அதிகாலை வேளையில்…

அற்ப காரியங்கள்!

அதிகாலை வேளையில்… (ஜனவரி-பிப்ரவரி 2018)
– Dr.உட்ரோ குரோல்

வேதபகுதி : 1 சாமுவேல் 17: 1-27
தாவீது அதிகாலையில் எழுந்து, ஆடுகளை காவலாளி வசமாய் விட்டு,  ஈசாய் தனக்குக் கற்பித்தபடியே எடுத்துக்கொண்டுபோய், இரதங்கள்  இருக்கிற இடத்திலே வந்தான் (1 சாமு. 17:20).

வாழ்வில் நாம் அடையும் பெரிய வெற்றிகளுக்கு சிறிய காரியங்கள் அடிப்படையாக அமையும் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும். சில நேரங்களில் சிறியவர்கள், சிறிய வேலைகள் மற்றும் சிறிய பொறுப்புகள் போன்றவை தேவனுடைய பார்வையில் பெரிய காரியங்கள் சாதிக்க வைக்கும்.

பெலிஸ்தர்கள் அடிக்கடி இஸ்ரவேலுக்கு விரோதமாகப் படையெடுத்து வந்தனர். பெலிஸ்தரின் தலைவனான கோலியாத் என்பவன் மாபெரும் உருவமுடைய அரக்கனாக இருந்தான். அவன் ஒருவேளை ஏனாக்கியரின் ஒரு குமாரனாக இருந்திருக்கலாம் (எண்.13:33, யோசுவா 11:22). எப்ரோனிலிருந்து யோசுவா விரட்டியிருந்த இராட்சதர்களான இவர்கள் பெலிஸ்தியரின் நடுவே அடைக்கலம் புகுந்திருக்கலாம். கோலியாத்துக்கு ஒப்பானவர் இஸ்ரவேலரில் ஒருவரும் இல்லை. எலியாப், அபினதாப், சம்மா என்னும் தன்னுடைய மூத்த சகோதரர்களின் நலம் விசாரிக்க யுத்தகளத்துக்கு வந்த தாவீதும் அவனுக்கு அற்பமானவன். தாவீதுக்குத் தரப்பட்ட பொறுப்பு மிகச்சிறியதே; தனது சகோதரர்களுக்கு ஒரு மரக்கால் வறுத்த பயற்றையும், பத்து அப்பங்களையும், ஆயிரம் பேருக்கு அதிபதியானவனுக்குப் பத்துப் பால்கட்டிகளையும் எடுத்துக் கொண்டு யுத்தகளத்துக்குச் சென்றுவர வேண்டும். அந்த நாள் அவனுக்கு மிகச் சிறியதொரு வேலையில் ஆரம்பித்தது. ஆனால் அது இஸ்ரவேலரின் வரலாற்றில் ஒரு சிறந்த வெற்றியின் நாளாக அமைந்தது.

தனது தகப்பன் தனக்குக் கொடுத்த கட்டளையின்படியே “தாவீது அதி காலையில் எழுந்து, ஆடுகளைக் காவலாளி வசமாய் விட்டான்” (1சாமு.17:20). யுத்தகளத்துக்குச் சென்று தனது சகோதரர்களிடம் அவன் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் இதோ பெலிஸ்திய வீரன் இஸ்ரவேலருக்கு எதிராக சவால்விட வந்துநின்றான். அவனுக்கு எதிராக நின்றிருந்த இஸ்ரவேலரின் சேனைகள் பயந்து நடுங்கினர். இஸ்ரவேலின் வீரர்களை ஸ்தம்பிக்கச் செய்த அச்சத்தைக் கண்ட தாவீது திகைத்து ஆச்சரியப்பட்டான். தனது நாடும் தேவனும் அவமானப்படுவதைக் காண விரும்பாத அவன், ஏன் கோலியாத்தை யாரும் எதிர்க்கவில்லை என்று விசாரித்தான். “ஜீவனுள்ள தேவனுடைய சேனைகளை நிந்திக்கிறதற்கு விருத்த சேதனம் இல்லாத இந்தப் பெலிஸ்தன் எம்மாத்திரம் என்றான்”. அதைக் கேட்ட அவனுடைய மூத்த சகோதரன் அவனை அமைதிப்படுத்த அங்கிருந்து அவனை அகற்றிவிட்டான். தங்களுக்கு அப்பங்களையும் பால்கட்டியையும் கொண்டுவந்தவன் இஸ்ரவேலின் கோழைத்தனத்தைப்பற்றி பேசக்கூ டாது என்று அவன் நினைத்தான்.

