அதிகாலை வேளையில்…

1 2 3 21

தேவனைச் சார்ந்திருத்தல்

அதிகாலை வேளையில்…
(செப்டம்பர்-அக்டோபர் 2021)
Dr.உட்ரோ குரோல்

வேதபகுதி: சங்கீதம் 127:1-2


நீங்கள் அதிகாலையில் எழுந்து, நேரப்பட வேலையிலே தரித்து, வருத்தத்தின் அப்பத்தைச் சாப்பிடுகிறதும் விருதா; அவரே தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரை அளிக்கிறார் (சங்கீதம் 127:2).


இந்த சிறு சங்கீதமானது தேவனை விட்டு சுயபெலத்தை நம்பி செயல்படும் மனிதனின் அறியாமையை மையக் கருத்தாகக் கொண்டுள்ளது. தேவனுடைய வல்லமையைச் சார்ந்திராமல் எடுக்கப்படும் மனித முயற்சிகள் அழிவையே கொண்டுவரும்.

இது உண்மை என்பதை மனித வாழ்வின் சமுதாயம் (வசனம்1), குடிமை (வசனம் 1), வர்த்தகம் (வசனம் 2) மற்றும் குடும்பத்துக்குரியவை (வசனம் 3-5) ஆகிய நான்கு அம்சங்களில் சங்கீதக்காரன் விளக்குகிறார். இவை ஒவ்வொன்றிலும் தேவனைச் சார்ந்திருப்பதன் அவசியத்தை சந்தேகத்திற்கிடமின்றி வலியுறுத்தியுள்ளார்.

கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டாராகில், அதைக் கட்டுகிறவர்களின் பிரயாசம் விருதா. ஒரு தனி மனிதனின் வசிப்பிடமோ அல்லது தேவனுடைய ஆலயமோ எதுவாயிருந்தாலும் தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தை நாம் தேடாவிடில் கட்டிடம் கட்டும் வேலையை ஆரம்பிப்பது உபயோகமற்றது. வீட்டைக் கட்டுவதற்கு தேவனுடைய அனுமதி தேவையென்று அவர் கூறாமல், கர்த்தரே அதைக் கட்டவேண்டும் என்று சொல்லுகிறார். நாம் தேவையான காரியங்களைக் கொடுக்கும்பொழுது சமுதாய வாழ்வில் கர்த்தர் கிரியை செய்வார் என்றும் விளக்குகிறார்.

கர்த்தர் நகரத்தைக் காவாராகில் காவலாளர் விழித்திருக்கிறது விருதா. யேகோவா தேவனே ஒவ்வொரு நகரத்துக்கும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத காவற்காரர் என்று குடிமை வாழ்வைக் குறித்து சங்கீதக்காரன் அறிவிக்கிறார். ஒரு காவலாளி நிலையான விழிப்புடன் தனிமையாக செயல்படுவது எந்த பலனையும் தராது. ஆண்டவரும் நம்முடன் இல்லையெனில், நாம் மட்டும் பிரயாசப்படுவது சிறப்பானது அல்ல. எதிரி நெருங்கும்பொழுது அதை எச்சரிக்க காவல் இல்லையென்றால் அது எவ்வளவு மடமைத்தனமோ அதேபோல் நம்முடைய சுய பெலத்தினால் காவல் செய்வதும் மடமையாகும்.

நீங்கள் அதிகாலையில் எழுந்து, நேரப்பட வேலையிலே தரித்து, வருத்தத்தின் அப்பத்தைச் சாப்பிடுகிறதும் விருதா; அவரே தமக்குப் பிரியமானவனுக்கு நித்திரை அளிக்கிறார்.

இங்கு அதிகாலையில் எழுவதற்கு சங்கீதக்காரன் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை; நமது பிரச்சனைகளைப் பற்றி கவலைப்பட்டு அதிகாலையில் எழுவதும், இரவு வெகுநேரம் கண் விழிப்பதும் எதையும் சாதிக்காது என்பதையே விளக்குகிறார். இதிலும் நாம் தேவனையே முழுவதுமாக சார்ந்திருக்கவேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்.

இதோ, பிள்ளைகள் கர்த்தரால் வரும் சுதந்தரம், கர்ப்பத்தின் கனி அவரால் கிடைக்கும் பலன்.

