இன்றைய தியானம்

பொறுப்புள்ள அன்னாள்

தியானம்: 2018 ஏப்ரல் 20 வெள்ளி; வேத வாசிப்பு: 1சாமுவேல் 1:20-28

“அவள் போய் மனங்கசந்து மிகவும் அழுது, கர்த்தரை நோக்கி: விண்ணப்பம்பண்ணி…” (1சாமுவேல் 1:10).

ஒரு பாட்டி தன் பேரனிடம், “நீ இம்முறை வகுப்பில் முதல் மாணவனாக வந்தால், நான் உனக்கு ஒரு சைக்கிள் வாங்கித் தருவேன்” என்றாள். பரீட்சை முடிவுகள் வந்தபோது வீடுவந்த பேரன், “நான் தான் இம்முறை முதல் மாணவன். எங்கே என் சைக்கிள்” என்றான். அதைக் கேட்ட பாட்டி, “நான் சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன்” என்றாள். அப்பொழுது பேரனும், “நானும் சும்மா விளையாட்டுக்குத் தான் முதல் மாணவன் என்று சொன்னேன்” என்றான். பலர் இன்று தேவனுடனும் விளையாடத் தொடங்கிவிட்டனர். தேவனுக்கு ஒன்றைச் சொல்லி அதை நிறைவேற்றாமல் போவதைப்பார்க்கிலும், அதைச் சொல்லாமல் விடுவதே மேல்.

இக்காரியத்தில் அன்னாள் நமக்கெல்லாம் பெரிய சவாலாகவே விளங்குகிறாள். பிள்ளையில்லாத துக்கம் ஒருபுறம்; சக்களத்தியின் மனமடிவாக்கும் ஏளனப் பேச்சு இன்னொருபுறம். இவற்றையெல்லாம் தாங்கமுடியாத நிலையில் ஆண்டவரின் பாதமே தஞ்சம் என்று வந்த அன்னாள், தனது சோகத்தையெல்லாம் தேவபாதத்தில் ஊற்றிவிட்டாள். “எனக்கு நீர் ஒரு ஆண் பிள்ளையைத் தந்தால், அதை பால் மறக்கப்பண்ணின பின்பு உமக்கே தந்துவிடுவேன்” என்று ஒரு பொருத்தனைபண்ணினாள். அப்படியே தேவன் ஒரு ஆண் குழந்தையைக் கொடுத்தார். அன்னாளும் தான் சொன்னபடியே அவனைத் தேவனுக்கென்று ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டாள். அவள் தன் வார்த்தையில் தேவனோடு விளையாட யோசிக்கவில்லை. மறுபேச்சு பேசவில்லை. தனக்குக் கிடைத்த அந்த முதற் பேறான குமாரனை பால் மறந்தபின்பு கொண்டுபோய் தேவனுடைய ஆலயத்தில் ஆசாரியன் பொறுப்பில் விட்டுவிட்டாள். இன்னுமொரு விஷயம். அவள் பிள்ளை ஒன்று கேட்காமல் குறிப்பாக ஆண் குழந்தையைக் கேட்டாள் (1சாமு.1:11). அவள் தனது ஜெபத்திலும் கவனமாக இருந்தாள். பெண்குழந்தை என்றால் ஆலயத்தில் விடமுடியாது. அதனால் அவள் ஆண் குழந்தை என குறிப்பிட்டுக் கேட்டதையும் நாம் சிந்திக்கவேண்டும்.

இன்று நாம் தேவனுடைய சமுகத்தில் சொல்லும் காரியங்களைக் குறித்துப் பொறுப்போடு நடக்கிறோமா? தேவனை ஏமாற்றி நாம் வாழமுடியாது. தேவனுக்கு முன்பாக நாம் வார்த்தையிலும் வாழ்க்கையிலும் உண்மைத்துவமாய் வாழக் கற்றுக்கொள்ளுவோம். அவர் பரிசுத்தராய் இருக்கிறதுபோல நாமும் பரிசுத்தமாய் வாழுவோமாக.

“என் இக்கட்டில் நான் என் உதடுகளை திறந்து, என் வாயினால் சொல்லிய என் பொருத்தனைகளை உமக்குச் செலுத்துவேன்” (சங்கீதம் 66:14).

ஜெபம்: மன்னிப்பின் தேவனே, உணர்ச்சிவசப்பட்டு உமது சமுகத்தில் துணிந்து சொல்லி, அதனை மறந்துபோயிருப்பேனாகில் தயவாய் எனக்கு மன்னியும். எனது வார்த்தையிலும் வாழ்விலும் உண்மைத்துவமாய் வாழ உதவியருளும். ஆமென்.

