இன்றைய தியானம்

எந்த நிலையிலும் கர்த்தருடன்!

தியானம்: 2020 மே 29 வெள்ளி | வேத வாசிப்பு: ரூத் 1:1-5

“….மரணத்திற்கு விலக்கி விடுவிக்கவும்; பஞ்சத்தில் அவர்களை உயிரோடே காக்கவும், கர்த்தருடைய கண் அவர்கள்மேல் நோக்கமாயிருக்கிறது” (சங்கீதம் 33:18,19).

கர்த்தருடைய கிருபைக்குக் காத்திருக்கின்றவர்களை மரணத்திற்கும் பஞ்சத்திற்கும் விலக்கிக் காப்பதற்கு தேவனுடைய கண்கள் அவர்களைப் பார்த்தபடியே இருக்கிறது என்பது வெறுமனே அளிக்கப்பட்ட ஒரு வாக்கு அல்ல. கர்த்தரை நம்பி வாழ்ந்த எத்தனை பரிசுத்தவான்கள் சாகும்வரைக்கும் அடிக்கப்பட்டார்கள். கசையடிபட்டார்கள். சிங்கங்களுக்கு இரையானார்கள். அப்படியானால் மரணத்திற்கும் பஞ்சத்திற்கும் விலக்கிக்காக்க தேவனால் முடியாமற்போனதா? முடியும். ஆனால், சிலசமயம் தமக்கு மாத்திரமே தெரிந்த நோக்கங்களுக்காக சில பாத்திரங்களை பாடுகளுக்கென்றே தெரிந்தெடுக்கிறார் தேவன். அவர்களும் தேவமகிமைக்காக பஞ்சத்தையும் மரணத்தையும் சந்தோஷமாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். அதற்காக அவர்கள் தோற்றுப்போனவர்களல்ல. நாம் கவனிக்கவேண்டியது என்னவென்றால், இப்படிப்பட்ட சந்தர்ப்பங்களில் தேவனுடைய நீதிக்கும் சித்தத்திற்கும் நமது பார்வையைத் திருப்புகிறோமா; கொடுமையான சூழ்நிலைகளின் மத்தியிலும் தேவன் பக்கமே சார்ந்து நின்று, அவரிலேயே நம்பிக்கை வைத்துக் காத்திருக்கிறோமா என்பதேயாகும். இக்கேள்விகளுக்கான நமது பதிலிலேதான் நமது வெற்றியும் தங்கியுள்ளது.

யூதாவிலுள்ள பெத்லெகேமிலே ஒரு மனுஷன், இஸ்ரவேலருக்கு தேவன் செய்த மகத்துவங்களை அறிந்து அவரையே தொழுதுகொள்ளும் ஒருவன், அவன் தனது வாழ்விலும்கூட தேவனுடைய கரத்தைக் கண்டிருப்பான். சிவந்த சமுத்திரத்தைப் பிளந்தவர், எரிகோவின் மதிலைச் சிதைத்தவர், எதிரிகளை முறியடித்தவர், ஒரு பஞ்சத்திலே காப்பாற்ற வல்லமையற்றுப் போவாரா? யூதாவிலே வந்த பஞ்சத்தைப் பார்த்து இந்த எலிமலேக்கு குழம்பித் தவிக்கிறான். உணவு இல்லாத இந்த இடத்திலிருந்து இஸ்ரவேலின் தேவனை நம்புவதா? உணவுள்ள மோவாப் தேசத்திற்குப் போவதா? அவனுக்கு இப்போ யார் கடவுள் என்பதல்ல? எங்கே உணவு என்பதன் அடிப்படையில்தான் தெரிவு நடக்கிறது. இறுதியில் வென்றது வயிறுதான். ஆனால் பின்னர், அவனோ அவனுடைய வாரிசுகளோ பெத்லெகேமுக்குத் திரும்பி வரவேயில்லை.

தேவபிள்ளையே, பெரிய பெரிய காரியங்களை தேவன் உன் வாழ்வில் செய்தாரே. யாராலும் தரமுடியாத மாபெரும் விடுதலையைத் தந்தாரே. அவரை நம்புவதற்கு இன்னும் உனக்கு என்ன வேண்டும்? சாதாரண பஞ்சம், எல்லோருக்கும் வருகின்ற வியாதி, பிரச்சனை, இவற்றிலே நீ அவரை நம்பாமல் போனால் எப்படி? தேவனை நம்பாமல் வேறு எதையோ தெரிந்துகொண்டு ஏன் நீ மாண்டு போகவேண்டும்? போதும், இக்கட்டுகளானாலும், நீ இருக்கிற இடத்தைவிட்டு இப்போதே தேவனிடம் திரும்பிவிடு. அவரை நீ நம்பலாம்.