இறுதியாக, சங்கீதக்காரன் தனது கவனத்தை குடும்பத்தை நோக்கித் திருப்புகிறார். இவ்வுலகத்தின் தத்துவத்துக்கு நேரிடையான ஒரு கருத்தைத் தருகிறார். பிள்ளைகள் தனிப்பட்ட சுதந்தரத்துக்குத் தடையாக இருக்கின்றனர் என நினைத்து அநேக சிசுக்கள் கருவிலேயே கலைக்கப்படுகின்றனர். ஆனால் சங்கீதக்காரன் குழந்தைகள் தேவனால் அருளப்படும் ஈவு; அவர்களால் வீடு கட்டப்படுகிறது என்கிறார். எபிரெய மொழியில் மகன் (பென்) மற்றும் மகள் (பத்) என்ற இரு சொற்களுமே வீடு என்ற பொருளையுடைய பெத் என்ற சொல்லை அடிப்படையாகக்கொண்டது. வீட்டைக் கட்டுவது இரத்த உறவுகளுடன் தொடர்புடையது; வீடு கட்டுமானத்தைவிட குழந்தைகள் வளர்ப்பே முக்கியமானது.

இரு வாலிப பையன்களைக் கொண்ட ஒரு தம்பதியர் வீட்டுக்கு ஒரு போதகர் சென்றார். அவர் அந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன் அங்கு ஒரு நட்புச் சூழலை உணர்ந்தார். அந்த வரவேற்பறையில் இருந்த கம்பளம் அதிகக் கந்தலாக இருந்ததையும் அவர் கண்டார். அச்சந்திப்பு முடிந்தவுடன் அந்த வீட்டின் தாயார் அவரிடம், சில நாட்களுக்கு முன் தங்களது அண்டை வீடுகளைச் சேர்ந்த அநேக பையன்கள் தன் வீட்டின் வரவேற்பறையில் பல மணிநேரம் மகிழ்ச்சியுடன் செலவழித்தனர் என்றும் அவர்கள் சிறிது முரட்டுத்தனமாகவும் கூச்சலாகவும் இருந்ததால்தான் அவர்களை வேறு இடத்துக்குச் சென்று விளையாடக் கூறியதாகவும் பகிர்ந்துகொண்டார். ஆனால், அவர்களோ “நாங்கள் எங்கு செல்வோம்?” என்று, கேட்டனர். அங்கிருந்த ஒரு பையனிடம் “உங்கள் வீட்டுக்குச் செல்லலாமே” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவன், “வாய்ப்பேயில்லை; எங்கள் வீட்டுக்கு பிள்ளைகளை அழைத்துவர அனுமதி இல்லை” என்று கூறினான். மற்றவர்களும் அவ்வாறே கூறினர். தனது வீடு ஒன்றே அவர்கள் தாராளமாக வந்து செல்லவும், விளையாடி மகிழவும் உகந்த இடம் என்று தான் அறிந்துகொண்டதாகவும், அன்றிலிருந்து அவர்களுக்குத் தங்களது வீடு எப்பொழுதும் திறந்திருக்கும் என்று கூறினார்.

தன்னுடைய பொருட்களை நாசமாக்க அனுமதிப்பதில்லை என்றாலும், அந்த கம்பளம் வெறும் ஒரு பொருள்; ஆனால் பிள்ளைகளோ கடவுளின் சுதந்தரம் என்றும், தனது குடும்பத்தை வளர்க்கவேண்டுமெனில் பிள்ளைகளிடம் அதிகமான அன்பைச் செலுத்த வேண்டும் என்றும், அதற்கு ஆண்டவரைச் சார்ந்திருக்கவேண்டும் என்றும் அத்தாயார் அறிந்திருந்தார்.

நீங்கள் எந்த நிலையில் இருந்தாலும் சரி, சமுதாயம், குடிமை, வணிகம் அல்லது குடும்பம் இவற்றில் வெற்றி பெற வேண்டுமெனில் அதற்கு தேவனைச் சார்ந்திருத்தல் அவசியமாகும். தேவனுடைய ஒத்தாசையின்றி நீங்கள் வெற்றியுள்ள ஒரு குடும்பத்தை அமைக்க முடியாது. தேவனுடைய பாதுகாப்பு இல்லாமல் உங்களது நகரத்தை காவல் செய்வது தோல்வியையே தரும். உங்களது வியாபாரத்தில் களைப்பில்லாமல் செய்வதற்கு தேவனுடைய பெலன் தேவை. தேவனுடைய ஞானம் இல்லாமல் பிள்ளைகளை அன்புடன் வளர்ப்பதும் இயலாத காரியம். வெற்றிக்கு தேவனை சார்ந்திருக்காமல் செய்யும் அனைத்து மனித உழைப்பும் வீணே. இன்றே உங்களை ஒரு வெற்றி வீரனாக மாற்ற ஆண்டவரைக் கேளுங்கள்.