சிங்கத்தையும் கரடியையும் தாவீது கொன்றது அற்பமான காரியம் என்று அவனைச் சுற்றி நின்றவர்கள் அவனை அசட்டை செய்தனர். கோலியாத்தை எதிர்ப்பது மிகப் பெரிய ஒரு காரியம். தாவீது அவனை எதிர்க்க ஒத்துக்கொண்டாலும் அதற்குத் தேவையான யுத்த உடைகளை அணிந்துகொள்ள முடியாத சிறுவனாய் இருந்தான். அவன் எடுத்துக் கொண்ட ஆயுதமான கவணும் ஓர் அற்பமான கருவியே ஆகும். தாவீதைப் பொறுத்தவரை அனைத்தும், கோலியாத்தை வெல்லும் வாய்ப்பும் அற்பமானதே. ஆனால் நாம் யாவரும் அறிந்தபடி தாவீதின் தேவன் வெற்றி தருபவர். இஸ்ரவேலின் அற்பமான மேய்ப்பன் இராட்சதனான கோலியாத்தைக் கொன்றான். தேவன் பெரிய காரியங்களை நடப்பிக்க சிறிய காரியங்களை உபயோகிக்கிறார் என்று ஹோரஷியஸ் பனால் என்பவர் குறிப்பிடுகிறார்.

“பரிசுத்த வாழ்வு என்பது அநேக சிறிய காரியங்களால் உருவாகும். அப்.பவுல் அல்லது பரி.யோவான், டேவிட் பிரெய்னாட், ஹென்றி மார்டின் போன்றவர்களைப் போல பல வருடங்களில் சாதித்த காரியங்களை ஒரு மணித்துளியின் அற்பமான காரியங்களால் சாதிக்க முடியும். உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்வுக்கு நீண்ட பிரசங்கங்களோ, சிறந்த உரைகளோ அற்புதங்களோ யுத்தங்களோ சாதனைகளோ இரத்த சாட்சிகளோ தேவையில்லை; சொற்ப வார்த்தைகள் போதுமானது. மின்னல்கள் அல்ல. தொடர்ச்சியான சூரியக் கதிர்களும், பெரிய ஓசையுடனும் வேகமாகப் பாய்ந்து ஓடும் நதிகளின் நீர் அல்ல; அமைதியான புத்துணர்ச்சியைத் தரும் சீலோவாம் குளத்தின் தண்ணீர் செய்யும் அருட்பணியே பரிசுத்த வாழ்வின் அடையாளம்” என்று அவர் எழுதியுள்ளார்.

தேவனுடைய ஊழியத்தில் அற்பமான மனிதர்கள், அற்பமான காரியங்கள், அற்பமான பொறுப்புகள் என்று எதுவும் கிடையாது. அப்பத்தையும் பால்கட்டியையும் எடுத்துச் செல்ல தேவன் கட்டளையிட்டதை நீங்கள் செய்யாவிடில் நிச்சயமாகத் தோற்றுவிடுவீர்கள். தாவீது மட்டும் அன்றையதினம் தனது வீட்டிலேயே இருந்திருந்தால் கோலியாத் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பார்!


அதிகாலைப்பாடல்

தேவன் இருக்கும்போது குறைவும் நிறைவாகும்!
செல்வத்தையோ புகழையோ அடைய முயற்சிக்காதீர்;
ஜெயகிறிஸ்துவின் நாமத்தில் செல்லும்பொழுது;
ஜெயக்கிரீடத்தை நீங்கள் பெறுவது நிச்சயம்.

