அதிகாலை வேளையில்…

1 2 3 19

பரிவும் பகையும்!

அதிகாலை வேளையில்… (செப்டம்பர் – அக்டோபர் 2020)
– Dr.உட்ரோ குரோல்

வேதபகுதி : நியாயாதிபதிகள் 19:1-30


  நாலாம்நாள் காலமே அவர்கள் எழுந்திருந்தபோது, அவன் பிரயாணப்படுகையில், ஸ்திரீயின் தகப்பன் தன் மருமகனை நோக்கி: கொஞ்சம் அப்பம் புசித்து, உன் மனதைத் தேற்றிக்கொள்; பிற்பாடு நீங்கள் போகலாம் என்றான் (நியா.19:5).


பண்டைய அண்மை கிழக்கு நாடுகளின் குடும்பங்களில் இரண்டு மாறுபட்ட அம்சங்கள் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன. அவை சாதாரண மக்களிடையே காணப்பட்ட விருந்தோம்பலும் கொடுமையான தீயவர்களிடம் காணப்பட்ட பகையுணர்வுமாகும். நியாயாதிபதிகள் 19ம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் நிகழ்வு இவ்விரண்டு அம்சங்ளையும் வெளிப்படுத்திக் காட்டுகின்றது.

வரலாற்று பதிவின்படி, எப்பிராயீம் மலைகள் அருகே உள்ள ஒரு லேவியன் யூதாவிலுள்ள பெத்லெகேம் ஊரைச் சேர்ந்த ஒரு ஸ்திரீயைத் தனக்கு மறுமனையாட்டியாகக் கொண்டிருந்தான். அவள் அவனுக்கு துரோகம் பண்ணி பெத்லெகேமிலுள்ள தன் தகப்பன் வீட்டுக்குப் போய் அங்கே நான்கு மாதம் தங்கியிருந்தாள். இந்த பிரிவுக்குப் பின்னர் லேவியன் அவளுடன் நலம் சொல்லி திரும்ப அழைத்து வர எண்ணி பெத்லெகேமுக்கு தெற்கு நோக்கிப் பிரயாணம் ஆனான். ஸ்திரீயின் தகப்பன் தன் மருமகனைக் கண்டபொழுது மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

அம்மனிதனின் மாமனுடைய வீடு பண்டைய அண்மை கிழக்கத்திய நாடுகளின் உபசரிப்புக்கு தலையாய உதாரணமாய் விளங்கியது. மூன்று நாட்கள் அம்மனிதன் அங்கு தங்கியிருந்தான். அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் புசித்துக் குடித்திருந்தார்கள். நான்காம் நாள் அவர்கள் அதிகாலமே எழுந்து பாலஸ்தீனிய கோடை வெயிலுக்கு முன்னதாக சென்றுவிடலாம் என புறப்பட்டனர். ஆனால், ஸ்திரீயின் தகப்பன் மீண்டும் தங்கியிருந்து விருந்துண்ண வற்புறுத்தினார். அந்த நாளும் கழிந்தது. மறுநாள் போகலாம் என்று மீண்டும் அம்மனிதனின் மாமன் வேண்டிக்கொண்டார்.

பின்பு அவனும், அவன் மறுமனையாட்டியும், அவன் வேலைக்காரனும் போகிறதற்கு எழுந்திருந்தபோது, ஸ்திரீயின் தகப்பனாகிய அவனுடைய மாமன் “இதோ, பொழுது அஸ்தமிக்கப்போகிறது, சாயங்காலமுமாயிற்று; இங்கே இராத்திரிக்கு இருங்கள்; பார், மாலை மயங்குகிற வேளையாயிற்று: உன் இருதயம் சந்தோஷமாயிருக்கும்படி, இங்கே இராத்தங்கி நாளை இருட்டோடே எழுந்திருந்து, உன் வீட்டுக்குப் போகலாம்” என்றான் (19:8). இம்முறை அம்மனிதன் மறுத்துவிட்டான். எப்பிராயீம் மலைதேசத்தை இருட்டுவதற்குள் சென்றடைய முடியாது எனத் தெரிந்திருந்தும் அவன் தனது மனைவியுடன் பெத்லெகேமைவிட்டுக் கிளம்பினான்.