அதிகாலைப்பாடல்:

தேவன் அஸ்திபாரமாக இல்லையெனில்
எக்கட்டிடமும் புயலில் நிலைநிற்காது;
மதிலாகவும் கோட்டையாகவும் இல்லையெனில்
அதன் அரணும் காவற்கோபுரமும் வீண்.

மொழியாக்கம்: Mrs.அகஸ்டா மங்களதுரை

பெருமை

அதிகாலை வேளையில்…
(ஜூலை-ஆகஸ்ட் 2021)
Dr.உட்ரோ குரோல்

வேதபகுதி: 2 சாமுவேல் 24:1-25


தாவீது காலமே எழுந்திருந்தபோது, தாவீதின் ஞானதிருஷ்டிக்காரனாகிய காத் என்னும் தீர்க்கதரிசிக்குக் கர்த்தருடைய வார்த்தை உண்டாகிச் சொன்னது …. (2சாமுவேல் 24:11).


உங்களுடைய மாபெரும் ஒரு வெற்றிக்குப் பின்னர் நீங்கள் ஒரு மாபெரும் தோல்வியைச் சந்தித்ததை எப்பொழுதாவது உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? அது ஏன்? அதற்குப் பொருத்தமான விடை “பெருமை” என்பதே. பரிசுத்த வேதாகமம் பெருமைக்கான தண்டனையைப்பற்றி அடிக்கடி எச்சரிக்கிறது. நீதி மொழிகள் 16:18இல் “அழிவுக்கு முன்னானது அகந்தை; விழுதலுக்கு முன்னானது மனமேட்டிமை” என நாம் வாசிக்கிறோம். வேதாகமத்தின் பக்கங்களில் தங்களுடைய ஆணவத்தினாலும் கர்வத்தினாலும் தோல்வியைச் சந்தித்த அநேக மனிதர்களை நாம் காண முடியும்.

பெருமைக்கு தண்டனை கிடைத்ததற்கு தாவீது அரசரின் வாழ்க்கை ஓர் எடுத்துக்காட்டாக உள்ளது. தேவனுடைய இருதயத்துக்கு ஏற்ற மனிதராக அவர் இருந்தார். தன்னுடைய உண்மையினாலும் தூய வாழ்வினாலும் யேகோவா தேவனின் அநேக நன்மைகளைப் பெற்றார். தன்னுடைய சிம்மாசனத்தைப் பறிக்க முயன்ற தனது இரு மகன்களிடமிருந்தும் அதனைக் காப்பாற்றிக்கொண்டார். தாவீது உரியாவின் மனைவி பத்சேபாளிடம் நடந்துகொண்ட பாவச்செயல் அவருக்கு அவமானத்தைக் கொண்டுவந்தது. துணிச்சல் மிக்க இந்த வெற்றிவீரன் தற்பொழுது தனது வாழ்வின் இறுதிக்கு வந்து விட்டார்.

தாவீதின் பராக்கிரமசாலிகளின் பட்டியலைத் தொடர்ந்து “கர்த்தருடைய கோபம் திரும்ப இஸ்ரவேலின்மேல் மூண்டது; இஸ்ரவேல் யூதா என்பவர்களை இலக்கம் பார் என்று அவர்களுக்கு விரோதமாய்ச் சொல்லுகிறதற்கு தாவீது ஏவப்பட்டான்” (2 சாமுவேல் 24:1) என்று காணப்படுகிறது. இம்முறை தேவனுடைய ஜனங்கள் மீது அவருடைய கோபம் எழும்பினது. பொதுவாக தேவனை விட்டு தூரம் போகும் பொழுது அவருடைய சினம் எழும்பும். ஆனால் இம்முறை இஸ்ரவேல் மக்கள் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட தவறும் செய்யவில்லை. 1 நாளாகமம் 21:1இல் “சாத்தான் இஸ்ரவேலுக்கு விரோதமாய் எழும்பி, இஸ்ரவேலைத் தொகையிடுகிறதற்குத் தாவீதை ஏவிவிட்டது” என்று வாசிக்கிறோம். இந்த பாவத்துக்கான தண்டனை அனைத்து மக்களையும் பாதித்தாலும் தாவீது அது தன்னுடைய பாவம் என்று ஒத்துக்கொண்டான். ஏன்? மக்கட் தொகை கணக்கெடுப்பு அவனது சுய மகிமைக்காகவும் பெருமைக்காகவும் எடுக்கப்பட்டது. பெருமைக்கு எப்பொழுதும் தண்டனை உண்டு.

