இன்றைய தியானம்

குறைவு என்ன?

தியானம்: 2017 டிசம்பர் 17 ஞாயிறு; வேத வாசிப்பு: மத்தேயு 19:16-20

“அந்த வாலிபன் அவரை நோக்கி: இவைகளையெல்லாம் என் சிறுவயதுமுதல் கைக்கொண்டிருக்கிறேன். இன்னும் என்னிடத்தில் குறைவு என்ன என்றான்” (மத்தேயு 19:20).

சில சபைக்கூட்டங்களில் பிரச்சனைகள் எழும்பும்போது, விவாதங்களும் தொடங்கும். அப்போது சிலர், “நான் பல வருடங்களாக இந்தச் சபையில் இருந்து உழைக்கிறேன். எனது மூதாதையர் எத்தனை தலைமுறைகளாக இச்சபையில் வழிபடுகிறார்கள்” என்று சொல்லி, தாங்கள் செய்த தவறுகளை மறைத்துவிட முயற்சிப்பதுண்டு. அல்லது, “நான் யாருடைய மகன் தெரியுமா? யாருக்கு நெருங்கிய இனத்தான் தெரியுமா” என்று சொல்லி, மற்றவர்களின் உருவத்துக்கு அல்லது பெயருக்குப் பின்னால் மறைந்துகொண்டு தப்பித்துக்கொள்ளப் பார்ப்பதுண்டு. இவர் களில் நாமும் ஒருவரா?

இயேசுவிடம் வந்த வாலிபனும் தான் சிறுவயதுமுதல் கற்பனைகளைக் கைக்கொண்டு வந்தவன் என்றும், இன்னமும் தன்னிடத்தில் என்ன குறை இருக்க முடியும் என்றும் கேட்கிறான். அவனிடத்தில் இருந்த குறைவை ஆண்டவர் சுட்டிக் காட்டியபோது, அதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தவனாய், தான் நினைத்தபடி காரியம் அமையவில்லை என்பதால் துக்கத்தோடே போய்விட்டான் என்று வாசிக்கிறோம். அவன் இயேசுவிடம் வரும்போது தன்னிடத்தில் ஒரு குறைவுமே இல்லையென்று எண்ணியவனாகவே வந்தான். அதனால்தான் அவனால் இயேசு காட்டிய குறைவை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

கற்பனைகளைக் கைக்கொண்டு வருவது நல்ல காரியம். தேவனுக்குப் பயந்து வாழ்வதும் நல்லது. ஆனால் தன்னைத்தான் உணர்ந்து, தன் குறைவை ஏற்றுக்கொண்டு, பாவத்திலிருந்து மீட்பைப் பெற்றுக்கொண்டு, தேவனுடைய கற்பனைகளின்படி வாழுவதே ஆண்டவர் விரும்புகின்ற வாழ்வு. தேவனுக்கு முன்பாக நாம் அனைவருமே குறைவுள்ளவர்கள். நம்மில் குறைவில்லையென்று நாம் சொன்னால் அது நம்மைநாமே ஏமாற்றிக்கொள்ளுவதாகவே இருக்கும். எனவே, நம்மில் உள்ள குறைவுகளை உணர்ந்து, தேவனிடம் அறிக்கைசெய்து, நம்மைத் திருத்திக்கொள்ள எப்போதுமே நாம் ஆயத்தமுள்ளவர்களாக இருக்கவேண்டும். மனந்திரும்புகிற ஒரே பாவியின் நிமித்தம் பரலோகத்தில் மிகுந்த சந்தோஷம் உண்டாயிருக்கும். அப்போது, என்னிமித்தம் பரலோகில் சந்தோஷம் உண்டாயிருக்கிறதா?

“நமக்குப் பாவமில்லையென்போமானால் நம்மை நாமே வஞ்சிக்கிறவர் களாயிருப்போம், சத்தியம் நமக்குள் இராது. நம்முடைய பாவங்களை நாம் அறிக்கையிட்டால் பாவங்களை நமக்கு மன்னித்து எல்லா அநியாயத்தையும் நீக்கி நம்மைச் சுத்திகரிப்பதற்கு அவர் உண்மையும் நீதியுமுள்ளவராயிருக்கிறார்” (1 யோவான் 1:8-9).

ஜெபம்: அன்பின் தேவனே, என் அறிவுக்கு எட்டாமல் ஏதாவது குறைவு என்னில் இருக்குமானால் அதை எனக்கு உணர்த்தியருளும். நான் மனந்திரும்பி வாழ எனக்கு உதவியருளும். ஆமென்.

