இன்றைய தியானம்

தைரியம் உண்டா?

தியானம்: 2021 செப்டம்பர் 21 செவ்வாய் | வேத வாசிப்பு: அப்போஸ்தலர் 20:17-28

பிரயோஜனமானவைகளில் ஒன்றையும் நான் உங்களுக்கு மறைத்து வைக்காமல், வெளியரங்கமாக வீடுகள்தோறும் …பிரசங்கித்து, உபதேசம் பண்ணி, … (அப். 20:20).

எருசலேமிலே தனக்குக் கட்டுகளும் உபத்திரவங்களும் உண்டு என்பதைப் பரிசுத்த ஆவியானவரால் உணர்த்தப்பட்டு, தேவசித்தப்படி பவுல் எருசலேமுக்குப் புறப்பட்டுப்போகையில், எபேசு சபையின் மூப்பருக்குச் சொன்ன வார்த்தைகள் இன்று நம்மை சிந்திக்க வைக்கவேண்டும். “தேவனுடைய ஆலோசனையில் ஒன்றையும் நான் மறைத்து வைக்காமல், எல்லாவற்றையும் உங்களுக்கு அறிவித்தபடியினாலே, எல்லாருடைய இரத்தப்பழிக்கும் நீங்கி நான் சுத்தமாயிருக்கிறேனென்பதற்கு உங்களை இன்றைய தினம் சாட்சிகளாக வைக்கிறேன்” (அப்.20:26,27). எருசலேமிலே தனக்கு என்ன நடக்கும் என்று தெரியாவிட்டாலும், வேதனை உண்டு என்பது பவுலுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அந்த நிலைமையிலும், தேவ ஊழியத்தினிமித்தம் பெரிய நம்பிக்கை வைத்திருந்த எபேசு சபை மூப்பரிடம் பேசிய இந்த நேர்மையான வார்த்தைகளை நாமும் சிந்திக்கவேண்டும்.

அப்போஸ்தலர் 20ஆம் அதிகாரம் நம்மைக் கண்கலங்க வைக்கின்ற ஒன்று. இனித் திரும்பவும் எபேசு சபையாரை மாத்திரமல்ல, தான் யாரையும் சந்திக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்தவராகவே பவுல் எபேசு சபையின் மூப்பரிடம் பேசுகிறார். “எனக்காக ஜெபியுங்கள். எப்படியாவது நான் திரும்பவர வேண்டும், உபத்திரவம் நேரிடக்கூடாது” என்றெல்லாம் பவுல் புலம்பவில்லை. பதிலுக்கு, அவர்களிடம் தன் ஊழிய பாரத்தை ஒப்புவித்தார். தன் முன்நிலையை, தன்னை இயேசு சந்தித்த அந்த அதிசய சம்பவத்தை அவர் மறந்ததில்லை. தன் இரட்சிப்பைக் குறித்து எவர் முன்பாகவும் தைரியமாகச் சாட்சி சொல்லவும் அவர் தயங்கியதில்லை. அதே சமயம் தேவன் தனக்கு வெளிப்படுத்திய வேத சத்தியங்களை பிறருக்கு கூறவும், கிறிஸ்துவின் வருகைக்கென்று சபைகளை சத்தியத்தில் உறுதிப்படுத்தவும் அவர் பின்வாங்கியதில்லை. தனக்குத்தேவன் கற்றுக்கொடுத்த எதையும் தான் மறைக்கவில்லை என்பதை உறுதியோடு சொல்லுகிறார். சொல்வது மட்டுமின்றி, அதை நடப்பித்து காண்பித்தார்.

‘இயேசுவின் வருகை சமீபமாகிவிட்டது’ என கடந்த நாட்கள் எல்லாம் பேசினோமே, பவுல் சொன்னதுபோல நம்மால் துணிவுடன் கூறமுடியுமா? நமக்குத் தேவன் தெரிவிக்காதவைகளைக் குறித்து அவர் கணக்குக் கேட்க மாட்டார்; நாம் அறிந்த, பெற்ற, அனுபவித்த வேத சத்தியங்களை, இயேசு நம்மைச் சந்தித்த அதிசய சாட்சியை, அன்றாடம் வேதாகமத்தில் படிக்கும் போதும், ஜெபக்கூட்டங்களில் வேதப்படிப்புகளில் நாம் கற்றுக்கொண்டவற்றை நமது அடுத்த சந்ததிக்கு, நம்மைச் சுற்றியிருக்கிறவர்களுக்கு, நமது திருச்சபைக்கு உண்மைத்துவமாய்க் கடத்தியிருக்கிறோமா? “ஆம், அப்படியே செய்தேன்” என்று சத்தமிட்டுக் கூற நமக்குத் தைரியம் உண்டா?

ஜெபம்: எங்கள் நியாயாதிபதியே, எங்கள் ஒவ்வொரு செய்கைக்கும் பேச்சுக்கும் ஒவ்வொரு அசைவுக்கும்கூட நாங்கள் கணக்கு ஒப்புவிக்கவேண்டியவர்கள்; ஆனபடியால் ஜாக்கிரதையாயிருக்க கிருபை தாரும். ஆமென்.