ஜெபம்: தேவனே, பஞ்சமோ சாவோ எது வந்தாலும், எனக்குரிய வழியைத் தெரிந்து மாண்டு போகாமல், உம்மையே சார்ந்து நிற்க பெலன் தாரும். ஆமென்.

ஒப்பான இரண்டாம் கற்பனை!

தியானம்: 2020 மே 28 வியாழன் | வேத வாசிப்பு: மத்தேயு 5:21-24

“உன்னிடத்தில் நீ அன்புகூருவதுபோலப் பிறனிடத்திலும் அன்புகூருவாயாக” (மத்தேயு 22:39).

“நான் யாருக்கும் கணக்குக் கொடுக்கவேண்டிய அவசியமில்லை; ஆண்டவருக்குக் கொடுத்தால் போதும்” “எனக்கு அடுத்தவனைப்பற்றிய கவலை இல்லை. ஆண்டவருக்கு முன் சரியாய் நடந்தால் போதும்” இப்படியெல்லாம் நாமும் சொல்லியிருக்கிறோம்; மற்றவர்கள் சொல்லக்கேட்டும் இருக்கிறோம். ஒன்றை நாம் சிந்திக்கவேண்டும். ஆண்டவர், நான், பிறன், இந்த மூன்றையும் பிரித்துப்பார்க்க முடியாது. பிரித்துப் பார்ப்பதனால்தான் நமது குடும்ப சமுதாய உறவுகளுக்குள் பல பிரச்சனைகள் எழுந்து நம்மை ஆட்டிப்படைக்கின்றன. ஆகவே நமக்கிருக்கும் பலவித சங்கடமான நிலைமைகளை இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் வைத்துச் சிந்தித்துப் பார்ப்போமாக.

தேவனிடத்தில் அன்புகூர்ந்து அவருக்குக் காணிக்கை செலுத்தப் போகும்போது நாம் செய்யவேண்டிய ஒரு காரியத்தை வேதத்தில் காண்கிறோம். நீ உண்மையாகவே தேவனை நேசித்து காணிக்கை செலுத்த வரும்போது, “உன் பேரில் உன் சகோதரனுக்குக் குறையுண்டென்று அங்கே நினைவுகூர்ந்தால்”, அதாவது, உனக்கு மனஸ்தாபம் இல்லையானாலும், உன் சகோதரனுக்கு உன்னில் மனஸ்தாபம் இருப்பதை காணிக்கை செலுத்த வரும்போது நினைவு கூர்ந்தால்கூட காணிக்கை செலுத்தாமல் முதலிலே சகோதரனோடு ஒப்புரவாக வேண்டியது அவசியம் என்று ஆண்டவர் கற்றுத்தந்துள்ளார். அப்படி நாம் ஒப்புரவாகும்போதுதான் தேவனிடத்தில் நாம் வைத்திருக்கும் அன்பு வெளிப்படுகிறது. அன்பற்ற காணிக்கைகளைத் தேவன் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்.

கற்பனைகள் கொடுக்கப்பட்டது, நாம் அதன்படி வாழ்ந்து தேவனைப் பிரியப்படுத்தி நீதிமான்கள் ஆவதற்கல்ல; தேவனைப் பிரியப்படுத்தி நீதிமான்களாக நம்மால் முடியாது. மாறாக, நாம் நீதிமான்களாக்கப்பட்டதினாலேதான் நாம் தேவனிடத்தில் அன்புகூருகிறோம். விடுவிக்கப்படாதவனுக்குக் கற்பனைகள் ஒரு அடிமைத்தன நுகத்தைப்போலிருக்கும். விடுவிக்கப்பட்டவனுக்கோ இது அன்பின் வாழ்வாக இருக்கும். ஆண்டவரோடுள்ள உறவிலே நாம் சரியாக வளருவோமானால் சமூக உறவுகள் தாமாகவே சரியாகிவிடும். சகோதரனைப் பகைத்துக்கொண்டு நான் தேவனுடைய பிள்ளையென்று சொன்னால், நாம் தேவனையே பரிகாசம் பண்ணுகிறவர்களாக இருப்போம். நமது சக உறவுகளிலுள்ள உடைவுகளை விரிசல்களை இனங்கண்டு, அவற்றை கர்த்தருடைய சமுகத்திற்குக் கொண்டுவருவோமாக. நமது வாழ்வு தேவனுக்குள்ளாக மாற்றமடைய கர்த்தர் தாமே உதவி செய்வாராக!