எபூசியர் எருசலேமில் வாழ்வதினால் அங்கே செல்ல விரும்பாமல் கிபியாவுக்கு வடக்கே மூன்று மைல் செல்ல எண்ணினான். அங்கே அவனுக்கு சிறந்த உபசரிப்பு கிடைக்கும் என நம்பினான். ஆனால் அவர்களை ஒருவரும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. எனவே அவர்கள் தெருவிலே தங்குவதற்கு ஆயத்தமானார்கள். அப்பொழுது கிபியாவில் வசித்து வரும் எப்பிராயீம் மலைதேசத்தைச் சேர்ந்த ஒரு கிழவன் அவர்களைத் தன் வீட்டில் தங்கவைத்துக்கொண்டான்.

இந்த வேளையில் சோதோம் கொமோரா பட்டணத்து நிகழ்வு திரும்பிற்று. பேலியாளின் மக்களாகிய சிலர் அவ்வீட்டைச் சூழ்ந்துகொண்டு, கதவைத் தட்டி, “உன் வீட்டிலே வந்த அந்த மனுஷனை நாங்கள் அறியும்படிக்கு, வெளியே கொண்டு வா” என்று ஓரினச் சேர்க்கைக்கு அழைத்தனர். இக்குறிப்பினை லோத்தின் சந்ததியாரிடமிருந்து அவர்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும் (ஆதி.19:1-11). லேவியனுக்குப் பதிலாக தனது மகளையும் லேவியனின் மறுமனையாட்டியையும் ஒழுக்கமற்ற அக்கும்பலுக்கு தருவதாக அக் கிழவன் கூறினான். இது அவர்களைச் சாந்தப்படுத்தியது.

அவர்கள் இராமுழுவதும் அவளை இலச்சையாய் நடத்தி, தங்கள் இச்சையை நிறைவேற்றிக்கொண்டனர். விடியுங்காலத்திற்கு முன்னே அந்த ஸ்திரீ வந்து, வெளிச்சமாகு மட்டும் அங்கே தன் எஜமான் இருந்த வீட்டு வாசற்படியிலே விழுந்துகிடந்தாள். அவள் எஜமான் காலமே எழுந்திருந்து வீட்டின் கதவைத் திறந்து, தன் வழியே போகப் புறப்படுகிறபோது, இதோ, அவன் மறுமனையாட்டியாகிய ஸ்திரீ வீட்டுவாசலுக்கு முன்பாகத் தன் கைகளை வாசற்படியின்மேல் வைத்தவளாய்க் கிடந்தாள் (நியா.19:26,27).

இங்கே பரிவும் பகையும் காணப்படுகிறது. அந்நியரை உபசரிக்க தன் இல்லத்தைத் திறந்து கொடுத்த மனிதனின் செயலுக்கும் மற்றவரின் வீட்டின் கதவைத் தட்டி ஓரினச் சேர்க்கைக்கு அழைத்த மக்களின் செயலுக்கும் காரணம் யாது? தேவனுடைய பார்வைக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய ஒரு மனிதனுக்கும் தேவனுடைய பார்வைக்கு பொல்லாப்பைச் செய்ய மற்றவருக்கும் தூண்டுகோலாக இருந்தது எது? இதற்குரிய விடையானது, நாம் தேவனுடைய சாயலில் சிருஷ்டிக்கப் பட்டபடியால் நன்மையானவைகளைச் செய்யும் விருப்பம் நம்மில் இயற்கையாகவே உள்ளது. ஆனால், அவை நம்முடைய பாவத்தால் அழிக்கப்பட்டு தீமையைச் செய்யும் இயல்புக்கு ஈர்க்கப்படுகிறோம் என்று கூறலாம்.

பெத்லெகேமின் மனிதனும் கிபியாவிலிருந்து வந்த எப்பிராயீம் முதியவரும் மற்றவர்களைப் பிரியப்படுத்த முயன்றனர். ஆனால் கிபியாவின் ஓரினச் சேர்க்கை மனிதர்களோ தங்களது இச்சையை நிறைவேற்றவே விரும்பினர்.

மற்றவர்களுடைய துன்பத்தில் தங்களுடைய சுயவிருப்பத்தை நிறைவேற்றுவது திருக்குள்ளதும் மகா கேடுள்ளதுமான இருதயத்திலிருந்தே எழும்புகின்றது (எரேமியா 17:9). இவ்விதமான இருதயத்தை எவ்விதத்திலும்; கட்டுப்படுத்தவே முடியாது. இரட்சிப்பின் கிருபையிலேயே அதை குணமாக்கமுடியும்.


