இன்றைய தியானம்

வார்த்தையில் கவனம்

தியானம்: 2018 மே 24 வியாழன்; வேத வாசிப்பு: 1யோவான் 4:17-21

“உன் ஜனங்களுக்குள்ளே அங்குமிங்கும் கோள்சொல்லித் திரியாயாக” (லேவியராகமம் 19:16).

“மனுஷர் பேசும் வீணான வார்த்தைகள் யாவையும் குறித்து நியாயத்தீர்ப்பு நாளிலே கணக்கொப்புவிக்க வேண்டும் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” என்றார் இயேசு (மத்தேயு 12:36). ஒரு பொழுது போக்குக்காக இல்லாததையும் பொல்லாததையும் பேசுகிற மக்கள் மத்தியில் வாழுகின்ற நம்மைப் பார்த்தே, “சீர்கேடான பேச்சுக்கு விலகியிரு” (2தீமோ.2:16) என்று கர்த்தருடைய வார்த்தை எச்சரிக்கிறது.

அடுத்தவரின் புகழைக் கெடுக்கவும் நிம்மதியைக் குலைக்கவும் தக்கதாக பிறருக்கு விரோதமாக அவதூறு பேசுவது ‘கோள் சொல்லுதல்’ ஆகும். இப்படிப்பட்டவர்கள் ஒரு சிலரைப்பற்றி எப்பொழுதும் புகழ்ந்தும், இன்னும் ஒரு சிலரை இகழ்ந்தும் பேசியபடி இருப்பார்கள். இப்படியாகப் புரளி பேசுவதும், பிறர் சொல்லுவதை அப்படியே நம்பி அதைப் பிறருக்குப் பரப்புவதும், பொய்யைப் பிரஸ்தாபப்படுத்தும் செயலாகும். ஆனால், நமது ஆண்டவரோ சத்தியத்திற்குச் சாட்சி கொடுக்க வந்தார் என்று பரிசுத்த வேதாகமம் கூறுகிறது. அப்படியிருக்க, அவரைப் பின்பற்றுகிறோம் என்று சொல்லுகின்ற நாம் பிறரைப்பற்றி எவ்விதத்தில் சாட்சி கூறுகிறோம்? நாம் ஒருவருக்கொருவர் அவயவங்களாக இருக்கின்றபடியால், பொய்யைக் களைந்து, அவனவன் பிறனுடனே மெய்யைப் பேசி (எபே 4:25), உள்ளதை உள்ளதென்றும் இல்லாததை இல்லாததென்றும் சொல்லி (மத்தேயு 5:37), கிறிஸ்துவின் பிள்ளைகளாக நடப்போமாக. தற்புகழ்ச்சி, பொய்யான வாக்குறுதிகள், முகஸ்துதி, வீண்பேச்சு, சாக்குப்போக்கு, கோள்சொல்லுதல், பொய்ச்சாட்சி போன்ற உலகத்தாரின் வழக்கங்கள் நம்மிடம் காணப்படாத படி நம்மைக் காத்துக்கொள்ளவேண்டியது மிகவும் அவசியம். இன்றைய நாளிலே, நம்முடைய வாயில் பிறக்கிற ஒவ்வொரு சொற்களைக் குறித்தும் சிந்தித்துப் பார்ப்போமாக.

அதேமாதிரி, நாமும் பிறரிடமிருந்து புகழ்ச்சியான வார்த்தைகளைக் கேட்க விரும்பாமல் வாழப் பழகவேண்டும். “உன்னிடத்தில் நீ அன்புகூருவது போல பிறனிடத்திலும் அன்புகூருவாயாக” (லேவி.19:18) என்ற கட்டளையைச் சிந்தித்துப் பார்ப்போம். அன்புகூருகிறோம் என்று கூறியும் பிறரைப்பற்றி கசப்பு கொண்டிருந்தால் தேவ அன்பு நமக்குள் நிலைகொள்வதெப்படி? (1யோவா.3:17). சுயத்தை வெறுக்கும்போது நமது வார்த்தைகளும் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வரவேண்டும். பிறரைக்குறித்துக் கேலியாகவும் குற்றப்படுத்தியும் பேசுவதை நிறுத்திவிடுவோமாக. பிறரைத் துக்கப்படுத்துவதில் நமக்கு என்ன சந்தோஷம்?

“என் நாவினால் பாவஞ்செய்யாதபடிக்கு நான் என் வழிகளைக் காத்து, …என் வாயைக் கடிவாளத்தால் அடக்கிவைப்பேன் என்றேன்” (சங்.39:1).

ஜெபம்: கர்த்தாவே, என் வாய்க்கு காவல் வையும், என் உதடுகளின் வாசலைக் காத்துக் கொள்ளும். உமக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய எங்களுக்குப் போதியும். ஆமென்.

காத்திருப்போமா!

