இன்றைய தியானம்

பேதையான புறா

தியானம்: 2018 ஜூலை 19 வியாழன்; வேத வாசிப்பு: ஓசியா 7:9-16

“எப்பிராயீம் பேதையான புறாவைப்போல் இருக்கிறான். அவனுக்குப் புத்தியில்லை” (ஓசியா 7:11).

“இஸ்ரவேலின் கடவுள் எவ்வளவு அற்புதங்களைச் செய்திருந்தும், ஏன் இவர்கள் புத்தியற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள்?” என பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு எகிப்திய அதிகாரி சொன்னது இன்னமும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது. இப்படியிருந்தும் இஸ்ரவேல் வழிதவறியது ஏன்?

சமாதானம், மற்றும் தூய்மைக்குத்தான் புறாவை அடையாளப்படுத்துவதுண்டு. இங்கே இஸ்ரவேலின் தோற்றுப்போன நிலையை விபரிக்க புறாவின் பேதமையை உதாரணப்படுத்துகிறார் ஓசியா. பேதமை என்பது ‘ஞானமற்ற அல்லது அறிவற்ற’ தன்மை எனலாம். “அவனுக்குப் புத்தியில்லை“ என்று கர்த்தரே இஸ்ரவேலைக் குறித்துக் கூறிவிட்டார். புத்தி வரவேண்டுமானால், அறிவு வேண்டும். அறிவு இருந்தால்தான் ஞானமாக நடக்கலாம். ஞானம் என்பது கர்த்தருக்குப் பயப்படுகின்ற பயத்துடன் சம்பந்தப்பட்டது. இந்தப் பயம், தேவன் பொல்லாதவர் என்ற பயம் அல்ல; மாறாக, தேவாதி தேவனை நாம் கனவீனப்படுத்திவிடக்கூடாதே என்ற பயம். அவருடைய மகிமைக்கு முன்பாக அகங்காரங்களை அழித்துவிட வேண்டுமே என்ற பயம். இது அன்பின் அடிப்படையில் உருவாகிறது. இந்தப் பயத்திலிருந்து ஞானம் ஆரம்பமாகிறது. தேவனை அறிந்திருக்கிற அறிவு அனுபவமாக மாற்றமடையும்போது ஞானம் வெளிப்படுகிறது. தேவனால் ஆளப்பட்டு நடத்தப்படுவதும் இதில் அடங்குகிறது. ஆனால், “என் ஜனங்கள் அறிவில்லாமையினால் சங்காரமாகிறார்கள். நீ அறிவை வெறுத்தாய்…” (ஓசி.4:6) என்கிறார் கர்த்தர். அறிவை இழந்ததால்தான் அவர்கள் அந்நியரிடம் உதவியும் பாதுகாப்பும் தேடினார்கள் (ஓசி.7:11).

இன்று நமக்கு அறிவு இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. நாம் தேவனைக் குறித்து நிறையவே அறிந்திருக்கிறோம். அன்று இஸ்ரவேல் அறியாமையால் அழிந்தார்கள். இன்று நாமோ, அறிந்தும் அறியாதவர்கள்போல நாமே நம்மை அழித்துக்கொள்கிறோமோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. தேவ ஞானத்தைக் குறித்தும், கர்த்தருக்குப் பயப்படுகின்ற பயத்தைக் குறித்தும், அது இல்லையானால் ஏற்படுகின்ற விழுகையைக் குறித்தும் நாம் நன்கு அறிந்திருக்கிறோம். இருந்தும், இந்த உலக ஞானத்துக்கும், மனித ஆலோசனைகளுக்கும் நாம் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதும் ஏன்? நம்மை இன்று ‘பேதையான புறா’ என்று சொல்லமுடியாது. நாம் அறிவு பெருத்தவர்கள் ஆகிவிட்டோம் என்று சொன்னாலும் மிகையாகாது. சாலொமோனுக்கிருந்த அளவற்ற அறிவும் ஞானமும், அவனுக்கே பயனற்றுப்போனது ஏன் என்பதைச் சிந்திப்போமாக.

“தேவனுக்குப் பயந்து அவர் கற்பனைகளைக் கைக்கொள். எல்லா மனுஷர்மேலும் விழுந்த கடமை இதுவே” (பிர.12:13).

ஜெபம்: ஞானத்தையும் அறிவையும் அளிக்கிற ஆண்டவரே, தேவனைக் குறித்து நான் அறிந்திருக்கிற அறிவு பேதமையை அகற்றி, தேவனுக்குப் பயப்படுகின்ற பயத்தை எங்களுக்குள் தோற்றுவிக்கட்டும். ஆமென்.