அதிகாலைப் பாடல்:

எத்தனை பாவ பாதகங்களைச் செய்தேன் என்று
நீர் நன்றாய் என்னைத் தூண்டிக் காட்டுவீர்;
வெட்கம்கொண்ட அடியேன் துக்கமுள்ளோனாய் வந்தேன்,
பாவம் செய்யாதபடி தடுத்திடும்.

மொழியாக்கம்: Sis.அகஸ்டா மங்களதுரை

பழிவாங்குதல்

அதிகாலை வேளையில்… (ஜூலை-ஆகஸ்ட் 2020)
– Dr.உட்ரோ குரோல்

அபிகாயில் நாபாலிடத்தில் வந்தபோது, இதோ, ராஜவிருந்துக்கு ஒப்பான விருந்து அவன் வீட்டிலே நடந்தது; அவன் இருதயம் களித்திருந்தது; அவன் மிகவும் வெறித்துமிருந்தான்; ஆகையால் பொழுது விடியுமட்டும் சிறிய காரியமானாலும் பெரிய காரியமானாலும் ஒன்றையும் அவனுக்கு அறிவிக்கவில்லை (1 சாமு. 25:36).


வேதாகமத்தில் காணப்படும் மிக மோசமான மனிதர்களில் ஒருவன் நாபால். அவன் ஒரு பெரிய செல்வந்தனான மேய்ப்பன். அவனுக்கு அநேகம் ஆடுகளும் வேலைக்காரர்களும் இருந்தனர். ஒரு சமயத்தில் தாவீதும் அவனுடைய மனிதர்களும் நாபாலின் வேலைக்காரர்களுக்கு அதிக நன்மை செய்து பாதுகாப்பும் கொடுத்ததாக நாம் அறிகிறோம். தாவீதின் மனிதர்களுக்கு உணவு தேவை ஏற்பட்டபொழுது அவன் சில வாலிபர்களை நாபாலிடத்தில் உதவி கேட்டு அனுப்பினான்.

தாவீதின் மனிதர்கள் கர்மேலில் இருந்த நாபாலினிடத்துக்கு சென்ற பொழுது அவன் அவர்களைப் பரியாசம் பண்ணி உதவ மறுத்து விரட்டிவிட்டான். நாபால் ஒரு முரடன் எனவும், தீமை செய்கிறவன் எனவும் வேத புத்தகம் வர்ணிக்கிறது. அதாவது அவனுடன் பழகுவதும் பேசுவதும் மிகக் கடினமானதொன்று என்று பொருள்படும். தேவனுடைய அபிஷேகம் தாவீதின் மேல் இருப்பதை உணராத நாபால் “தாவீது என்பவன் யார்? ஈசாயின் குமாரன் யார்?” என்று கேட்டான். அவன் தாவீதை தன்னிச்சையாக செயல்படும் மனிதர்களில் ஒருவனாக எண்ணிவிட்டான். தாவீதின் மனிதர்களை நாபால் வெறும் கையுடன் அனுப்பிவிட்டான். இவர்கள் தாவீதிடம் திரும்பிவந்து நாபால் எவ்வாறு நடந்துகொண்டான் என்றும் அவன் கூறிய வார்த்தைகளையும் கூறியபொழுது தாவீதின் கோபம் உச்சநிலையை அடைந்தது.

நட்பற்ற மனப்பான்மை கொண்ட நாபாலுக்கு எதிராக தாவீதின் போர்ச் சேவகர்களில் நானூறு பேர் பட்டயத்துடன் சென்றனர். கொடுங்கோலன் நாபாலுக்கு விரோதமாய் எழுந்த தாவீதின் சினத்தின் விளைவை, நாபாலின் மனைவி அபிகாயிலின் சமயோசித செயலால் தேவன் அவனைத் தடுத்தார். கோபமாயிருந்த தாவீதுக்கு தேவையான பொருட்களைக் காணிக்கையாகக் கொண்டு வந்து தனது கணவனுக்கு விரோதமாய் செயல்பட வேண்டாம் என்று அவள் ஞானமாய்ப் பேசினாள். தேவமனிதனான தாவீதுக்கு தேவன் அனுப்பிய தூதனாக அவள் காணப்பட்டாள். “உன்னை இன்றைய தினம் என்னைச் சந்திக்க அனுப்பின இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம். நீ சொல்லிய யோசனை ஆசீர்வதிக்கப்படுவதாக. நான் இரத்தம் சிந்தவராதபடிக்கும், என் கையே பழிவாங்காதபடிக்கும், நீ இன்றைய தினம் எனக்குத் தடைபண்ணினபடியினால், நீயும் ஆசீர்வதிக்கப்படுவாயாக என்று தாவீது கூறினான். நாபாலின் மனப்பான்மை மன்னிக்க முடியாதது. அதற்கு தாவீதின் செயலும் மன்னிக்க முடியாததே ஆகும். ஆனால் அவன் அபிகாயிலின் விண்ணப்பத்துக்கு செவிகொடுத்தான். பவுல் ரோம் விசுவாசிகளுக்கு “பிரியமானவர்களே, பழிவாங்குதல் எனக்குரியது, நானே பதிற் செய்வேன்” என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார் என்று எழுதியிருக்கிறபடியால், நீங்கள் பழிவாங்காமல், கோபாக்கினைக்கு இடங்கொடுங்கள் (ரோ.12:19) என்ற ஆலோசனையைப் பின்பற்றினார்.