துணிந்துவிட்ட எஸ்தர்

தியானம்: 2018 ஏப்ரல் 19 வியாழன்; வேத வாசிப்பு: எஸ்தர் 4:16-5:3

“…எனக்காக உபவாசம்பண்ணுங்கள், நானும் என் தாதிமாரும் உபவாசம் பண்ணுவோம். இவ்விதமாகச் சட்டத்தை மீறி, ராஜாவினிடத்தில் பிரவேசிப்பேன். நான் செத்தாலும் சாகிறேன் என்று சொல்லச் சொன்னாள்” (எஸ்தர் 4:16).

துணிந்து காரியங்களைச் செய்வதென்பது எல்லாராலும் இயலாது. சிலர் அசட்டு துணிவுடன் காரியங்களைச் செய்வதுண்டு. அதன் விளைவுகள் கடினமாயிருக்கும். இங்கே எஸ்தர் துணிகரங்கொண்டு செயலாற்றியது தனது பெலத்தை நம்பியல்ல; மாறாக, தேவன்மீதுள்ள நம்பிக்கையின் பேரிலேதான் என்பது விளங்குகிறது. எஸ்தர் புஸ்தகத்திலே தேவனைப்பற்றி எதுவும் குறிப்பாகச் சொல்லப்படா விட்டாலும், யூதரைக் கூட்டி உபவாசம் பண்ணுதல் என்பது தேவனை நோக்கிய விண்ணப்பமேயாகும். யூதர் மாத்திரமல்ல, தானும் தன் தாதிமாரும்கூட உபவாசிப்பதாக எஸ்தர் கூறியதை நாம் சிந்திக்கவேண்டும்.

ராஜாவின் கட்டளையை மீறி உட்பிரவேசிப்பதென்பது ஆபத்தான ஒரு விஷயம். ராஜாவின் அழைப்பை உதாசீனம் செய்ததாலேயே முந்திய ராஜாத்தி வஸ்தி ராஜ மேன்மையிலிருந்து தள்ளப்பட்டாள். அந்த இடத்திற்குத்தான் எஸ்தர் ராஜாத்தியாக தெரிவு செய்யப்பட்டாள். இப்போது இவளும் ராஜாவின் கட்டளையை மீறுவதென்பது உண்மையிலேயே துணிச்சலான காரியம்தான். ஆனால், அந்தத் துணிச்சலைக் கொடுத்தது அவளுக்குள் இருந்த நம்பிக்கையும், தன் ஜனங்கள் மீதிருந்த பற்றுதலுமேயாகும். தேவனால் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அந்தப் பொறுப்பை அவள் சரிவரச்செய்ய துணிகரங்கொண்டாள். அழிவுக்குட்படவிருந்த தன் ஜனம் காப்பாற்றப்படவேண்டும் என்ற ஒரே எண்ணம் அவளுக்குள் மேலோங்கி யிருந்ததால், ராஜமேன்மையையோ தன் ஜீவனையையோ அவள் ஒரு பொருட்டாக எண்ணவில்லை.

இன்று நம்மிடம் தேவன் தந்திருக்கும் பெரிய பொறுப்பு, அழிவுக்குட்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் கோடிகோடியான மக்களைப் பற்றியதாகும். அன்று எஸ்தரின் துணிச்சல் முழு யூதரையும் உபவாசத்திற்குள் தூண்டியது. பாடுகள், உபத்திரவம், கட்டுக்களை பொருட்படுத்தாமல் துணிந்து செயற்பட்ட பவுலின் துணிச்சல் அநேகரைத் தேவனுடைய சுவிசேஷ பணிக்காகத் தூண்டி எழுப்பியது. நமது துணிச்சலை நாம் எதில் காட்டுகிறோம்? தேவனின் சுவிசேஷ பணியில் காட்டலாமே! தேவ சத்தியத்தை நிலைநாட்ட நாம் வைராக்கியம் கொள்ளலாமே! ஏன் தயக்கம்? நாம் எஸ்தருமல்ல; பவுலுமல்ல. ஆனால் தேவனுடைய பிள்ளைகள். துணிந்து எழும்புவோம்.

“சகோதரரில் அநேகர் என் கட்டுகளாலே கர்த்தருக்குள் திடன்கொண்டு பயமில்லாமல் திருவசனத்தைச் சொல்லும்படி அதிகமாய்த் துணிந்திருக்கிறார்கள்” (பிலி.1:14)

ஜெபம்: அன்பின் தேவனே, நீர் எங்களுக்கு கொடுத்திருக்கிற மாபெரும் பொறுப்பான சுவிசேஷப்பணியைச் சரிவர செய்யவும் தைரியத்தோடுச்செய்யவும் எங்களுக்கு கிருபை தாரும். ஆமென்.