மேன்மை பாராட்டுவோம்!

தியானம்: 2021 செப்டம்பர் 20 திங்கள் | வேத வாசிப்பு: ரோமர் 5:1-11

நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து மூலமாய் நாம் தேவனைப்பற்றியும் மேன்மை பாராட்டுகிறோம் (ரோமர் 5:11).

“அப்பா, நீங்கள் ஒரு ஹீரோ, நீங்கதான் என் அப்பா! என்று சொல்லும்போது எனக்கு எத்தனை மகிழ்ச்சி தெரியுமா?” அப்பாவைப் புகழ்ந்து தள்ளினான் மகன். இது போலியான புகழ்ச்சியல்ல. மகனுடைய மெய்யான மனமகிழ்ச்சி. பெருமைகொள்வது வேறு. ஒரு காரியத்தைக் குறித்துப் பெருமையோடு களிகூருவது வேறு. இதில், “மேன்மை பாராட்டுதல்” என்பது இரண்டாவது ரகம். “சர்வவல்ல தேவனே, நம் தேவன்” என நாம் மேன்மை பாராட்டுகிறோம். ஏனெனில் நாம் அவருக்குப் பிள்ளைகளாக இருப்பது கிருபையால் நாம் பெற்ற பெரும் சிலாக்கியம்! இவையெல்லாம் தெரிந்த விஷயங்கள் என்று அலட்சியம் செய்யும்போது, அதனாலுண்டாகும் மகிழ்ச்சியை நாம் இழந்துவிடுவோம்.

தேவன் பரிசுத்தர்; நாமோ பாவிகள். முன்பு தேவனை கிட்டிச்சேரமுடியாதவர்களாக இருந்தோம். ஆண்டவர் இயேசுவோ நமது பாவத்திற்கான தண்டனையைத் தாமே ஏற்று நம்மை மீட்டுக்கொண்டதால், இன்று பிதாவோடு ஒப்புரவாக் கப்பட்டிருக்கிறோம். இந்தப் பெரிய சிலாக்கியத்தை பாவியாய் துரோகியாய் இருந்த நமக்கு இயேசு பெற்றுத்தந்தாரே! பிதாவானவர் இந்த இயேசுவை நமக்காகவே தந்தாரே! சிந்திப்போம். இப்பெரிய விடுதலையை விசுவாசிக்கின்ற நாம் இயேசுவின்மூலம் பிதாவைக்குறித்து எத்தனையாய் மேன்மை பாராட்ட வேண்டும்! ஆனால், அதைச் செய்கிறோமா?

மேன்மை பாராட்டவேண்டிய, அதாவது கர்த்தருக்குள் மகிழ்ந்து களிகூருவதற்கான காரணங்களை பவுல் இன்றைய பகுதியில் சுட்டிக்காட்டுகிறார். கிறிஸ்துவின் செயலை விசுவாசித்ததால், நாம் நீதிமான்களாக்கப்பட்டிருக்கிறோம். அதனால் கிறிஸ்துமூலம் தேவனிடம் சமாதானம் பெற்றிருக்கிறோம். கிறிஸ்துமூலம் இந்தக் கிருபையில் பிரவேசித்திருக்கிறோம். இதனால் தேவ மகிமையை அடைவோம் என்ற நம்பிக்கை பெற்றிருக்கிறோம். அந்த நம்பிக்கையை நாம் எதிர்கொள்ளும் உபத்திரவங்கள், நமக்குப் பெற்றுத்தருகிறது. நமக்கு அருளப்பட்டிருக்கிற பரிசுத்த ஆவியினாலே அன்பு நம் இருதயங்களில் ஊற்றப்பட்டிருக்கிறது. நமது பாவங்கள் இயேசுவின் மரணத்தினாலே பரிகரிக்கப்பட்டது. இதனால் நாம் கோபாக்கினைக்கு நீங்கலாக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இப்போது தேவனைக் குறித்து மேன்மைபாராட்டலாமே! “நானோ நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் சிலுவையைக் குறித்தேயல்லாமல் வேறொன்றையுங்குறித்து மேன்மை பாராட்டாதிருப்பேனாக” (கலா.6:14) என்றார் பவுல். நாம் மேன்மை பாராட்ட நமக்குள் அருளப்பட்ட சமாதானம், கிருபை, நம்பிக்கை, அன்பை காத்துக்கொள்வோம். இயேசுகிறிஸ்துமூலமாய் தேவனைக் குறித்து மகிழ்ந்து களிகூருவோம். இது நமக்கு அருளப்பட்டுள்ள சிலாக்கியம்! அதைத் தொலைத்திடவேண்டாம்.

ஜெபம்: அன்பின் தேவனே, நீர் சர்வ வல்லவர், பரிசுத்தர். பாவத்திலிருந்த எங்களை மீட்டெடுத்தீர். எங்கள் வாழ்;விலே உம்மையே மேன்மை பாராட்டுவோம், போற்றுவோம். ஆமென்.