மொழியாக்கம்: Sis.அகஸ்டா மங்களதுரை

வாருங்கள் போஜனம் பண்ணுங்கள்

அதிகாலை வேளையில்… (நவம்பர்-டிசம்பர் 2017)
– Dr.உட்ரோ குரோல்

வேதபகுதி: யோவான் 21:1-25
விடியற்காலமானபோது, இயேசு கரையிலே நின்றார்; அவரை இயேசு என்று சீஷர்கள் அறியாதிருந்தார்கள் (யோவான் 21:4).

சூழ்நிலைகள் சாதகமாக அமையும் பொழுது தேவனுக்கு ஊழியம் செய்வது எளிதாக இருக்கும் என்பதையும் பாதகமான வேளையிலும் தோல்வியடைந்த வேளையிலும் தேவனுக்கு உழைப்பது மிகக்கடினமாக இருக்கும் என்பதையும் நீங்கள் கவனித்தது உண்டா? ஆம், வாழ்க்கையில் சூறாவளி அடித்து ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் மனமடிவு உண்டாகும்பொழுது நாம் மனநிறைவைத் தேடுகிறோம். நமது செயல்பாடுகள் அதிகமாகும் பொழுது செயல்பாடு இல்லாமையும் தோன்றுகிறது.

இயேசுகிறிஸ்து இவ்வுலக ஊழியக் காலங்களில் பிரபலமாக இருந்தார். ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அவருடைய அற்புதங்களைக் கண்டும் அவருடைய போதனைகளைக் கேட்டும் கலிலேயா மலைகளில் தேடி வந்தனர். அவருடன் நெருங்கிப் பழகிய சீடர்களையும் மக்கள் அடையாளம் கண்டு கொண்டனர்.

சீடர்களுக்கு ஆண்டவருடனான உறவின் உச்சநிலை அவர் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்ட அன்றிரவு நிகழ்ந்தது. பஸ்கா பண்டிகையை ஆசரிக்க அவர் தமது சீடர்களை மேலறையில் ஒன்று கூட்டினார். அவர்கள் அனைவரும் அவருடன் இருந்தனர்; ஜெபித்தனர்; பாடல்களைப் பாடினர்; அவருக்கு உண்மையாயிருக்க வாக்களித்தனர். இறுதி இராப்போஜனம் நிறுவப்பட்ட அன்று இரவு சீடர்கள் அதிக உற்சாகத்திலிருந்தனர். ஆனால், இந்நிலை சீக்கிரத்தில் அழிந்தது. இயேசு கெத்செமனே தோட்டத்திலிருந்து அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். கொடூரமான அநியாயமான விசாரணைக்குட்படுத்தப்பட்டார். அவருடைய சீடர்கள் அவரைவிட்டு ஓடிவிட்டனர். திரும்பத்திரும்ப தான் சிலுவையில் பாடு அனுபவிக்க வேண்டும் என்று இயேசு தமது சீடர்களுக்குச் சொல்லியிருந்தும் அவர்களால் அந்த போதனையை கிரகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவருடைய மரணமும் அடக்கமும் சீடர்களின் உற்சாகத்தை அழித்துவிடடன. ஆண்டவரின் உயிர்த்தெழுதலும், சீடர்களுக்கு அவர் காட்சியளித்ததும் அவர்களுக்கு நம்பிக்கை அளிக்கப் போதுமானதாக இருக்கவில்லை.

ஆண்டவரின் கட்டளையின்படி சீடர்கள் கலிலேயாவுக்குத் திரும்பினர். கலிலேயாவின் மலைகளில் இயேசு தமது சீடர்களைச் சந்தித்ததையே இன்றைய தியானத்தில் நாம் பார்க்க இருக்கிறோம். அப்போஸ்தலர்களில் 7 பேர் தங்களது மீன்பிடிக்கும் பழைய தொழிலுக்குச் சென்றுவிட்டனர். அவர் உயிரோடிருக்கும்பொழுது அவரைப் பின்பற்றுவது எவ்வளவு எளிதாயிருந்ததோ அதேபோன்று அவரில்லாதபொழுதும் தங்களுடைய தொழிலுக்குத் திரும்புவதும் அவர்களுக்கு எளிதாயிருந்தது.

