இன்றைய தியானம்

சிந்தனை

தியானம்: 2018 செப்டம்பர் 21 வெள்ளி; வேத வாசிப்பு: சங்கீதம் 139:1-24

“…தங்கள் சிந்தனைகளினாலே வீணரானார்கள். உணர்வில்லாத அவர்களுடைய இருதயம் இருளடைந்தது” (ரோமர் 1:21).

பாவம் என்னும்போது, சாதாரணமாக நமது கிரியைகளில் வெளிப்படையாகத் தெரிகின்ற காரியங்களையே நாம் கருதுவதுண்டு. “இவள் பொய் சொன்னாள்”, “இவள் விபசாரம் செய்தாள்”, “அவள் திருடினாள்” என்று கூறுகிறோம். பாவத்தின் பிடியில் இருந்த ஒருவன், கிருபையினாலே இரட்சிக்கப்படும்போது, அவன் கண்டுகொள்ளும் பெரிய விடுதலையின் நிமித்தமாக, இவ்விதமான வெளிப்படையான பாவங்களுக்கு விலகி ஓட எத்தனிக்கின்றான். அதிலே வெற்றியும் கண்டுகொள்ளுகிறான். அது நல்லதே. ஆனால் நாம் கிரியைகளில் மாத்திரமல்லாமல், மறைமுகமாக நமது இரகசிய சிந்தனைகளிலும் பாவம் செய்யக்கூடும் என்பதை நாம் சிந்தித்துப் பார்ப்பதேயில்லை.

பெண்ணைத் தொடுவது பாவம் என்று கருதும் இரு துறவிகள் ஒரு தடவை கிணற்றில் விழுந்து உயிருக்காகப் போராடிக்கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைக் கண்டார்கள். ஒரு துறவி, “ஐயோ, இப்பெண்ணைத் தொட்டுத் தூக்கினால் தீட்டு” என்று கூறிக்கொண்டு விரைந்து போய்விட்டார். மற்றவரோ, பலத்த போராட்டங்களின் பின்னர் அப்பெண்ணைத் தப்புவித்து சென்றார். அதிக தூரம் நடந்த பின்னர், முன்னே நடந்த துறவி இவரைக் கண்டார். கிட்டவந்து, “அது சரி துறவியாரே, அப்பெண்ணைத் தொட்டுத் தூக்கும்போது உமக்குள் உணர்வு எப்படியிருந்தது?” என்று கேட்டார். மற்றத் துறவியோ சிரித்துவிட்டு, “நானோ அப்பெண்ணைத் தப்புவித்த மறுகணமே அவளை மறந்துவிட்டேன். ஆனால் நீரோ இவ்வளவு நேரமாக அவளை உம் மனதிலே சுமந்துகொண்டிருந்திருக்கிறீர். நானல்ல, நீரே தீட்டுப்பட்டிருக்கிறீர்” என்றாராம். இது கதையாயினும் அர்த்தம் நிறைந்ததல்லவா?

ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு விநாடியும் நமது சிந்தனையில் எத்தனை பாவங்களைக் கட்டிக்கொள்கிறோம்? சங்கீதக்காரன், “வீண் சிந்தனைகளை நான் வெறுக்கிறேன்” என்று ஜெபித்தான். தேவனை அறிந்து, அவரையே நினைத்திருந்து, அவரையே மகிமைப்படுத்தி, நமது சிந்தனைகளிலெல்லாம் அவரை நிறைத்திருப்பதே இந்த வீண் சிந்தனைகளிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள ஒரே வழி. முக்கியமாக தனித்திருக்கும் வேளைகளில் நமது சிந்தனைகள் சிறகடிக்கும். அது நம்மைப் பாவத்திற்கு இட்டுச்செல்லுமளவுக்கு நம்மை ஆட்கொள்ள நாம் விடக்கூடாது. அது நமது விசுவாச ஓட்டத்தை நிச்சயமாகப் பாதிக்கும். ஆவிக்குரிய பிள்ளைகளாகிய நாம் ஆவிக்குரியவைகளையே சிந்தித்திருக்க ஆவியானவரின் துணையை நாடுவோமாக.

“தேவனே, என்னை ஆராய்ந்து, என் இருதயத்தை அறிந்துகொள்ளும். என்னைச் சோதித்து என் சிந்தனைகளை அறிந்துகொள்ளும்” (சங்.139:23).

ஜெபம்: எங்களை ஆளுகை செய்யும் தேவனே, எங்களது வாழ்வுமுறைகள் நடைகளை மாத்திரமல்ல, எங்கள் சிந்தனைகளையும் உமது ஆளுகைக்குள் ஒப்புக்கொடுக்கிறோம். ஆமென்.