திருப்பிப் போடாத அப்பம்

தியானம்: 2018 ஜூலை 18 புதன்; வேத வாசிப்பு: ஓசியா 7:1-8

“எப்பிராயீம் அந்நிய ஜனங்களோடே கலந்திருக்கிறான். எப்பிராயீம் திருப்பிப் போடாத அப்பம்” (ஓசி.7:8).

மகளின் திருமணத்தில் மிகுந்த கடனுக்குள் மூழ்கிவிட்ட ஒருவர் அதற்கான காரணத்தைச் சொன்னார். “உலகம் என்ன சொல்லும்? உற்றார் உறவினரையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டுமே. அதனால்தான் இந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன்” என்றார் அவர். பாரம்பரியங்கள், பழக்கவழக்கங்கள், கலாச்சாரங்கள், பிறரைத் திருப்திப்படுத்தி நமது கௌரவத்தைப் பாதுகாப்பது என்று சொல்லி, வேதத்தின் போதனைகளையும், தேவசித்தத்தையும் விட்டு, நாம் வழிதவறுவதையும் ஏற்றுக்கொள்ள மனதின்றி, சாக்குகள் சொல்லிச் சொல்லியே நம்மில் அநேகர் வழி தவறிப் போகிறோம்.

அன்று இஸ்ரவேலின் வழிதவறிய நிலைமையை, “திருப்பிப்போடாத அப்பத்திற்கு” தேவன் ஒப்பிடுகிறார். தோசை, ரொட்டி சுடும்போது நாம் நிச்சயமாய் மறுபக்கமும் திருப்பிப்போட்டு வேகவைக்கிறோம். ஒருபுறம் வெந்து, மறுபுறம் பச்சையாயிருக்கிற ரொட்டியை உண்ணமுடியாதே! அதுபோலவே இஸ்ரவேலும் வேகாத அப்பமாய், பலனற்ற அப்பமாய் போனது என்கிறார் கர்த்தர். சிலவேளைகளில் கர்த்தரைப் பிரியப்படுத்தியும், பின்னர் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படியாமல் தங்கள் இஷ்டம்போல நடக்கிறதுமாக இருந்தனர் இஸ்ரவேலர். முழுமையான கீழ்ப்படிதல் காணப்படவில்லை. அதாவது தேவனுடன் அரைகுறையான உறவு வைத்திருந்தனர். இதனைத் தேவன் வெறுத்தார். மாத்திரமல்ல, முற்றிலும் முரண்பாடான வாழ்வு இஸ்ரவேலிடம் காணப்பட்டது. அவர்களிடம் பக்தி காணப்பட்டது. ஆனால் அது சீக்கிரமாக அற்றுப்போனது. “உங்கள் பக்தி காலையில் காணும் மேகத்தைப் போலவும், விடியற்காலையில் தோன்றும் பனியைப்போலவும் ஒழிந்துபோகிறது” (ஓசி.6:4). இவற்றுக்கான காரணந்தான் என்ன? அதனையும் கர்த்தர் நேரடியாகவே சொல்லிவிட்டார். “எப்பிராயீம் அந்நிய ஜனங்களோடே கலந்திருக்கிறான்.” இதுதான் காரணம்.

இன்று நமது நிலைமை என்ன? பாரம்பரியம், பழக்கவழக்கம், கலாச்சாரம் என்று பல சாக்குக்களைச் சொல்லிக்கொண்டு, நமது தேவனைத் துக்கப்படுத்தலாமா? பிள்ளைகள் விருப்பம், குடும்ப நிலைமை என சொல்லிக்கொண்டு அந்நிய கலப்பில் இணைந்து, இதுதான் தேவசித்தம் என்று சொல்லுவது எப்படி? இரண்டு எஜமான்களுக்கு ஊழியம் செய்யமுடியாது என்று இயேசுவே நமக்குப் போதித்திருக்கிறார். ஆண்டவருக்குச் சாட்சிகளாக இருக்கவேண்டுமென்றால் சில சமயங்களில் நமக்குரிய சிலவற்றை நாம் விட்டுத்தான் ஆகவேண்டும். வேகாத அப்பங்களாக பயனற்றுக் குப்பையிலே நரகத்திலே எறியப்படுவதிலும், வெந்த அப்பங்களாக தேவனுக்காக நாம் பயனளிக்கலாமே.

“இப்படி நீ குளிருமின்றி அனலுமின்றி வெதுவெதுப்பாயிருக்கிறபடியினால் உன்னை என் வாயினின்று வாந்திபண்ணிப்போடுவேன்” (வெளி.3:16).

ஜெபம்: அன்பின் ஆண்டவரே எங்களது பாரம்பரியம் கலாச்சாரம் இவற்றை காரணம்காட்டி உம்மைவிட்டு வழிதவறிப் போய்விடாதபடி எங்களைக் காத்தருளும். ஆமென்.