தான் மீன்பிடிக்கச் செல்வதாக பேதுருவே முதலாவது கூறினார். தன்னுடைய மீன்பிடிக்கும் தொழிலுக்குச் செல்வதால் அப்போஸ்தல அழைப்பை நிராகரிப்பதாக ஆகாது. ஆண்டவர் தரும் கட்டளைவரும்வரை அவருக்கு நன்கு தெரிந்ததைச் செய்ய நினைத்தார். எனவே பேதுருவும் மற்றவர்களும் ஒரு படவிலேறி இரவு முழுவதும் மீன் பிடிக்க முயற்சித்தனர். ஆனால் ஒன்றும் அகப்படவில்லை மேசியாவுடன் அவர்கள் வாழ்ந்த ஆண்டுகளில் மீன் பிடிக்கும் நுணுக்கத்தை மறந்துவிட்டார்களா? சீடர்களாகத் தங்களை இயேசு அழைக்கும் முன்னர் வெற்றி பெற்ற தொழிலில் ஏன் அன்று தோல்வியைக் கண்டார்கள்? அவர்களுக்கு தெரியவில்லை.

விடியற்காலமானபோது, இயேசு கரையிலே நின்றார் (யோவான் 21:4). ஒருசில காரணங்களால் கரையில் நிற்பவர் இயேசு என்பதை சீஷர்கள் அறியாதிருந்தார்கள். அவர்களிடம் விசாரித்தபொழுது தங்களுடைய தோல்வியை அறிக்கையிட்டார்கள். தங்களது வலையை வலதுபக்கம் போடச்சொல்லும் வரையிலும் அவர்கள் உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவர் தங்களைச் சந்திக்க வந்திருக்கிறார் என்பதை உணராதிருந்தார்கள். இது தங்களுடைய அழைப்பின் ஆரம்பத்தில் அவர் கூறிய கட்டளையையும் அதன் விளைவையும் அவர்களுக்கு நினைவூட்டியது (லூக்.5:1-11).

திரளான மீன்களுள்ள வலையை இழுத்துக்கொண்டு கரைக்கு வந்த பொழுது இயேசு அவர்களுக்கு, “வாருங்கள், போஜனம் பண்ணுங்கள்” என்று அழைப்பு கொடுத்தார். கடைசி இராப்போஜனத்துக்குப் பின்னர் தணிந்துவிட்ட அன்பையும் நெருக்கத்தையும் ஆண்டவர் தூண்டி எரியவிட்டது போன்று அது அமைந்தது. ஏனெனில் அதிருப்தி கீழ்ப்படியாமைக்கு வழி நடத்தும்.

நாமும் ஆண்டவருக்கு ஊழியம் செய்து அவருடன் நெருங்கிய வாழ்வு நடத்திய பின்னரும் அதிருப்தியடைந்து அவரை விட்டு பின்வாங்கிச் செல்வது மிகவும் எளிதாகும். ஆனால் ஆண்டவர் ஒவ்வொருவரையும் “வாருங்கள், போஜனம் பண்ணுங்கள்” என்று அழைக்கிறார். நாம் எஜமானருடைய கைகளில் சக்திவாய்ந்த உபயோகமான கருவிகளாக இருக்கவேண்டுமெனில் அவருடைய பந்திக்கு அடிக்கடி வர வேண்டும். அவர் பாதத்தில் அமர்ந்து அனுதினமும் அவருடைய வார்த்தைகளைப் புசிக்கவேண்டும்.


அதிகாலைப்பாடல்

உம் அன்பினால் எம் இதயத்தை நிரப்பி எங்களை உயிர்ப்பியும்;
உன்னத அக்கினியால் எம் ஆவி தூண்டப்படட்டும்,
அல்லேலூயா உமக்கே மகிமை!
அல்லேலூயா ஆமென்!
அல்லேலூயா உமக்கே மகிமை!
எங்களை மீண்டும் உயிர்ப்பியும்.

