இன்றைய தியானம்

நீ கிறிஸ்துவினுடையவனா?

தியானம்: 2020 மே 26 செவ்வாய் | வேத வாசிப்பு: 1யோவான் 2:3-7

“அவரை அறிந்திருக்கிறேனென்று சொல்லியும், அவருடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளாதவன் பொய்யனாயிருக்கிறான். அவனுக்குள் சத்தியமில்லை” (1யோவான் 2:4).

நாம் கிறிஸ்தவர்கள் என்பதற்கும், தேவனுடைய கற்பனைகளுக்கும், நமது வாழ்வு முறைகளுக்கும் நெருங்கிய சம்பந்தம் உண்டு. ஒரு கிறிஸ்தவனை உலகம் மிகவும் கவனமாகக் கண்காணிக்கிறது; அல்லது தெரிந்தோ தெரியாமலோ அவனிடம் எதையோ எதிர்பார்க்கிறது என்பதையும் மறுக்க முடியாது. அவன் பொய் சொல்லமாட்டான், அவன் கிறிஸ்தவன்; அவன் துரோகம் செய்யமாட்டான், அவன் கிறிஸ்தவன் என்றெல்லாம் பேசக் கேட்டிருக்கிறோம். பாவத்திற்கு அடிமைப்பட்டிருக்கும் உலகமே நம்மிடம் ஒழுக்கமுள்ள பண்புள்ள வாழ்வை எதிர்பார்க்குமானால், நமது வாழ்வு முறையைக் குறித்து நமக்கு இருக்கவேண்டிய பொறுப்பு எவ்வளவு பெரிது என்பதைக் குறித்து நமக்கு ஏன் அக்கறை இல்லை?

நாம் கிறிஸ்துவினுடையவர்கள் என்று எதினால் அறியப்படுகிறோம்? ஒன்று, அவருடைய கற்பனைகளின்படி செய்தல்; மற்றது, அதன்படியே வாழுதல். அவ்வளவுதான். “இயேசுகிறிஸ்துவின் நாமத்தின்மேல் விசுவாசமாயிருந்து, அவர் நமக்குக் கட்டளையிட்டபடி ஒருவரிலொருவர் அன்பாயிருக்கவேண்டுமென்பதே அவருடைய கற்பனையாயிருக்கிறது” (1யோவா.3:23) மெய்க் கிறிஸ்தவனுடைய விசுவாசம் என்பது அன்பின் வெளிப்பாடாயிருக்கிறது. ஏன் தெரியுமா? தேவன் கற்பனைகளைக் கொடூர நினைவோடு கொடுக்கவில்லை. அன்பின் நிமித்தமே கொடுத்தார். தமது மக்கள் ஒழுக்க நெறியோடு வாழ்ந்து, தமது அன்பின் மேன்மையை உலகுக்கு வெளிப்படுத்தவேண்டும் என்றே கொடுத்தார். மக்களும் கட்டாயத்தின் பேரிலோ, பயத்தின் நிமித்தமாகவோ, ஆசீர்வாதம் கிடைக்கும் என்பதினாலோ அல்ல; முழு இருதயத்தோடும், முழு உள்ளத்தோடும் தம்மில் அன்பு கூர்ந்து, அதன் நிமித்தமே தமக்குக் கீழ்ப்படியவேண்டும் என்றே தேவன் விரும்புகிறார். “அவருடைய வசனத்தைக் கைக்கொள்ளுகிறவனிடத்தில் தேவ அன்பு பூரணப்பட்டிருக்கும்”. “நான் என் பிதாவின் கற்பனைகளைக் கைக்கொண்டு அவருடைய அன்பிலே நிலைத்திருக்கிறதுபோல…” (யோவா.15:10) இதையே ஆண்டவர் நமது வாழ்விலும் எதிர்பார்க்கிறார்.

தேவபிள்ளையே, அந்த அன்பின் கற்பனைகளை நாம் நேசிக்கிறோமா? அதில் பொதிந்திருக்கும் அன்பு, ஒழுக்கம், நற்பண்பு, நம்மிடம் வெளிப்படுகிறதா? நாம் கிறிஸ்தவர்கள் என்று சொல்லியும், கிறிஸ்து விரும்புகிறது நமது வாழ்வில் இல்லையானால், பொய்யர்கள் ஆகிவிடுவோம். இதை வாசித்துவிட்டுக் கடந்து செல்லாமல், நமது வாழ்வைக் குறித்துச் சிந்திப்போமாக!

ஜெபம்: “கர்த்தாவே, உமது அன்பின் கற்பனைகளுக்கு அன்பாய் கீழ்ப்படிந்து, அடியேன் உமது பிள்ளை என்பதை வாழ்வில் வெளிப்படுத்த உதவி செய்யும். ஆமென்.”