அடங்காத கிடாரி

தியானம்: 2018 ஜூலை 17 செவ்வாய்; வேத வாசிப்பு: ஓசியா 4:1-19

“இஸ்ரவேல் அடங்காத கிடாரியைப்போல் அடங்காதிருக்கிறது” (ஓசி.4:16).

கொட்டுகின்ற நீரருவியைப் பார்த்து ரசிக்கின்ற நாம், அது நமக்கு புகட்டு கின்ற பாடத்தை உணருகிறோமா! மேலிருந்து கீழே தொடர்ச்சியாகக் கொட்டுகின்ற இந்த நீரருவி, தொடர்ந்து விழுந்துகொண்டேதான் இருக்கும். பாவத்தில் விழுந்துவிட்டவனுடைய நிலைமையும், வாழ்க்கையின் தோல்விகளில் மூழ்குவதும் இதுபோன்றதுதான். அதிலும், நாம் விழுகின்றோமே என்ற உணர்வு கெட்டுப்போனால், நமது வாழ்வில் பின்னர் எழுந்து நிற்பது என்பது மிகவும் கடினமாகிவிடும்.

அன்று, கீழே விழத்தொடங்கிய இஸ்ரவேலும் விழுந்துகொண்டே இருந்தது. சோரம் போனவர்கள், அந்த இடத்தில் உணர்வடைந்து மனந்திரும்பவில்லை. கர்த்தர், அவர்களுடைய நிலையை ஒரு “அடங்காத கிடாரி”க்கு ஒப்பிடுமளவுக்கு அவர்கள் மேலும் விழுந்தார்கள். கர்த்தர், தம்மை மேய்ப்பனாகவும் தமது மக்களை ஆடுகளாகவும் அடிக்கடி சொல்லியிருப்பதை நாம் அறிந்திருக்கிறோம். “மேய்ப்பனைப்போல தமது மந்தையை மேய்ப்பார்” (ஏசா.40:11). ஆனால், இங்கே அவர்களை அடங்காத கிடாரிகளுக்கு ஒப்பிடுமளவுக்கு இஸ்ரவேல் செய்தது என்ன? ஆம், தேவன் தன்னிடம் எதிர்பார்த்த எதையும் இஸ்ரவேல் செய்யவில்லை. தேவனுக்குப் பயப்படும் பயம் என்பது இஸ்ரவேலிடம் அற்றுப்போயிருந்தது. “…நான் எஜமானானால் எனக்குப் பயப்படும் பயம் எங்கே…” (மல்.1:6) என்கிறார் கர்த்தர். தேவபயம் அற்றுப்போகும்போது, தேவ சத்தமும் கேட்காது. தேவனை மதிக்காமல், தமக்கென்று ராஜாக்களை ஏற்படுத்தி, விரும்பிய தெய்வங்களையும் தேடினார்கள். மொத்தத்தில், அவர்கள் தேவனுக்குச் செவிகொடுக்கவில்லை. இதனால் தேவ ஆராதனையையும் விடுத்து, அந்நிய தெய்வங்களை ஆராதித்து, தேவனுக்கு விரோதமாக முரட்டாட்டம் பண்ணினார்கள் இஸ்ரவேலர்.

இன்று நமது ஆராதனை எப்படிப்பட்டது? தேவபயம், தேவசத்தத்துக்குச் செவிகொடுத்தல் என்பதெல்லாம் நமக்கு எப்படிப்பட்டதாயிருக்கிறது? “என் ஆடுகள் என் சத்தத்துக்குச் செவிகொடுக்கிறது. …அவைகள் எனக்குப் பின் செல்லுகிறது” (யோவா.10:27) என்று இன்றும் ஆண்டவர் நமக்கு மேய்ப்பனாகவே இருக்கிறார். ஆனால், நாம் அவரது ஆடுகளாக இருக்கிறோமா? அல்லது ஆடுகள்போல நம்மைக் காட்டிக்கொண்டு அடங்காத கிடாரிகள்போல, நமக் கென்று காரியங்களை ஏற்படுத்தி, கிறிஸ்துவின் பாதைக்கும், அவரது சத்தத்துக்கும் புதிய விளக்கங்களை ஏற்படுத்தி, தேவபயமற்று, நமக்கு இன்பம் தரும் பாதைகளில் செல்லுகிறோமா?.

“…சிறுமைப்பட்டு, ஆவியில் நொறுங்குண்டு, என் வசனத்துக்கு நடுங்குகிறவனையே நோக்கிப் பார்ப்பேன்” (ஏசா.66:2).

ஜெபம்: “கர்த்தாவே, என் மெய்நிலையை எனக்கு வெளிப்படுத்தும், என்னை திரும்பவும் சேர்த்துக்கொள்ளும்” இயேசுவின்நாமத்தில் பிதாவே. ஆமென்.

சத்தியவசனம்