அபிகாயில் நாபாலிடத்தில் வந்தபோது, இதோ, ராஜவிருந்துக்கு ஒப்பான விருந்து அவன் வீட்டிலே நடந்தது; அவன் இருதயம் களித்திருந்தது; அவன் மிகவும் வெறித்துமிருந்தான்; ஆகையால் பொழுது விடியுமட்டும் சிறிய காரியமானாலும் பெரிய காரியமானாலும், ஒன்றையும் அவனுக்கு அறிவிக்கவில்லை. அதிகாலையில் நாபாலின் வெறி தெளிந்த பொழுது அவனது உயிரைக் காப்பாற்ற தான் செய்தனவற்றையும் தாவீதின் நற்பண்பையும் தெரிவித்தாள். முரடனான நாபால் இதைக் கேட்டபொழுது அவன் இருதயம் அவனுக்குள்ளே செத்து, அவன் கல்லைப் போலானான். கர்த்தர் நாபாலை வாதித்ததினால், ஏறக்குறையப் பத்து நாளுக்குப் பின்பு, அவன் செத்தான். அபிகாயிலின் அறிவாற்றல் நாபாலின் துன்மார்க்கத்தை அவன் தலையின் மேல் விழும்படி தேவன் அனுமதித்தார். தாவீது மதியீனமான செயலைச் செய்யாதபடி அவர் தடுத்தார்.

இராபர்ட் ஈ லீ என்னும் தளபதியிடம் நேசக்கூட்டணியைச் சார்ந்த அவருடைய உடன் தளபதிகளில் ஒருவரைப் பற்றிய கேள்வி கேட்கப்பட்டது. இந்த தலைவர் தளபதி லீயைப் பற்றி அநேகக் கேவலமான குறிப்புகளைக் கூறியிருந்தார். ஆனால் லீ அவர் ஒரு நல்ல வீரர் என்றும் சிறந்த அலுவலர் என்றும் குறிப்பிட்டார். உடனே ஒருவர், “தலைவரே அவர் உங்களைப் பற்றிக் கூறிய மோசமான காரியங்களை அறியீர்களா?” என்று வினவினார். அதற்கு லீ “அது எனக்குத் தெரியும். ஆனால் அவரைப் பற்றிய எனது கருத்துக்களைதான் கேட்டீர்களே தவிர, என்னைப்பற்றிய அவரது கருத்துக்கள் அல்ல” என்று பதிலளித்தார்.

ஆம். மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி அவதூறு மொழிகளையோ பழிச்சொற்களையோ கூறினாலும் நாம் அவ்வாறு செய்யக்கூடாது. ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அன்பையே நாம் அவர்களிடம் காட்டவேண்டும். இன்று உங்களுடைய எதிரிகள் அநேக தவறான காரியங்களைப் பரவச்செய்தாலும் அவர்களுக்கு எதிராக நீங்கள் எவ்விதமான பழிவாங்கும் செயல்களிலும் இறங்கக்கூடாது. அப்பகைவனிடம் அன்பாய்ப் பேசி தேவனுடைய கோபம் அவர்கள் மேல் இறங்க இடங்கொடுங்கள். அப்பொழுதுதான் கடினமான சூழல்கள் தேவனுடைய நாமத்துக்கு மகிமையைக் கொண்டுவரும்.