கால்கள்

தியானம்: 2018 செப்டம்பர் 20 வியாழன்;
வேத வாசிப்பு: நீதிமொழிகள் 1:8-19

“என் மகனே, பாவிகள் உனக்கு நயங்காட்டினாலும் நீ சம்மதியாதே. …நீ அவர்களோடே வழிநடவாமல், உன் காலை அவர்கள் பாதைக்கு விலக்குவாயாக” (நீதி. 1:10,13).

ஓட்டப் பந்தயத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவன் தன் பாதையை விட்டு விலகி ஓடினால், அவன் தகுதியிழந்தவனாகவே கருதப்படுவான். ஓடுகிறவனின் செவிகள் தவறான சத்தத்திற்கு அடைக்கப்பட்டதாயும், தவறான பாதையைப் பார்க்காதபடி நேரான பாதையையே கண் நோக்கியதாகவும் இருப்பின் அவன் கால்கள் பாதை தவறாமல் செல்லவேண்டிய இடத்தைச் சென்றடையும். நமது விசுவாச ஒட்டத்தில் நமது கண்கள் காதுகளைக்குறித்து மாத்திரமல்ல, நமது கால்களின் ஓட்டத்தைக் குறித்தும் நமக்கு கவனம் தேவை.

தாவீது ராஜா, தேவனை நோக்கி: “கர்த்தாவே, துன்மார்க்கனுடைய கைகளுக்கு என்னை நீங்கலாக்கி, கொடியவனுக்கு என்னை விலக்கி இரட்சியும், அவர்கள் என் நடைகளைக் கவிழ்க்கப் பார்க்கிறார்கள்” (சங்கீதம் 140:4) என்று ஜெபிக்கிறார். மேலும், “என் காலடிகள் வழுவாதபடிக்கு என் நடைகளை உமது வழிகளில் ஸ்திரப்படுத்தும்” (சங்கீதம் 17:5) என்றும் தன் நடைகளைக் கர்த்தரின் வழிகளுக்கு ஒப்புக்கொடுத்திருந்தார். வழியில் சற்றுச் சறுக்கினாலும், மீண்டும் எழுந்து இறுதிவரை கர்த்தருக்குப் பிரியமான பாதையில் நடந்து கர்த்தரின் சமுகத்தில் மேலான இடத்தைச் சுதந்தரித்துக்கொண்டார் தாவீது.

கர்த்தரின் வசனத்தைத் தியானித்து, ஜெபித்து அவருடைய ஆசீர்வாதத்தோடு ஒருநாளை ஆரம்பிக்கின்றோம். என்றாலும் அந்த நாளில் நமது நடைகள் எப்படியிருக்கும் என்பதைக்குறித்து நமக்கு கவனம் அவசியம். நமது கால்கள் செம்மையான நேரான பாதையில் இருக்கின்றனவா? அல்லது, துன்மார்க்கனும், பாவியும், பரியாசக்காரரும் உட்காரும் இடத்தை நோக்கி விரைந்து செல்கின்றனவா? “உம்முடைய வசனத்தை நான் காத்து நடக்கும்படிக்கு, சகல பொல்லாத வழிகளுக்கும் என் கால்களை விலக்குகிறேன்” (சங்.119:101).

அருமையானவர்களே, இன்று இந்த ஜெபம் நம்முடையதாகட்டும். விசுவாசப் பாதையில் முன்செல்ல வாஞ்சித்தால், பொல்லாங்காய்த் தோன்றுகின்ற சகல வழிகளையும் விட்டுவிலகி, நம் நடைகளைக் கர்த்தருக்குள் காத்துக்கொள்வோமாக. நமது மனம், அறிவு, கண்கள், செவிகள் இவற்றுடன் இசைந்துதான் நமது கால்களும் நடக்கின்றன. ஆகவே, நமது கடிவாளத்தின் கயிறுகளை தேவனுடைய கரங்களில் கொடுத்து விடுவோமாக. அவரே நம்மை நடத்தட்டும். யார் நயங்காட்டினாலும், நாம் தவறிப்போகாமல் செல்லவேண்டிய பாதையில் அவரே நடத்தட்டும். கால்கள் வழிவிலகினாலும், மீண்டும் நம்மைச் சரியான பாதையில் அவரே நடத்தட்டும்.

“கர்த்தர் உன் நம்பிக்கையாயிருந்து, உன் கால் சிக்கிக்கொள்ளாதபடி காப்பார்” (நீதி 3:26).

ஜெபம்: அன்பின் ஆண்டவரே, தவறான வழிகளில் என் கால் செல்லுவதை இன்றைக்கு நான் உணருகிறேன். என்னை மன்னித்து இனி சரியான பாதையில் நான் செல்ல எனக்கு உதவியருளும். ஆமென்.