தியானம்: 2018 மே 23 புதன்; வேத வாசிப்பு: யோவான் 2:1-11

“ஸ்திரீயே, எனக்கும் உனக்கும் என்ன, என் வேளை இன்னும் வரவில்லை” (யோவான் 2:4).

ஒரு பூந்தோட்டத்திலே எத்தனை வகையான பூக்கள்! ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு விதம். இயேசு செய்த அற்புதங்களும் ஒவ்வொன்றும் வித்தியாசமானவை; இன்பமானவை. கலியாண வீட்டிலே திராட்சரசம் குறைவுபட்டபோது, மரியாள் இயேசுவிடம் சென்றார். இயேசுவோ உடனடியாக எழுந்து செல்லாமல், பிதாவின் வேளைக்காக அமர்ந்திருந்தார் என்பதை அவருடைய பதிலிலே நாம் காண்கிறோம். ஆனால் மரியாளோ வேலையாட்களைப் பார்த்து, “இயேசுவின் உத்தரவின்படிச் செய்யுங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டார். யூதர்களின் சுத்திகரிப்பு முறைமைக்காக ஒவ்வொன்றும் இரண்டு மூன்று குடம் தண்ணீர் கொள்ளத்தக்க ஆறு கற்சாடிகள் இருப்பது வழக்கம். அந்தச் சாடிகளை தண்ணீரினால் நிரப்பும்படி இயேசு சொன்னார். அதன் பின்னர் இயேசு முதலாம் அற்புதத்தைச் செய்தார். அந்த முதலாவது அற்புதத்தைச் செய்யவே இயேசு தமது வேளைக்காகக் காத்திருந்தார் என்றால், எல்லாவற்றிலும் அவசரப்படும் நமக்கு அது இன்று ஒரு பாடமாக இருக்கட்டும். இயேசு, தமக்குரிய நேரம் வரவில்லை என்று கூறியதைப்பற்றிய குறிப்புகளை யோவான் 5 தடவைகள் தமது சுவிசேஷ நூலில் குறிப்பிடுகிறார் (2:4; 7:6; 7:8; 7:30; 8:20).

காத்திருத்தல் என்பது நமக்குக் கடினமான ஒரு காரியம். ஆனால் ஆண்டவரோ, தம்மை உலகுக்கு வெளிப்படுத்தவே ஏறக்குறைய 30 ஆண்டுகள் காத்திருந்தார். ஏன்? பிதாவின் வேளை அதுதான். அவருடைய சீஷர்களும் பரிசுத்த ஆவியானவரைப் பெற்றுக்கொள்ள எருசலேமிலே பெந்தேகொஸ்தே நாளுக்காகக் காத்திருந்தார்கள் (அப்.1:14). ஏன்? அதுதான் தேவனுடைய வேளை. தேவதாசர்கள், மிஷனெரிகள் வாழ்வைப் பார்த்தால், அவர்களும் பிதா தமக்குக் குறித்த காலத்திற்காகக் காத்திருந்தார்கள் என்பது தெரியவரும். இப்படியிருக்கும்போது நாம் ஏன் அவசரப்படவேண்டும்? தேவன் நமக்குப் பெரிய காரியங்களைச் செய்யவேண்டுமானால் அவருக்காக நாம்தான் காத்திருக்க வேண்டும். அவர் சரியான வேளையில் யாவற்றையும் சரியாகச் செய்வார்.

தேவனுடைய வார்த்தையில் நம்பிக்கை வைத்து, நமது தேவைகளையும் வேண்டுதல்களையும் அவரிடம் நேரடியாகவே தெரிவித்துவிட்டு, அவருடைய வேளைக்காகக் காத்திருப்போமாக. அவரே காரியங்களை வாய்க்கச் செய்கிறவர். சூழ்நிலைகளைப் பார்த்து அவசரப்படலாகாது. ஏற்றவேளையில் தண்ணீரை வார்த்தையாலே திராட்சரசமாக்கியவர், நமது வாழ்விலும் பெரிய காரியம் செய்வார். ஆனால், நாம் காத்திருக்கவேண்டுமே!

“நெடுங்காலமாய்க் காத்திருக்குதல் இருதயத்தை இளைக்கப்பண்ணும். விரும்பினது வரும்போதோ ஜீவ விருட்சம்போல் இருக்கும்” (நீதி. 13:12).

ஜெபம்: ஆண்டவரே, நீர் ஏற்றவேளையில் அதினதின் காலத்தில் அழகாய் நிறைவேற்றுகிறவர். எங்களது அவசரபுத்தியை மன்னியும், உமக்காக காத்திருந்து நீர் ஆயத்தப் படுத்தின நன்மையைப் பெற்றுக்கொள்ள எங்களை வழிநடத்தும். ஆமென்.

உன் பொக்கிஷங்கள் எங்கே?