மொழியாக்கம்: Sis.அகஸ்டா மங்களதுரை

அதிகாலை நேரம்

அதிகாலை வேளையில்… (செப்டம்பர்-அக்டோபர் 2017)
– Dr.உட்ரோ குரோல்

வேதபகுதி: சங்கீதம் 119: 129-152
அதிகாலையில் நான் எழுந்து சத்தமிட்டேன்; உம்முடைய வசனத்துக்குக்  காத்திருக்கிறேன். (சங்கீதம் 119: 147).

இவ்விதழின் தியானப்பகுதியில் நாம் சங்கீதம் 119ஐ ஆராய்வோம். வேதத்தின் மகத்துவத்தை அழகாக விவரிக்கும் இச்சங்கீதம் மிகவும் நீண்டதும் ஆழமுள்ளதுமான அகர வரிசையிலுள்ள ஒன்றாகும். சங்கீதங்கள் 9, 10, 25, 34, 37, 111, 112 முதலியனவும் இதைப் போன்றதாகும். இவை எல்லாவற்றையும் இச்சங்கீதம் மிஞ்சி நிற்கிறது. 22 எபிரெய எழுத்துக்களைத் தலைப்பாகக் கொண்டு 22 பகுதிகளில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு பகுதியின் முதல் எழுத்தும் அத்தலைப்பின் எபிரெய எழுத்தில் ஆரம்பமாகிறது. இவ்வழக்கை நமது மொழியில் தரமுடியாவிட்டாலும் அதன் தலைப்பில் அந்த எபிரெய எழுத்தின் பெயர் தரப்பட்டுள்ளது.

இச்சங்கீதத்தின் ஆசிரியர் யார் என கூறப்படவில்லை. ஆனாலும் அதன் மொழிநடையும் உணர்ச்சிகளும் அநேக வசனங்களில் தாவீதையே சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்பது பலரது கருத்து. இச்சங்கீதத்தைப் பற்றிய இக் குறிப்புகள் ஆர்வமூட்டுவதாக இருப்பினும் இதைவிட முக்கியமானவைகள் சில உண்டு.  எபிரெய  மொழியில் எழுதப்பட்டிருந்த பழைய ஏற்பாட்டை நகல் எடுத்த வேத எழுத்தாளர்கள் ”உமது அடியேனுக்கு நன்மையாகத் துணை நில்லும்; அகங்காரிகள் என்னையொடுக்க வொட்டாதேயும்” என்ற 122ம் வசனத்தைத்தவிர ஒவ்வொரு வசனத்திலும் தேவனுடைய வார்த்தையைப்பற்றிய பத்து சொற்களுள் ஒன்றினைக் கண்டார்கள். ஒரு சிலர் இதனை மறுத்தாலும் இந்த நீண்ட சங்கீதமானது தேவனுடைய வார்த்தையை விளக்குகிறது. என்றும் அச்சங்கீதக்காரன் அதனைப் போற்றிப் பாடுவதாகவும் அமைந்துள்ளதை அவர்களால் மறுக்க முடியாது.

இச்சங்கீதத்தில் தேவனுடைய வார்த்தையைப் புகழும் அநேக பாராட்டுச் சொற்கள் நிரம்பியுள்ளதை நாமும் காணலாம். ”வாலிபன் தன் வழியை எதினால் சுத்தம் பண்ணுவான்? உமது வசனத்தின்படி தன்னைக் காத்துக்கொள்ளுவதினால்தானே”(வச.9). ”திரளான செல்வத்தில் களிகூருவதுபோல, நான் உமது சாட்சிகளின் வழியில் களிகூருகிறேன்” (வச.14). ”நான் உம்முடைய சாட்சிகளைத் குறித்து, ராஜாக்களுக்கு முன்பாகவும் வெட்கப்படாமல் பேசுவேன்” (வச.46). ”கர்த்தாவே உமது வசனம் என்றென்றைக்கும் வானங்களில் நிலைத்திருக்கிறது” (வச.89). ”உம்முடைய வசனம் என் கால்களுக்குத் தீபமும், என் பாதைக்கு வெளிச்சமுமாயிருக்கிறது”(வச.105). இவ்விதமாய் அன்பும் பக்தியும் நிறைந்த அறிக்கைகள் நிச்சயமாகவே தேவனுடைய செவிகளுக்கு இன்பமாய் இருக்கும் அல்லவா? தேவனுடைய கட்டளைகளை அறிந்து கொள்வதற்கு தனக்குள்ள ஆர்வத்தை இச்சங்கீதக்காரன் எவ்விதமாய் வெளிப்படுத்த முடிந்தது?