தனது படைபலத்தை அறிந்த தாவீது உடனேயே அந்த இலக்கத்தை அறிவ தன் முகாந்தரத்தை உணர்ந்து கொண்டான். அவனுடைய இருதயம் அவனை வாதித்தது. “நான் இந்தக் காரியத்தைச் செய்ததினால் மிகவும் பாவஞ் செய்தேன்; வெகு புத்தியீனமாய்ச் செய்தேன் என்று தேவனிடம் அறிக்கையிட்டான்”. தாவீது காலமே எழுந்திருந்தபோது தேவன் அவனுடைய பெருமைக்கு தண்டனையாக மூன்று காரியங்களை அவன் முன் வைத்தார். தேசத்திலே ஏழு வருடங்கள் பஞ்சம் உண்டாதல், மூன்று மாதம் அவனுடைய சத்துருக்களுக்கு பயந்து ஓடிப் போதல், தேசத்திலே மூன்று நாள் பயங்கர கொள்ளைநோய் உண்டாதல் முதலியன. ஆனால் தாவீதின் தெரிந்தெடுப்பு சிறப்பானதாக இல்லை. தனது எதிரிகளிடமிருந்து தண்டனை பெறுவதைவிட தேவனிடத்திலிருந்து அதைப் பெறுவதையே தாவீது விரும்பினார். அவ்வாறே அன்று காலையிலேயே கொள்ளைநோயை கர்த்தர் இஸ்ரவேலிலே வரப்பண்ணினார். அடுத்த 3 நாட்களில் இஸ்ரவேலரின் தொடர்ச்சியான பாவத்துக்காகவும் தாவீதின் பெருமைக்காகவும் எழுபதினாயிரம் மனிதர்கள் அக்கொள்ளை நோயால் இறந்தனர்.

தற்பெருமையால் அழிவு நேர்ந்ததை ஈசாபின் கதை ஒன்றிலிருந்து நாம் அறிவோம். ஒரு சிறிய குளத்தில் இரு நாரைகளும் ஓர் ஆமையும் நட்பாக இருந்து வந்தன. கோடை காலத்தில் நாட்கள் செல்லச்செல்ல அக்குளத்தின் தண்ணீர் வெப்பத்தால் வற்றி ஒரு குட்டையாக மாறிவிட்டது. எனவே அந்த நாரைகளும் ஆமையும் வேறிடத்துக்குச் செல்லவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. நாரைகள் எளிதாக வேறிடத்துக்குப் பறந்து செல்ல முடியும். ஆனால் ஆமையால் அவ்வாறு செய்ய முடியாது. எனவே அவைகள் யோசித்தன. இறுதியில் அந்த ஆமை ஓர் ஆலோசனை கூறியது. ஒரு பெரிய குச்சியின் நடுவில் ஆமை கவ்விக்கொள்ள, நாரைகள் அந்த குச்சியுடன் பறந்தால் தானும் அவர்களுடன் வந்துவிடலாம் என்பதாகச் சொன்னது. ஆமை குச்சியை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொள்ள நாரைகள் அருகிலுள்ள மற்றொரு குளத்துக்கு பறந்து சென்றன. இந்த வினோத காட்சியைக் கண்டு வியந்த ஒரு விவசாயி, “ஆ! என்ன அருமையான திட்டம்! யார் இந்த சிறந்த ஆலோசனையைத் தந்தது?” என்று கூவினார். அதைக் கேட்டதும் பெருமை தலைக்கேற ஆமை “நான்தான்” என்று சொல்ல வாயைத் திறந்ததும், அது குச்சியைக் கவ்வியிருந்த பிடி நழுவி தரையில் விழுந்து இறந்தது. அதன் அழிவுக்கு அதன் பெருமையே காரணமாயிற்று.