சிக்கிக்கொண்ட யூதாஸ்

தியானம்: 2018 ஏப்ரல் 18 புதன்; வேத வாசிப்பு: யோவான் 13:1-11

“அந்தத் துணிக்கையை அவன் வாங்கினபின்பு, சாத்தான் அவனுக்குள் புகுந்தான். அப்பொழுது இயேசு அவனை நோக்கி: நீ செய்கிறதைச் சீக்கிரமாய் செய் என்றார்” (யோவான் 13:27).

வனாந்தரமான இடத்தில் பிரயாணப்பட்ட ஒருவன் தனது ஒட்டகத்தை வெளியில் விட்டு கூடாரத்துக்குள் படுத்துக்கொண்டான். குளிர் அதிகமாகவே ஒட்டகமானது தனது மூக்கைக் கூடாரத்துக்குள் விட்டது. இதைக் கண்ட மனிதன் பரவாயில்லை என்று இருந்துவிட்டான். சிறிது நேரத்தில் ஒட்டகம் தனது தலையை விட்டது. அதையும் அவன் கவனத்திற் கொள்ளவில்லை. சற்று நேரத்தில் ஒட்டகம் தனது முதுகையும் கூடாரத்துக்குள் நுழைக்க, கூடாரம் உடைந்து இருவருமே குளிரில் நடுங்கினர்.

இதைப்போலவேதான் யூதாசும் பிசாசுக்கு தன் உள்ளத்தில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இடங்கொடுத்திருந்தான். முடிவில் பிசாசானவன் முழுவதுமாகவே அவனுக்குள் புகுந்துவிட்டான் என்று வாசிக்கிறோம். இப்போது யூதாஸ் பிசாசின் பிடியில் முழுமையாகவே சிக்கிக்கொண்டான். அவன் வெளியுலகில் பரிசேயர் வேதபாரகரின் சூழ்ச்சிக்கும், உள்ளத்திலோ பிசாசின் தந்திரத்துக்குள்ளும் அகப்பட்டு, பண ஆசையில் சிக்கி ஒரு முப்பது வெள்ளிக்காசுக்காக இவ்விதமாக எல்லாவிதத்திலும் வெளிவரமுடியாதபடி சாத்தானிடம் சிக்கிக்கொண்டான். அவனை விடுதலையாக்க ஆண்டவரால் மட்டுமே முடியும் நிலையில் இருந்தது. ஆண்டவரோ துணிக்கையைக் கொடுத்து, ‘நீ செய்வதைச் சீக்கிரமாய் செய்’ என்றபோது, ஆண்டவரின் பாதத்தில் விழுந்திருந்தால் மன்னிப்பை அவன் பெற்றிருப்பான். அவனோ பிசாசுக்கு அடிமைப்பட்டவனாய் அங்கிருந்து சீக்கிரமாய்ப் புறப்பட்டுவிட்டான்; முடிவில் அழிந்துபோனான்.

நம்மைச் சிக்கவைத்து விழ வைக்கவே பிசாசானவன் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு அலைகிறான். அவனது தந்திரங்களை நாம் இனங்கண்டு அதைவிட்டு விலகாவிடில் நாமும் யூதாசைப்போலவே சிக்கிக்கொள்ளுவோம். பிசாசுக்கு நாம் ஒரு சிறிய இடத்தைக் கொடுத்தால் போதும், நம்மை முழுமையாக தன் வலைக்குள் அவன் சிக்கவைத்து விடுவான். அவனது தந்திரங்களை முளையிலேயே கிள்ளி எறிய நாம் ஆயத்தமாய் இருக்கவேண்டும். பாவத்தில் சிறிய பாவம், பெரிய பாவம் என்று எதுவும் கிடையாது. தேவனுடைய வார்த்தைக்குப் புறம்பான அனைத்துமே பாவம்தான். ஒரு சிறு பொறி மனதில் விழுந்துவிட்டதை உணரும்போதே உஷாராகி, தேவனிடத்தில் நம்மை ஒப்புக்கொடுத்து விடுவோமாக. பொறி பற்றியெரிய ஆரம்பித்தால், நாம் எரிந்துபோய் விடுவோம்.

“நீங்கள் பிசாசின் தந்திரங்களோடு எதிர்த்துநிற்கத் திராணியுள்ளவர்களாகும்படி, தேவனுடைய சர்வாயுதவர்க்கத்தையும் தரித்துக்கொள்ளுங்கள்” (எபேசியர் 6:11).

ஜெபம்: பரிசுத்தமுள்ள தேவனே, நான் பிசாசின் தந்திரத்துக்குள் சிக்கிக்கொண்ட தருணங்களுக்காக மனவருந்துகிறேன். அதற்கான காரணங்களை தேவசமுகத்தில் கண்டறிந்து அதை சரி செய்வதற்கு உதவியருளும். ஆமென்.

சத்தியவசனம்