நம்பினான்! பெற்றுக்கொண்டான்!

தியானம்: 2017 டிசம்பர் 16 சனி; வேத வாசிப்பு: யோவான் 4:46-54

“உன் குமாரன் பிழைத்திருக்கிறான் என்று இயேசு தன்னுடனே சொன்ன மணிநேரம் அதுவே என்று தகப்பன் அறிந்து, அவனும் அவன் வீட்டாரனைவரும் விசுவாசித்தார்கள்” (யோவான் 4:53).

கிறிஸ்தவ வாழ்வின் அடித்தளமே விசுவாசமும் நம்பிக்கையும்தான். கிறிஸ்து நமக்காகப் பிறந்தார், வாழ்ந்தார், பாடுபட்டார், சிலுவையில் அறையுண்டு மரித்து அடக்கம் பண்ணப்பட்டு, மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுந்தார். இதுதான் கிறிஸ்தவ விசுவாசம். இதைச் சந்தேகித்து கேள்விகள் எழுப்புவோர் உண்டு. தேவனுடைய வார்த்தைகள் சத்தியம். அதை விசுவாசிப்பவர்களுக்கு அது வாழ்வு தரும்; அதைக் குறித்துத் தர்க்கிப்போருக்கு அது வீணாயிருக்கும்.

தன் குமாரன் மரண அவஸ்தையில் இருக்கிறான் என்றும், சீக்கிரமாய் வந்து அவனைக் குணமாக்கும்படியும் கேட்டுக்கொண்ட தகப்பனுக்கு இயேசு சொன்ன பதில்: “நீ போகலாம் உன் குமாரன் பிழைத்திருக்கிறான்” என்பதே. அவன் இயேசுவிடம் வரும்போது தன் மகன் மரண அவஸ்தையில் இருந்ததைக் கண்டுதான் வந்தான். அத்தோடு இயேசுவை தன்னோடுகூட சீக்கிரமாய் அழைத்துச் செல்லவே வந்தான். ஆனால், இயேசு எழுந்து அவசரமாகப் போகவில்லை. மாறாக, அவர் சொன்ன பதில் மிகவும் குழப்பமாக இருந்தது. ஆனாலும், அவன் நம்பிக்கையோடு புறப்பட்டுப்போனான்; அற்புதத்தைக் கண்டான். தேவனுடைய வார்த்தையை விசுவாசிப்போருக்கு அற்புதம் செய்ய, அவர்களை வழிநடத்த, அவர்களோடு கூடவே இருக்க ஆண்டவர் சித்தமுள்ளவராயிருக்கிறார்.

காணாததை விசுவாசிப்பதே மெய்யான விசுவாசம். தோமாவைப் பார்த்தும் ஆண்டவர் இதைத்தான் சொன்னார். “தோமாவே, நீ என்னைக் கண்டதினாலே விசுவாசித்தாய். காணாதிருந்தும் விசுவாசிக்கிறவர்களே பாக்கியவான்கள்”. நமது விசுவாசம் எப்படிப்பட்டது? வியாதிகளும், மரண அவஸ்தைகளும் வரும்போது நமது விசுவாசம் தடுமாறிப்போகிறதா? அல்லது எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் அசையாமல் திடமாக நிலையாக இருக்கிறதா? நமது நம்பிக்கையை நாம் எதில் வைத்துள்ளோம்? தேவனுடைய வார்த்தையிலா அல்லது சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளிலா? சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் மாறிப்போகும். ஆனால் தேவனின் வார்த்தைகளோ என்றென்றைக்கும் மாறாது; என்றும் நிலைத்துநிற்கும். நாம் நமது நம்பிக்கையை தேவனுடைய வார்த்தையில் வைத்து உறுதியாய் நடப்போம். அப்போது எதுவும் நம்மை அசைக்கமுடி யாது.

“அல்லாமலும், நம்முடைய நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுகிறதில் அசைவில்லாமல் உறுதியாயிருக்கக்கடவோம். வாக்குத்தத்தம்பண்ணினவர் உண்மையுள்ளவராயிருக்கிறாரே” (எபிரெயர் 10:23).

ஜெபம்: தேவனே, சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளை அல்ல, என்றென்றும் மாறாத உமது வார்த்தையின் மேலாக எங்கள் நம்பிக்கையை வைக்கிறோம். ஆமென்.

நன்றியுள்ளவனாயிரு!