செவிகள்

தியானம்: 2018 செப்டம்பர் 19 புதன்; வேத வாசிப்பு: யோவான் 10:1-14

“நீங்கள் வலதுபுறமாய்ச் சாயும்போதும், இடது புறமாய்ச் சாயும் போதும்: வழி இதுவே, இதிலே நடவுங்கள் என்று உங்களுக்குப் பின்னாலே சொல்லும் வார்த்தையை உங்கள் காதுகள் கேட்கும்” (ஏசா. 30:21).

“கேட்கிறதற்குக் காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்” (மத்தேயு 11:15) என்று இயேசு அடிக்கடி கூறியுள்ளார், ஏன்? அநேகருக்குக் காது இல்லை என்பது அர்த்தமா? இல்லை. செவிகள் உண்டு; ஆனால் செவிகொடுத்தல்தான் நம் அநேகருக்குப் பிரச்சனையாயிருக்கிறது.

நிமிடத்திற்கு நிமிடம் பல சத்தங்கள் நமது செவிகளில் ஒலிக்கின்றன. பலவித பேச்சுக்கள், ஆலோசனைகளைக் கேட்கிறோம். ஒருவரைக் குறித்த நல்ல, தீய காரியங்களைக் குறித்தும் கேட்கிறோம். நமது செவிகள் சத்தங்களுக்குத் திறந்ததாகவே இருக்கிறது. ஆனால், எந்தச் சத்தத்திற்கு நமது செவிகள் பழக்கப்பட்டிருக்கின்றன, எந்தச் சத்தத்திற்கு நமது செவிகள் ஆர்வத்துடன் சாய்கின்றன என்பது மிக முக்கியம்.

ஆடுகள் எப்போதும் தமது மேய்ப்பனின் சத்தத்தைக் கேட்கிறவையாகவே இருக்கும். மேய்ப்பனின் சத்தம் அவைகளின் காதுகளில் விழாவிட்டால், அவை வழிவிலகி துஷ்ட மிருகங்களுக்கு இரையாகும். நாமும்கூட நமது பரம மேய்ப்பனின் ஆடுகளாகவே இருக்கிறோம். “இயேசு நமது நல்ல மேய்ப்பன்” (யோ.10:14). “என் ஆடுகள் என் சத்தத்திற்குச் செவிகொடுக்கிறது. நான் அவைகளை அறிந்திருக்கிறேன். அவைகள் எனக்குப் பின்செல்லுகிறது” (யோ.10:27) என்றார் இயேசு. அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்க தம் காதுகளைச் சாய்த்தவர்கள் அவரின் வழியிலே வெற்றியோடு முன் சென்றார்கள்.

இத்தியான வேளையிலும், நமது செவிகளில் விழுகின்ற சத்தத்தைக் குறித்து எச்சரிக்கையாய் இருப்போமாக. அதிகாலையில் எழுந்து ஜெபிக்கும்போது முதலாவது கர்த்தரின் சத்தம் நமது செவிகளில் விழட்டும். தினமும் தேவனுடைய பாதத்தில் அமர்ந்திருப்பதைப் பழக்கப்படுத்திவந்தால், தேவசத்தத்தை நம்மால் உணரக்கூடும். சத்தத்தைக் கேட்பது ஒன்று; அதற்குக் கீழ்ப்படிவது இன்னொன்று. கேட்டால் போதாது; கேட்ட வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிவது மிக முக்கியம். அதற்கு பல தடைகளைச் சாத்தான் இனிய வார்த்தைகளில் கொண்டு வருவான். அதை இனங் கண்டு அவனுடைய சத்தத்துக்கு நமது செவிகளை அடைத்துப்போட தேவனுடைய துணை நாடி ஜெபிப்போமாக.

“இதோ, வாசற்படியிலே நின்று தட்டுகிறேன். ஒருவன் என் சத்தத்தைக் கேட்டு கதவைத் திறந்தால், அவனிடத்தில் நான் பிரவேசித்து, அவனோடே போஜனம் பண்ணுவேன். …ஜெயங்கொள்ளுகிறவனெவனோ …என்னோடே கூட உட்காரும்படிக்கு அருள் செய்வேன்” (வெளி. 3:20-22).

ஜெபம்: எங்கள் நல்ல மேய்ப்பரே, உமது சத்தத்திற்கு எங்கள் செவிகளை எப்போதும் திறந்து வைக்கிறோம், நீர் காட்டும் பாதையில் செல்ல எங்களை ஒப்புவிக்கிறோம். ஆமென்.

சத்தியவசனம்