நோவுகள் வீணுக்கல்ல!

தியானம்: 2021 செப்டம்பர் 19 ஞாயிறு | வேத வாசிப்பு: ஏசாயா 28:23-29

இதுவும் சேனைகளின் கர்த்தராலே உண்டாகிறது; அவர் ஆலோசனையில் ஆச்சரியமானவர், செயலில் மகத்துவமானவர் (ஏசா.28:29).

நோவுகள், பாடுகளை யார் விரும்புவோம்? கஷ்டங்கள் வரும்போது நம்மை யாரோ உருளையில் பூட்டி வேகமாகச் சுற்றுவதுபோல இருக்கும். ஆனால் தொடர்ந்து இது நேராது! எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு நேரகாலம் உண்டு. ஆனால் நாம் நம்மை யார் கையில் கொடுத்திருக்கிறோம் என்பதே காரியம். நம்மைப் படைத்து உருவாக்கினவர் நம்மை சுழற்றுகிறார் என்றால், நாம் கர்த்தருக்குள் வளருவதற்கு அது ஏதுவாக இருக்கும் என்பதை நாம் நிச்சயமாகவே அனுபவித்துத் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

அன்று வாழ்ந்த இஸ்ரவேல் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய விதத்தில் கர்த்தர் ஏசாயா மூலம் அவர்களோடு பேசினார். விதைப்பதற்கு வயல்நிலம் உழப்படுவதும், அப்பத்துக்குத்தானியம் இடிக்கப்படுவதும் அவர்களது நாளாந்த வாழ்க்கை உதாரணங்கள். ஆகவே ஏசாயா, இந்தப் பகுதியில், கர்த்தர் அவர்களது வாழ்வில் எதையோ நிறைவேற்றவே கடினபாதையில் நடத்திச் செல்லுகிறார் என்று விளக்கினார். வயல்நிலங்களுக்கும், இடிக்கப்படுகின்ற தானியத்துக்கும் வாய் இருந்தால், எத்தனையாய் புலம்பும்! ஆனால், எந்த நோவும் வீணுக்கல்ல. ஒரு விவசாயிக்கு இப்படியாகச் செய்யும்படி தேவன்தாமே பழக்குவித்திருக்கிறார். ஏற்ற நேரத்தில் நெல்மணி முற்றி, அதன் பாரம் தாங்காமல் தலைவணங்கி மெல்லிய காற்றில் அசைந்தாடும் நெற்கதிர்களைப் பார்க்கும்போது விவசாயிக்கு எத்தனை பேரானந்தம்! இதையே தேவன் தமது குமாரனிலும் செய்தார். அவர் சொல்லொண்ணா பாடுகள் துயரங்கள் வேதனைகளுக்கூடாகக் கடந்துசெல்ல பிதா அனுமதித்தது வீணுக்கா? இல்லையே! “அவர் தமது ஆத்தும வருத்தத்தின் பலனைக் கண்டு திருப்தியாவார்; என் தாசனாகிய நீதிபரர் தம்மைப் பற்றும் அறிவினால் அநேகரை நீதிமான்களாக்குவார்” என்று (ஏசா.53:11) உரைத்ததுதானே இன்று நம்மில் நிறைவேறியிருக்கிறது! அன்று ஆண்டவர் சிலுவைப் பாடுகளைத் தவிர்த்திருந்தால், இன்று நாம் எங்கே? பிறந்த குழந்தையின் முகத்தைப் பார்த்துத் தான் அனுபவித்த வலியை மறந்து தாய் பரவசமடைவாளே, அதுபோலத்தானே ஆண்டவரும் நம்மை குறித்தும் மகிழ்ச்சி அடைந்திருப்பார்!

“எந்தச் சிட்சையும் தற்காலத்தில் சந்தோஷமாய்க் காணாமல் துக்கமாய்க் காணும்; ஆகிலும் பிற்காலத்தில் அதில் பழகினவர்களுக்கு அது நீதியாகிய சமாதான பலனைத்தரும்” (எபி.12:11). ஆகவே இன்று அனுபவிக்கும் நோவுகள் குறித்தும் பதறவேண்டாம்; வேதனை, துன்பம் பற்றி கலங்கவேண்டாம்; கிடைத்திருக்கும் பலன்களை விசுவாசக்கண்களைத் திறந்து பார்த்து மகிழ்ச்சியடையலாமே! இதன் நோக்கம் வெளிப்படும், அப்போது நாம் தேவனை மகிமைப்படுத்துவோம். இனி என்னவாகுமோ என்ற பயமும் வேண்டாம். அதைக் கர்த்தர் பார்த்துக்கொள்வார்.

ஜெபம்: அன்பின் கர்த்தரே, இதுவரை அனுபவித்த பாடுகளையும் வேதனைகளையும் நன்மையாக நீர் முடியபண்ணுகின்றபடியால் உம்மைத் துதிக்கிறோம். ஆமென்.

சத்தியவசனம்