அதிகாலைப் பாடல்:

நீர் எனக்கு வைத்திருப்பதை நான் அறிய உதவும்;
என்னை விடுதலை செய்யும்; அற்புத சாவியை என்னிடம் தாரும்.
அமைதியாய் ஆயத்தமாய்க் காத்திருக்கிறேன்.
உம் சித்தம் செய்ய என் கண்களைத் திறந்தருளும்.
தேவ ஆவியானவரே என்னை ஒளிரச்செய்யும்.

மொழியாக்கம்: Sis.அகஸ்டா மங்களதுரை

அதிகாலை அணிவகுப்பு

அதிகாலை வேளையில்… (மே-ஜுன் 2020)
– Dr.உட்ரோ குரோல்

அதிகாலையில் உமது கிருபையைக் கேட்கப்பண்ணும், உம்மை நம்பியிருக்கிறேன்,  நான் நடக்கவேண்டிய வழியை எனக்குக் காண்பியும்; உம்மிடத்தில் என் ஆத்துமாவை உயர்த்துகிறேன். (143:8)


இன்றைய நவீன உலகில் நாம் அதிகாலையில் எழுந்து நமது பணியிடத்துக்கு உரிய நேரத்தில் செல்ல அவசரமாக வேலைகளை முடித்துவிடுகிறோம். ஆனால் இந்த பணிகள் நம்முடைய அதிகாலை தியானத்தை அநேக நாட்களில் தடுத்துவிடுகின்றன. ஆனால் நியாயப் பிரமாண காலத்தில் நாள்தோறும் காலையிலும் மாலையிலும் கர்த்தரைப் போற்றித் துதிப்பது ஆசாரியர்களுடைய கடமையாயிருந்தது. (1 நாளா. 23:30).

இப்பொழுது நாம் நியாயப்பிரமாண காலத்தில்; வாழவில்லை எனினும் புதிய ஏற்பாட்டு; காலத்து ஆசாரியர்களாய் இருக்கிறோம் (1 பேதுரு 2:5,9). எனவே நாம் ஒவ்வொரு நாளையும் தேவனைப் புகழ்ந்து பாடி ஆரம்பிக்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும்பொழுது அந்த நாள் முழுவதும் நமது அனுதின அலுவல்களின் மத்தியிலும்; தேவனுடைய பிரசன்னத்தை நம்மால் ஆழமாய் உணரமுடியும. இந்த பெரிய சத்தியத்தை தாவீது அறிந்திருந்தார். சங்கீதம் 143:8 இல் “அதிகாலையில் உமது கிருபையைக் கேட்கப்பண்ணும், உம்மை நம்பியிருக்கிறேன், நான் நடக்க வேண்டிய வழியை எனக்குக் காண்பியும்; உம்மிடத்தில் என் ஆத்துமாவை உயர்த்துகிறேன்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் பாடுகிறார். இந்த அதி காலை ஜெபத்தில் தாவீது இரு விண்ணப்பங்களை வைக்கிறார்.

1. அதிகாலையில் உமது கிருபையைக் கேட்கப்பண்ணும்;

2. நான் நடக்கவேண்டிய வழியை எனக்குக் காண்பியும்;

இவ்விரு ஜெபங்களும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையன. தேவனுடைய கிருபை தன்னுடைய சிந்தையையும் விருப்பத்தையும் ஆண்டுகொள்ள தாவீது விரும்புகிறார். காலையில் மற்ற சிந்தைகள் நமது இருதயத்தில் தோன்றுமாயின் அதனை அந்த நாள் முழுவதும் ஒதுக்கிவைக்க இயலாது. துதித்தல், விண்ணப்பம், வேத வாசிப்பு மற்றும் தியானங்கள் ஒருநாள் முழுவதும் நமது சிந்தையை ஆட்கொள்ளவேண்டும்.

தேவனுடைய கிருபையைப் பாடி மகிழ்வது தாவீதுக்குப் பிடித்தமான தொன்று. கிருபை என்பது இரக்கத்துடன் காட்டும் பரிவு ஆகும். பாடுகள் நிறைந்த இவ்வுலகில் நமது சொல்லி லும் செயலிலும் தேவன் வெளிப்படுகிறார். இவ்வித வாழ்வையே தாவீது விரும்புகிறார். தேவனுடைய அன்பின் இரக்கமே நமது மகிழ்ச்சியின் ஊற்று. அதுவே யாவற்றுக்கும் போதுமானது. இந்த மகிழ்ச்சியை நாம் வேறு எங்கு தேடினாலும் பெற்றுக்கொள்ளமுடியாது. வாழ்வின் கசப்பான அனுபவங்களை மதுரமாக்குவது தெய்வீக மகிழ்ச்சியே. அது மகிழ்ச்சியான அனுபவங்களை இன்னும் அதிக மகிழ்ச்சியாக்கும். அனைத்து காயங்களையும் ஆற்றவல்லது; வேதனைகளைத் தீர்க்கும் வலிநிவாரணி. எனவேதான் தாவீது காலையிலேயே அந்த அனுபவத்தைத் தேடினார். அவ்விதமான ஆரம்பம் அந்த நாளின் மீதி வேளையையும் இன்பமாக்கிடும்.