ஜெபம்: தேவனே, உம்மிடத்திலும் பிறனிடத்திலும் அன்புகூரவேண்டும் என்பதற்காக நீர் தந்த கற்பனைகளின்படி நடக்க உமதருள் தாரும். ஆமென்.”

மூன்றாம் கற்பனை!

தியானம்: 2020 மே 27 புதன் | வேத வாசிப்பு: உபாகமம் 6:10-15

“உன் தேவனாகிய கர்த்தருடைய நாமத்தை வீணிலே வழங்காதிருப்பாயாக.” (யாத்திராகமம் 20:7)

ஆண்டவருக்கு ஏராளமான பெயர்கள் உண்டு. அவற்றை யார் வைத்தார்கள்? அவருக்கு யார்தான் பெயர் வைத்து அழைக்க முடியும்? அவருடைய மகிமை, கிரியைகள் என்பவற்றின் அடிப்படையிலே வேதாகமத்திலே பல பெயர்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அவர் தம்மைத்தாமே அறிமுகப்படுத்திய பெயர்கள் சில; அதேபோல் அவருடைய தன்மைகள், செயல்களின் அடிப்படையில் கொடுக்கப்பட்ட பெயர்கள் பல. இந்த நாமங்கள் யாவுமே தேவனுடைய மகிமையையே எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இவற்றை நாம் பயன்படுத்துவது தவறல்ல. நாம் ஆண்டவரை எப்படியெல்லாம் அனுபவிக்கிறோமோ, ருசிக்கிறோமோ அந்தந்த நாமங்களைச் சொல்லி அவரைத் துதிக்கிறோம், அறிவிக்கிறோம். வாய்ச்சொல் மிகவும் மதிப்புப் பெற்றதாக இருந்த அக்காலத்திலே, ஒருவர் தான் செய்ததை, சாட்சிகள் இல்லாத போதும், தேவன் பெயரில் அதைச் சொல்லி உறுதிப்படுத்தலாம். “உன் தேவனாகிய கர்த்தருக்குப் பயந்து, …அவருடைய நாமத்தைக்கொண்டே ஆணையிடுவாயாக.” (உபா.6:13) ஆபிரகாம், எலியேசரை தேவனுடைய நாமத்தைக்கொண்டே ஆணையிடுவித்ததையும் வாசிக்கிறோம் (ஆதி.24:4) இப்படியே ஆணையிடுவதை அனுமதித்ததன் அர்த்தம் என்ன? “ஒருவன் தேவனுடைய நாமத்தை உபயோகிப்பதால் அவனுடைய நேர்மையும், உண்மையும் நிரூபணமாகும், இன்னும் அதிகமாகும்” (ராபட்ரீட்) ஆணையிட்டால் அது ஆணைதான், அது பிசகாது. பிசகினால் தேவனே தண்டிப்பார். ஆகவே பயத்தோடும் பக்தியோடும் தேவனுடைய நாமத்தைச் சொல்லி தமது நேர்மையை அவர்கள் உறுதிப்படுத்தினார்கள்.

தேவபிள்ளையே, தேவநாமம் அது சத்தியம்; அந்த நாமங்களும் அவரது தன்மைகளும் கிரியைகளும் மாறாதவை. அப்படிப்பட்ட நாமத்தில் இன்று நாம் உண்மையைச் சொன்னாலுங்கூட யாராவது நம்மை நம்புவார்களா? ஏன்? வழக்கு விசாரணைக்கு முன் வேதத்தின்மீது கைவைத்து சத்தியம் கேட்பது அந்நாட்களிலிருந்து பயத்தோடு கைக்கொண்ட பழக்கம். ஆனால் இன்று சத்தியம் செய்துவிட்டே பொய் சொல்கிறவர்கள்தான் அநேகர்.

தேவபிள்ளையே, நாமும் தேவ நாமத்தை பல தடவைகளில் உபயோகிக்கிறோம். எந்த வகையில், எந்த நோக்கத்தில் உபயோகிக்கிறோம்? அது நமது நேர்மையை வெளிப்படுத்துகிறதா? அல்லது பொய்யை மறைக்கிறதா? தேவ நாமத்தை வீணிலே உபயோகிப்பது தேவனை அவமதிப்பதற்குச் சமம். சிந்தித்து ஜாக்கிரதையாக நடப்போமாக. தேவனுடைய நாமம், அது நீதியுள்ள நாமம்.

ஜெபம்: “தேவனே, பரிசுத்தமுள்ள உமது நாமத்தில் பேசும்போதெல்லாம் அடியேன் வாழ்விலே, உண்மையும் நேர்மையும் விளங்கச் செய்யும். ஆமென்.”

சத்தியவசனம்