நமது பெருமையைப் பற்றி நாமும் எச்சரிக்கையாய் இருப்போமாக; அந்த ஆமை சந்திந்த துன்பமான முடிவு நமக்கும் வேண்டாம். தாவீதின் வாழ்க்கையில் பெருமையினால் மற்றவர்களும் பாதிக்கப்பட்டது மிகவும் வருந்தத்தக்கதே. எனவே “அழிவுக்கு முன்னானது அகந்தை; விழுதலுக்கு முன்னானது மனமேட்டிமை (நீதிமொழிகள் 16:18) என்பதை நினைவில் கொள்ளுவோம். தாழ்மையுடன் வாழ்வோம்.


அதிகாலைப்பாடல்:

சிங்காசனத்தில் வீற்றிருக்கும் ஆண்டவரே,
என் அறிவு யாவையும் விட்டொழிக்கிறேன்;
என்னைக் கழுவும், பனியிலும் வெண்மையாவேன்;
முழுவதும் என்னை அர்ப்பணிக்க உதவும்.

மொழியாக்கம்: Mrs.அகஸ்டா மங்களதுரை

இயேசு ஜீவிக்கிறார்!

அதிகாலை வேளையில்…
(மே-ஜுன் 2021)
Dr.உட்ரோ குரோல்

வேதபகுதி: மாற்கு 16:1-20


வாரத்தின் முதலாம் நாள் அதிகாலையிலே இயேசு எழுந்திருந்தபின்பு, மகதலேனா மரியாளுக்கு முதல்முதல் தரிசனமானார். அவளிடத்திலிருந்து அவர் ஏழு பிசாசுகளைத் துரத்தியிருந்தார் (மாற்.16:9,10).


முதல் ஈஸ்டர் நாளின் அதிகாலை யிலே மிகவும் வியக்கத்தக்க ஒரு நிகழ்வு நடந்தது. அது தேவன், இயேசுகிறிஸ் துவை மரித்தோரிலிருந்து உயிரோடு எழுப்பினது ஆகும். தேவன் தம்முடைய சிறப்பான காரியங்களை அதிகாலையிலே செய்வது வழக்கம். ஆனால் அந்த குறிப்பிட்ட காலையில் மிகவும் அதிசிறப்பான ஒரு காரியத்தை நடப்பித்தார். இயேசு உயிர்த்தெழுந்த பின்னர் ஆண்டவரின் தரிசனங்கள் தேவனுடைய வல்லமையான ஆற்றலை வெளிப்படுத்தின.

உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவரின் மூன்று தரிசனங்கள் மாற்கு 16ம் அதிகாரத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. “பதினொருவரும் போஜன பந்தியிலிருக்கையில் அவர்களுக்கு அவர் தரிசனமாகி” என்று வசனம் 14 அறிவிக்கிறது. தோமாவைத் தவிர மற்ற சீடர்கள் ஒன்று கூடியிருந்தனர். இயேசுகிறிஸ்து உயிரோடிருக்கிறார் என்ற அறிக்கைகளை அவர்கள் நம்பவில்லை. ஆனால், சீடர்கள் கூடியிருந்த அந்த பூட்டப்பட்ட அறைக்குள்ளே இயேசு பிரவேசித்தார். அவர்கள் ஓர் ஆவியைக் காண்கிறதாக எண்ணி பயந்து கலங்கினார்கள். இயேசு அவர்களது அவிசுவாசத்தைக் குறித்தும் இருதய கடினத்தைக் குறித்தும் அவர்களைக் கடிந்துகொண்டார். ஆனாலும், “நீங்கள் உலகமெங்கும் போய், சர்வ சிருஷ்டிக்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கியுங்கள்” (வசனம் 15) என்ற கட்டளையை அவர்களுக்குக் கொடுத்தார். அந்த மாபெரும் உயிர்த்தெழுந்த நாளின் கடைசி தரிசனம் இதுவே.

இந்நிகழ்வுக்கு முன்னதாக அவர் எம்மாவு கிராமத்துக்குச் செல்லும் வழியில் வேறு இருவருக்கு தரிசனமானார். மாற்கு நற்செய்தியாளர் அச்சந்திப்பை வெகு சுருக்கமாகத் தந்தாலும் லூக்கா நற்செய்தியாளர் தன்னுடைய நூலில் மிகவும் சுவாரசியமாக விவரித்துள்ளார். கிலெயோப்பாவும் மற்றொருவரும் இயேசுவின் காலியான கல்லறையைப் பார்த்த பின்னர் எருசலேமுக்கு சுமார் ஏழு மைல் தூரமான எம்மாவு என்னும் கிராமத்துக்குப் போனார்கள்.