“சிறந்த ஆரம்பம் பாதி முடித்ததற்கு சமம்” என்ற முதுமொழி இதற்கு மிகவும் பொருந்தும். தாவீது தேவனையும் அவருடைய அன்பான தயவையும் அதிகாலையில் தேடி ஆரம்பித்தார். அது ஒரு நாளின் போராட்டத்தின் பாதியை வென்றாகிவிட்டது. அன்றைய தினத்தில் தான் நடக்கவேண்டிய வழியைக் காட்டுமாறு தேவனிடம் கேட்டார். அநேக வேளைகளில் நாம் திட்டமிட்டுள்ள நமது பாதையானது தேவனால் தீர்மானிக்கப்பட்டதல்ல; அதிகாலையில் ஆரம்பிக்கும் தேவனுடனான பாதை ஒவ்வொரு மணி நேரமும் அதே நெருக்கத்துடன் இருக்கவேண்டும்.

19ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஜார்ஜ்பேரல் சீவர் தமது மலையேறும் அனுபவத்தை பகிர்ந்துகொண்டார். “அந்த பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் செங்குத்தான பாறைகளால் நிறைந்திருந்தது. அந்த மலையோ அணுக முடியாததுபோல் இருந்தாலும் இறுதியில் அதற்கான பாதையை கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. இதுவே வழி என நான் எண்ணியிருந்த பாதைக்கு மாறாக சூரியக்கதிர்கள் பிரதிபலித்த பனியாறின் எதிரான மலையிடுக்கில் என்னுடைய வழிகாட்டி அழைத்துச் சென்றார். நானோ நான் செல்லவேண்டிய பாதை இதுதான் என்று முடிவெடுத்திருந்த திசையில் ஒரு குறுக்குப் பாதையைத் தெரிந்தெடுத்தேன். அது என்னை அந்த மலையிடுக்குப் பனிப்பாறையின் சந்தில் கொண்டுவரும் என நினைத்தேன். ஆனால் அது, திசைதெரியாத ஊசி யிலை மரங்கள் நிறைந்திருந்த காட்டின் மத்தியில் கொண்டுபோய் விட்டது. ஒரு வழியாக எனது நண்பனுடன் சேர்ந்துவிட்டேன். என்னுடைய அறியாமையாலும் வழி தெரியாமையாலும் பெரிதும் அவதியுற்றேன்.

“நம்முடைய வாழ்வில் சரியான வழிநடத்துதல் இல்லையெனில் நாமும் சுயவழிகளில் நடக்கவே சோதனைகள் உண்டாகும். ஆனால் கிறிஸ்தவர்களாகிய நமக்கு தேவனுடைய வழிநடத்தும் அன்புக்கருணை நமக்கு உண்டு; நாம் அதனைத் தேடவேண்டும். நாள் முழுவதும் தன்னிச்சையாக நடக்க திட்டமிடக்கூடாது. காலைதோறும் அவரது கிருபை நமக்கு பரத்திலிருந்து அருளப் பட இருப்பதால், அதிகாலை ஆணைகளை நாம் அவரிடத்திலிருந்து பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும். அது எப்பொழுதும் வெற்றிப் பாதையை நோக்கியே நம்மை நடத்திச்செல்லும். அதிகாலையில் தேவனைத் தேடாமல் மீதி நேரத்தை நாம் செலவழிப்போமானால் அது மதியீனமாகும். அது அழிவுக்கு நேராக நம்மைக் கொண்டு செல்வது நிச்சயம்.


அதிகாலைப் பாடல்:

இரட்சகா, நீரே நண்பனிலும் வாழ் விலும் மேலான நித்திய பங்கு
என்னுடைய மோட்சப் பிரயாணத்தில் துணையாக என்னுடன் வாரும்.

மொழியாக்கம்: Sis.அகஸ்டா மங்களதுரை

1 2 3 19
சத்தியவசனம்