திருப்தியான வாழ்வு!

தியானம்: 2020 மே 25 திங்கள் | வேத வாசிப்பு: எண்ணாகமம் 11:20-35

“போதுமென்கிற மனதுடனே கூடிய தேவபக்தியே மிகுந்த ஆதாயம்” (1 தீமோத்தேயு 6:6).

பேராசை பிடித்த நபர்களைக் குறித்து அநேக கதைகளை நாம் கேள்விப் பட்டிருப்போம். தங்கமுட்டையைப் போட்ட வாத்தை வெட்டி எல்லா முட்டைகளையும் ஒரே நேரத்தில் எடுக்க முயன்ற ஒருவனைப்பற்றியும் ஒரு கதையுண்டு. அதேபோல் நான் தொடுவதெல்லாம் பொன்னாக வேண்டும் என்று வரம் கேட்டுப் பெற்றுக்கொண்ட ஒரு அரசன், சாப்பிடுவதற்காக சாப்பாட்டைத் தொட்டதும், அதுவும் பொன்னாவதைக் கண்டு பசியினால் துடித்ததாகவும் ஒரு கதையுண்டு. இவை கதைகள் என்றாலும் இவற்றினுள்ளும் அர்த்தம் உண்டு. நமது உண்மையான வாழ்விலே போதுமென்கிற மனதோடு கூட இன்றும் நாம் வாழுகிறோமா!

ஒருமுறை சத்தியவசனக் காலண்டரில் அச்சடிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு வாசகம் எனது மனதைத் தொட்டது. “திருப்தியுள்ள மனமே மகிழ்ச்சியான வாழ்வின் இரகசியம்” ஆம், அதுபோலவே, “போதுமென்கிற மனதுடனே கூடிய தேவ பக்தியே மிகுந்த ஆதாயம்” என்று பவுலடியார் தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதுகிறார். திருப்தியுள்ள மனம், போதுமென்கிற மனம் இவைகள் சந்தோஷமான வாழ்க்கைக்கு மிகவும் அவசியம். திருப்தியில்லாத மனதில் சந்தோஷம் செத்துவிடும். தேவன் நமக்குத் தந்த நன்மையான ஈவுகளில் நாம் நிறைவு காணப் பழகிக்கொள்ள வேண்டும். அதுவே நமக்கு நிறைந்த வாழ்வைத் தரும்.

இஸ்ரவேலர் உணவை இச்சித்து முறுமுறுத்தார்கள். தேவன் எவ்வளவோ நன்மைகளைச் செய்தும், எவ்வளவோ அதிசயமாய் நடத்தியும், அவ்வப்போது அவர்கள் தேவைகளையெல்லாம் சந்தித்தும், அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலையாக்கியும், எல்லாவற்றையும் ஒரு நொடிப்பொழுதில் மறந்து போனார்கள். இறைச்சி வேண்டும் என்று அடம் பிடித்தார்கள். அளவுக்கு அதிகமாக காடைகளைச் சேர்த்துவைக்க முற்பட்டார்கள்.

நடந்தது என்ன? அவர்கள் கேட்டதை ருசித்துப் புசிக்கும் முன்னரே தேவ கோபாக்கினைக்கு ஆளானார்கள். நமது வாழ்விலும் தேவை, இச்சை என்று இரண்டும் அலைமோதும் கட்டங்கள் ஏற்படும். தேவைகளை நாம் தேவனிடம் கேட்போமாக. ஆனால். இச்சைகளைக் கட்டுப்படுத்தி வாழ முற்படுவது நல்லது. எப்போதும், தேவன் தரும் ஆசீர்வாதங்களில் திருப்திகாண முயலுவோமாக. தேவன் தந்தால் அது போதுமானதுதான் என்ற விசுவாசம் நமக்கு மிக அவசியமாகும்.

ஜெபம்: “அன்பின் ஆண்டவரே, உமது கையிலிருந்து நான் பெற்றுக்கொண்ட எல்லா ஆசீர்வாதங்களுக்காகவும் உமக்கு நன்றி. போதுமென்கிற மனதுடனேகூட திருப்தியான வாழ்வை வாழ எனக்குக் கிருபை செய்வீராக. ஆமென்.”

அந்தந்த நாளுக்கு …

தியானம்: 2020 மே 24 ஞாயிறு | வேத வாசிப்பு: யாத்திராகமம் 16:4-21, மத்தேயு 6:25-34

“…ஒவ்வொரு நாளுக்கு வேண்டியதை ஒவ்வொரு நாளிலும் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்” (யாத்திராகமம் 16:4).