அவர்கள் பேசிக்கொண்டு நடந்து போகையில் இயேசுதாமே அவர்களுடனே சேர்ந்துகொண்டார். அவர்கள் அவரை கிலெயோப்பாவின் வீட்டுக்கு அழைத்தனர். அவரை உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவர் என்று அவர்கள் அறியாதிருந்தார்கள். “மோசே முதலிய சகல தீர்க்கதரிசிகளும் எழுதின வேதவாக்கியங்களெல்லாவற்றிலும் தம்மைக் குறித்துச் சொல்லியவைகளை அவர்களுக்கு விவரித்துக் காண்பித்தார்” (லூக்.24: 27). உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவரைச் சந்தித்தோம் என்று மற்றவர்களுக்கு அவர்கள் அறிவித்தபொழுது அதனை மற்ற சீடர்கள் நம்புவது கடினமாயிருந்தது.

ஆனால், உயிர்த்தெழுந்த இயேசு யாருக்கு முதன்முதல் தரிசனமானார்? முதல் நூற்றாண்டின் கிறிஸ்தவ பிரதான போதகரான பேதுருவுக்கோ இயேசு அதிகமாய் நேசித்த சீடனான யோவானுக்கோ அல்ல. தன் மேலுள்ள பக்தியில் சிறந்து விளங்கியவரும், அர்ப்பணிப்பில் எவரும் மிஞ்சமுடியாதவருமான ஒரு பெண்ணுக்கே உயிர்த்தெழுந்த இயேசு முதன் முதலில் தரிசனமானார். இவ்வித மேன்மையைப் பெற தகுதியற்ற ஒருவருக்கே காட்சியளித்தார்.

ஏனெனில் “வாரத்தின் முதலாம் நாள் அதிகாலையிலே இயேசு எழுந்தி ருந்தபின்பு, மகதலேனா மரியாளுக்கு முதல்முதல் தரிசனமானார். அவளிடத்திலிருந்து அவர் ஏழு பிசாசுகளைத் துரத்தியிருந்தார்” என்று மாற்கு 16:9 கூறுகிறது. அவள் ஓர் அப்போஸ்தலர் அல்லர்; மேலும் வேதபுத்தகத்தில் ஒரு வரியும் எழுத தேவன் அவளை உபயோகப்படுத்தவில்லை; ஆனாலும், அவளிடமிருந்த பிசாசுகளை இயேசு துரத்தினபின்பு அவள் இயேசுவைப் பின்பற்றி சீடர்களின் கூட்டத்தோடு இணைந்துகொண்டாள். தங்களுடைய ஆஸ்திகளால் அவருக்கு ஊழியங்செய்துவந்த மற்ற பெண்களுடன் அவளும் சேர்ந்துகொண்டாள் (லூக்கா 8:1-3). ஆண்டவர் அவளது குறைவற்ற பக்தியைக் கண்டு அவளுக்கு மிகச்சிறந்த பேற்றினை அளித்தார்.

ஆண்டவருடைய ஊழியத்தில் நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல; நாம் எந்த அளவு அன்புடன் செய்கிறோம் என்பதே முக்கியம். சீடர்களைப்போல மரியாள் பயன்படுத்தப்படவில்லை; திருச்சபையின் முதல் நூற்றாண்டின் மாபெரும் தலைவர்களில் ஒருவராகவும் அவள் கருதப்படவில்லை. எனினும் இயேசு உயிர்த்தெழுந்தபின் மகதலேனா மரியாளுக்கே முதன்முதலாக தரிசனம் தந்தார்.

ஏனெனில், நசரேயனாகிய இயேசு உயிர்த்தெழுந்தார் என்ற செய்தியை பேதுருவுக்கும் யோவானுக்கும் அறிவித்த பிறகு அவள் கல்லறைக்கு வந்து வெளியே நின்று கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தாள். இந்த சாதாரண பெண்மணியின் பக்தியைப்போல் நம்முடையது இருக்கிறதா? நாம் என்ன ஊழியம் செய்கிறோம் என்பதை விட அவரை எவ்வாறு நேசிக்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.


அதிகாலைப் பாடல்:

எனக்காக மரித்தார் எனக்காக உயிர்த்தார்
கல்லறையினின்று அவர் எனக்காக எழுந்தார்
மரணத்தின் கூரை ஒடித்து வெற்றி சிறந்தார்
எனவே பாதாளம் இனி என்னை மேற்கொள்ளாதே

மொழியாக்கம்: Mrs.அகஸ்டா மங்களதுரை

1 2 3 21
சத்தியவசனம்