தியானம்: 2017 டிசம்பர் 15 வெள்ளி; வேத வாசிப்பு: லூக்கா 17:11-19

“அப்பொழுது இயேசு: சுத்தமானவர்கள் பத்துப்பேர் அல்லவா, மற்ற ஒன்பது பேர் எங்கே?” (லூக்கா 17:17).

தேவைகளும், கஷ்ட துன்பங்களும் நெருக்கும்போது தேவனை முழுமூச்சாய்த் தேடாதவர்களே இல்லை எனலாம். ஆனால், தேவைகள் சந்திக்கப்பட்டு, கஷ்டங்கள் நீங்கி, வாழ்வில் உயர்வுகள் வசதி வாய்ப்புக்கள் கிடைத்துவிட்டால் அதே ஆர்வத்தோடும் அதே வாஞ்சையோடும் தேடுகிறவர்கள் எத்தனை பேர்? தமது தேவைகள் தீர்ந்ததும் அவர்கள் தேவனைவிட்டு, தம் இஷ்டம்போல வாழுவதையே நாம் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது. ஏன் நாமுமே பல சந்தர்ப்பங்களில் அப்படித்தான்!

அக்காலத்தில் குஷ்டரோகிகள் வீட்டைவிட்டு ஊரைவிட்டு ஒதுங்கியே இருக்க வேண்டும். குஷ்டரோகத்திற்கு மருந்துகளும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கவும் இல்லை. அவர்கள் குணமானால் முதலில் ஆசாரியரிடத்தில் சென்று தங்களை காண்பித்து, குணமானதை உறுதிப்படுத்திய பின்புதான் வீட்டிற்குச் செல்லலாம். அப்படிப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்திற்தான் இந்த பத்து குஷ்டரோகிகளும் தூரத்தில் நின்று, “ஐயரே எங்களுக்கு இரங்கும்” என்று சத்தமிட்டுக் கூப்பிடுகிறார்கள். இயேசு, எதுவும் செய்யாமல், “நீங்கள் போய் ஆசாரியருக்கு உங்களைக் காண்பியுங்கள்” என்று சொன்னார். அவர்களும் நம்பிப்போனார்கள். போகும் வழியில் அவர்கள் சுத்தமானார்கள். சுகமடைந்த ஒன்பது பேரும் ஆசாரியருக்குத் தங்களைக் காட்டிவிட்டுப் போய்விட்டனர். ஆனால் ஒருவனோ, இயேசுவிடம் திரும்பி வந்து, உரத்த சத்தமிட்டு தேவனைத் தொழுது இயேசுவின் பாதத்தில் விழுந்தான்.

அந்த ஒன்பது பேரும், இயேசு போகச்சொன்னார் என்று நினைத்துப் போயிருந்திருக்கலாம்; அவர்களுக்கு நன்றி சொல்லும் நினைவே வரவில்லை. முன்பு குஷ்டத்தினால் தூரமாயிருந்தவர்கள் சுகமானதும் இன்னமும் தூரமானார்கள் என்பதுதான் உண்மை. இயேசு அவர்களுக்கும் சுகம் கொடுத்தார். ஆனால் அந்த ஒருவனோ, ஆண்டவரை நெருங்கி வந்தான். தேவைக்கு, ‘ஆண்டவரே’ என்று கதறியழுது, பின்னர் அவரைவிட்டு விலகித் தூரமாய்ப்போன நேரங்கள் நமது வாழ்வில் உண்டா? நன்றி மறந்துபோன காலங்கள் உண்டா? தேவ பாதத்துக்குத் திரும்புவோம். அவர் பாதத்தில் விழுந்து நமது நன்றிகளைத் தெரிவிப்போம். சுகமான மற்ற ஒன்பது பேரையும் இயேசு தேடினதுபோல, தமது இரத்தத்தையே சிந்தி மீட்டுக் கொண்ட நம்மையும் தேடினால் எப்படியிருக்கும்? நன்றி மறவாமல் ஆண்டவரிடம் திரும்புவோம்.

“எல்லாவற்றிலேயும் ஸ்தோத்திரஞ்செய்யுங்கள். அப்படிச் செய்வதே கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் உங்களைக் குறித்துத் தேவனுடைய சித்தமாயிருக்கிறது” (1 தெச.5:18).

ஜெபம்: ஆண்டவரே, கிறிஸ்து பிறப்பை நினைவுகூரும் இந்நாட்களில் நாங்கள் உம்மை விட்டு விலகி தூரம் சென்றுவிடாதபடி காத்தருளும். ஆமென்.

சத்தியவசனம்