இதற்குரிய பதிலை 149ம் வசனம் உரைக்கிறது:”உமது வசனத்தைத் தியானிக்கும்படி, குறித்த ஜாமங்களுக்கு முன்னே என் கண்கள் விழித்துக்கொள்ளும்”. இருள் அகன்று வெளிச்சம் தோன்று முன்னரே சங்கீதக்காரன் தேவனைத் தேட எழுந்துகொள்ளுகிறார். தனது சக மனிதர்களுடன் பேசுவதற்கு முன்னரே தேவனை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறார். வைகறை நேரமே தேவவார்த்தையைத் தேடுவதற்கு மிகச்சிறந்த நேரம் என்பதை அவர் கண்டுகொள்ளுகிறார்.

“உதயசூரியனின் கதிர்கள் உன்னை சோம்பேறியாக படுக்கையில் காணும்பொழுது அது வெட்கத்துக்குரிய காரியமாகும். மேலும் கண்களைக் கூசச் செய்யும் சூரியனின் கதிர்கள் வந்த பின்னரும் நீ எழும்பவில்லையெனில் அது மிகவும் வருத்தப்பட வேண்டிய காரியமாகும்” என்று போதகர் அம்புரோஸ் கண்டிக்கிறார். தேவனுடைய பிரமாணங்களில் மகிழ்ச்சியாயிருப்பதும் அவரது வார்த்தையைப் புகழ்வதும் அவருடைய சாட்சிகளை வாசித்து தியானிப்பதும் தேவனுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொண்டு வரும். ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் நாம் அதிகாலையில் செய்வதே அவருக்கு அதிக மகிழ்ச்சியைத் தரும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அவருடைய வார்த்தையையும் அவருடைய ஊக்கத்தையும் அவருடைய சத்தியத்தையும் நாம் தேடும்பொழுது அவரைப் பிரியப்படுத்துகிறவர்களாய் காணப்படுவோம்.

அதிகாலையில் வேதத்தை வாசித்து ஜெபிக்கும்பொழுது அந்த நாளில் அவருடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றுக்கொள்வது மாத்திரமல்ல; நாள் முழுவதும் அவரது வார்த்தை நம்மை நடத்திச்செல்லும். தேவனுடைய வார்த்தையை நம்பிய அச்சங்கீதக்காரன் அவ்வார்த்தையைத் தியானிக்கும்படி குறித்த ஜாமத்துக்கு முன்னரே விழித்துக்கொள்ளுகிறார் (வச.148). ஒருநாளின் அதிகாலையை ஜெபத்திலும் வேதவாசிப்பிலும் ஆரம்பித்து அதனை நாள் முழுவதும் செயல்படுத்தி இரவில் அவருடைய பாதத்தில் வரும்பொழுது அவருடைய பிரசன்னத்தை உணர்ந்த மகிழ்ச்சி நம்மை நிரப்பும். தேவவார்த்தையை நாள் முழுவதும் நாம் தியானித்து அதில் மகிழுவோமாக.


அதிகாலைப்பாடல்

சத்தியவேதம் பக்தரின் கீதம்
சுத்தர்கள் போகும் பாதையின் தீபம்
உத்தம மார்க்கம் காட்டும்
எத்தனை துன்பம் துயரம் வந்தும்
பக்தனைத் தேற்றிடும் ஒளஷதம்
பேதைகளிடம் ஞானம் அருளும்
வேதபுத்தகம் மேன்மை தரும்
இரவும் பகலும் இதனின் தியானம்
இனிமை தங்கும் தனிமையிலும்

மொழியாக்கம்: Sis.அகஸ்டா மங்களதுரை

சத்தியவசனம்