தியானம்: 2018 மே 22 செவ்வாய்; வேத வாசிப்பு: மத்தேயு 6:19-20

“பூமியிலே உங்களுக்குப் பொக்கிஷங்களைச் சேர்த்து வைக்க வேண்டாம். …பரலோகத்திலே உங்களுக்குப் பொக்கிஷங்களைச் சேர்த்து வையுங்கள்…” (மத்தேயு 6:19,20).

தமக்குச் சீஷனாயிருக்க விரும்புகிற ஒருவன் தன்னையே வெறுத்துவிட வேண்டும் என்று கற்றுத்தந்த இயேசுவானவர், பூமியிலே நமக்குப் பொக்கிஷங்களைச் சேர்த்துவைக்க வேண்டாம் என்றும் கூறினார். உலக செல்வத்தில் ஆசை வைக்கும் மனிதனுக்கு இது கடினமான போதனைதான். சிந்திப்போம்.

மாறாத தேவனுடைய வார்த்தைகளும் மாறாதவை; அவை சத்தியம். நமக்கென்று பூமியில் ஆஸ்தியைச் சேர்த்துவைக்க, இப் பூமி ஒன்றும் நமக்குச் சொந்தமல்ல. நாம் இங்கு தற்காலிகமாகக் குடியிருப்பவர்கள். நம்முடைய தேவன் நமக்காக பரலோகத்தில் ஒரு வீட்டைக் கட்டி அதையே நமக்குச் சொந்தமாகத் தர ஆயத்தமாயிருக்கிறார். அப்படியாயின் இவ்வுலக வாழ்வு ஒரு நிழலே. நிஜமான வாழ்வைத் தேவன் தர ஆயத்தமாக இருக்கிறார். ஆகவே, பூமியிலே சேர்த்துவைக்க வேண்டாமென்று அவர் கூறிய வார்த்தைகளை நாம் கடைபிடிப்பது கடினமாக இருந்தாலும், கடுமையான இந்த நிபந்தனையை நாம் எவ்வளவுதான் கடுமையாக எதிர்த்தாலும், ‘நிறைவேற்ற முடியாததும் விவேகமற்றதுமான’ கொள்கையாக எண்ணி இதனை ஏற்க மறுத்தாலும் இது கடவுளுடைய வார்த்தை. அந்த உண்மையை நாம் ஒருபோதும் மாற்றமுடியாது.

“அப்படியே உங்களில் எவனாகிலும் தனக்கு உண்டானவைகளையெல்லாம் வெறுத்துவிடாவிட்டால் அவன் எனக்குச் சீஷனாயிருக்கமாட்டான்.” (லூக்கா 14:26) என்றார் இயேசு. “எனக்குச் சீஷனாயிருக்கமாட்டான்” என்று இப் பூமியில் பற்றுள்ளவர்களையும், ஆஸ்தியில் ஆசையுள்ளவர்களையும் பார்த்தே ஆண்டவர் திட்டவட்டமாகக் கூறிவிட்டார். ஒரேசமயத்தில் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறவர்களாகவும், உலக ஆஸ்தியில் பற்றுள்ளவர்களாகவும் நாம் இருக்க முடியாது. ஒன்றைத் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்; அதன் பலனும் நமக்குரியதே!

இது நம்மால் செய்யக்கூடாத ஒன்றல்ல. கிறிஸ்துவின் சிந்தையுள்ளவனுக்கு இது கடினமானதும் அல்ல. ஆரம்ப கால திருச்சபை மக்களும், பின்னர் வாழ்ந்த பல தேவதாசர்களும், மிஷனெரிகளும்கூட இதைச் செய்தார்கள். இவர்களும் நம்மைப்போல பாடுள்ள மனுஷர்தான். அப்படியானால் நம்மால் ஏன் அது முடியாது? நமது வாழ்வில் நாம் என்ன பொக்கிஷங்களைச் சேர்க்கிறோம்? எங்கே சேர்க்கிறோம்? பூமியிலே அரிக்கின்ற பூச்சிகள் அதிகம். சிந்திப்போம். நமது குடியிருப்போ பரலோகத்தில் இருக்கிறது!

“தேவனோ அவனை நோக்கி: மதிகேடனே, உன் ஆத்துமா உன்னிடத்தி லிருந்து இந்த இராத்திரியிலே எடுத்துக்கொள்ளப்படும். அப்பொழுது நீ சேகரித்தவைகள் யாருடையதாகும் என்றார்” (லூக்கா 12:20).

ஜெபம்: அன்பின் கர்த்தாவே, அழிந்துபோகும் இவ்வுலக காரியங்களையல்ல, மேலானவைகளையே நாடுகிறவர்களாக நாங்கள் காணப்பட எங்களை உருமாற்றும். ஆமென்.

சத்தியவசனம்