நாளைக்காகக் கவலைப்படாதிருங்கள்; நாளையத்தினம் தன்னுடையவைகளுக்காகக் கவலைப்படும். அந்தந்த நாளுக்கு அதினதின் பாடு போதும் (மத். 6:34) என்று போதித்த கிறிஸ்துதாமே அன்றன்றுள்ள அப்பத்தை எங்களுக்குத் தாரும் என்று ஜெபிக்கவும் கற்றுக்கொடுத்தார். இவை வெறுமையாகப் பேசப்பட்ட வார்த்தைகள் அல்ல. ஜெபத்தை நிரப்புவதற்காக சேர்க்கப்பட்ட சொற்களுமல்ல. மாறாக, இவை சத்திய ஜீவ வார்த்தைகள். இவற்றை மனப்பாடம் செய். இவற்றின் அடிப்படையில் வாழ முயற்சி செய். இவ்வளவு காலமும் எவ்வளவாக நம்முடைய சொந்த ஜீவியத்தில் நாம் இவற்றை முழுமையாகக் கடைப்பிடித்து தேவனைத் திருப்திப்படுத்தியிருக்கிறோம் என்பதை சிந்திப்போமாக. கர்த்தரும் கூட இதனைச் சோதித்து அறிகிறார். “அவர்கள் என் நியாயப்பிரமாணத்தின்படி நடப்பார்களோ நடக்கமாட்டார்களோ என்று அவர்களைச் சோதிப்பேன்” என்கிறார் (யாத்.16:4).

கர்த்தர் ஆபிரகாமை அழைத்தபோது, “புறப்படு, நான் உனக்குக் காண்பிக்கும் தேசத்துக்குப் போ” என்று மட்டுமே கூறினார். ஆபிரகாமும் கீழ்ப்படிந்து புறப்பட்டார். அப்போது ஒவ்வொரு அடியாக தேவன் நடத்தினார். ஆபிரகாம் கானானை அடைந்து சுற்றித்திரிந்தபோது, கர்த்தர் இத்தேசத்தையே நான் உன் சந்ததிக்குக் கொடுப்பேன் என்றார். ஆபிரகாம் அங்கே தங்கினார். ‘போ என்றால் போகிறார். நில் என்றால் நிற்கிறார்.’ இதுவே விசுவாசம். இஸ்ரவேலுக்கு மன்னாவைக் கட்டளையிட்டவர், ஒரு நிபந்தனையும் விடுக்கிறார். அந்தந்த நாளுக்குத் தேவையானதை மட்டும் சேர்த்துக்கொள். மறுநாள், கர்த்தர் தருவார் என்பதை விசுவாசி என்பதே. ஆசை மிகுதியானவர்கள், எதிர்கால கவலையினால் நிறைந்தவர்கள், கர்த்தர் சொல்லியும் மேலதிகமாகச் சேர்த்து வைக்கவே விரும்பினார்கள். ஆனால் அந்த மன்னா, பூச்சி பிடித்து நாற்றமெடுத்தது.

விசுவாசியே, கர்த்தர் ஆசீர்வாதங்களை ஐசுவரியங்களை தேவைக்கேற்றபடி கிருபையாகவே அளிக்கிறார். மேலதிகமாகக் கொடுப்பாராகில் நிச்சயமாக அதில் ஒரு நோக்கம் இருக்கும். அதனை அறிந்து தேவசித்தத்தை நிறைவேற்றாமல், ஆசை கொண்டு, நாளைக்கு உனக்கும் உன் பிள்ளைகளுக்கும் என்று சேர்த்து வைப்பாயென்றால் தேவனைத் துக்கப்படுத்துகிறவனாவாய். ஆம், கர்த்தர் நம்மை நாள்தோறும் நடத்துகிறவர். நீயும்கூட எதிர்காலத்திற்காக கவலைப்பட நேரிடலாம். ஆசை ஏற்படலாம். ஆனால் களஞ்சியத்தைப் பண்டக சாலையில் சேர்த்து வைத்தவனைப் பார்த்து, “மதிகேடனே” என்றவர், நம்மையும் கூறிவிடாதபடி நடப்போம். கர்த்தரின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிய நம்மை ஒப்புக்கொடுப்போம். அவர் நம்மை ஒவ்வொரு படியாக அழகாக நடத்துவார்.

ஜெபம்: “கர்த்தாவே, ஓர் அடிதான் உம்மிடம் நான் கேட்பேன். தூரக்காட்சி காட்டும் என்று சொல்லேன். கரம் பிடித்து நடத்தியருளும். ஆமென்.”

சத்தியவசனம்