இன்றைய தியானம்

கண்கள்

தியானம்: 2018 செப்டம்பர் 17 திங்கள்; வேத வாசிப்பு: மத்தேயு 6:22-23

“…உன் கண்கள் என் வழிகளை நோக்குவதாக” (நீதி. 23:26).

ஏவாள் பாவத்திற்குள் விழ அவளுடைய கண்களே மிக முக்கிய பங்கெடுத்தன என்றால் மறுக்க முடியுமா? தோட்டத்தில் சந்தோஷமாக வாழ்ந்து வந்த ஏவாளிடம், அத்தோட்டத்தின் நடுவில் உள்ள விருட்சத்தின் கனியைப்பற்றி சாத்தான் கூறியபோது, “அந்த விருட்சம் புசிப்புக்கு நல்லதும், பார்வைக்கு இன்பமும், புத்தியைத் தெளிவிக்கிறதற்கு இச்சிக்கப்படத்தக்க விருட்சமுமாய் இருக்கிறது என்று கண்டு…” (ஆதி.3:6) என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. கண்களின் பார்வையிலேயே அவள் அந்த விருட்சத்தின் கனியை இச்சித்தாள். பின்னர் அதைப் பறித்து, புசித்து, தன் புருஷனுக்கும் கொடுத்தாள்; அவனும் புசித்தான். முதலில் கண்கள் பார்த்தது, பின்னர் அதை இச்சித்தது. பாவம் குடி கொண்டது. ஒளியாயிருந்த அவர்களது வாழ்க்கை இருளடைந்தது.

“கண்ணானது சரீரத்தின் விளக்காயிருக்கிறது. உன் கண் கெட்டதாயிருந்தால், உன் சரீரம் முழுவதும் கெட்டதாயிருக்கும்” என்று இயேசு சொன்னார். நமது கண்களால் நாம் ஒன்றைப் பார்க்கும்போது, அது நமது இருதயத்திலே பல எண்ணங்களை உருவாக்கி விடுகிறது. உருவாகின்ற எண்ணங்கள் நமது இருதயத்தை அரிக்கும்; பின்னர் அது செயலிலே இறங்கும். இருதயம் மாசுபட்டால் வாழ்வே இருண்டதுபோலத்தான் இருக்கும். கண்கள் இருப்பது பார்ப்பதற்குத்தான். ஆனால், அந்தப் பார்வையைப் பரிசுத்தமாய் காக்கவேண்டியது நமது பொறுப்பு. தேவன் வேண்டாம் என்றால் பின்னர் அதை ஏன் பார்க்கவேண்டும்? நமது கண் கெட்டதாயிருந்தால் சரீரம் முழுவதுமே கெட்டதாகிவிடும்.

“தீங்கான காரியத்தை என் கண் முன் வைக்கமாட்டேன். வழி விலகுகிறவர்களின் செய்கையை வெறுக்கிறேன்” (சங்.101:3) என்கிறார் தாவீது. தீங்கான, மாயையான, மேட்டிமை உண்டாக்கக்கூடிய யாவும் நமது பார்வையை மாசுப்படுத்தும்; பின்னர் அவை நம்மைப் பாவத்திற்குள் இட்டுச்செல்லும். “என் மகனே, என் வார்த்தைகளைக் கவனி. என் வசனங்களுக்கு உன் செவியைச் சாய். அவைகள் உன் கண்களை விட்டுப் பிரியாதிருப்பதாக. அவைகளை உன் இருதயத்துக்குள்ளே காத்துக்கொள்” (நீதி.4:20,21). வார்த்தைகளை நமது கண்களை விட்டுப் பிரிக்கவேண்டாம் என்று வசனம் சொல்லுவதைக் கவனித்தீர்களா? அடுத்தது, அதை இருதயத்துள் காத்துக்கொள்ள வேண்டுமாம்.

நமது கண்கள் எதை ஆவலுடன் பார்க்கின்றன என்பதை சற்று நிதானித்துப் பார்ப்போமா! யோபு தன் கண்களோடு உடன்படிக்கை செய்தார் (யோபு 31:1) என்று காண்கிறோம். நமது கண்கள் எப்போதும் கல்வாரியை நோக்கட்டுமே. அது நம்மைச் சோதனைகளினின்று காத்துக்கொள்ளும்.

“மாயையைப் பாராதபடி நீர் என் கண்களை விலக்கி, உமது வழிகளில் என்னை உயிர்ப்பியும்” (சங். 119:37).

ஜெபம்: வெளிச்சத்தின் தேவனே, என் கண்களுக்கு நீர் தந்த வெளிச்சம் என்றும் இருளடைந்து விடாதபடி எந்நேரமும் உம்மை நோக்கிப்பார்க்க உதவியருளும். ஆமென்.

இருதயம் என்ற ஆலயம்

தியானம்: 2018 செப்டம்பர் 16 ஞாயிறு; வேத வாசிப்பு: சங்கீதம் 51:1-12

“எல்லாக் காவலோடும் உன் இருதயத்தைக் காத்துக்கொள” (நீதி.4:23).

நமது உள்ளுறுப்புகளில் எல்லாமே முக்கியமானது என்றாலும், இருதயம் இல்லாவிட்டால் எதுவும் இயங்காது. இந்த இருதயத்தில் பகுதிகள் இரண்டு உண்டு. ஒன்று அசுத்த இரத்தமுள்ள பகுதி, மற்றது சுத்த இரத்தமுள்ள பகுதி. இருதயம் முழுவதும் அசுத்த இரத்தத்தால் நிரம்புமானால், உடல் முழுவதும் அசுத்தமாகி, நோய் ஏற்பட்டு, நாம் மரித்துப்போக நேரிடும். எனவே, இந்த அசுத்த இரத்தம், சுத்திகரிக்கப்பட்ட பின்னர், அது சரீரம் முழுவதும் சென்று மனிதனை சுகமுள்ளவனாக வைத்திருக்கிறது. இது சரீர ரீதியான காரியம்.

மறுபுறத்தில், ஆவிக்குரிய ரீதியில் ஒருவனது ஆத்துமாவை, அசுத்தமாகவோ, சுத்தமாகவோ வைத்திருப்பதும் இந்த இருதயம்தான். கிறிஸ்துவுக்குள்ளான ஒருவனின் இருதயமானது எப்போதும் சுத்தமாகவே இருக்கவேண்டும். ஏன் தெரியுமா? “யார் கர்த்தருடைய பர்வதத்தில் ஏறுவான்? யார் அவருடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நிலைத்திருப்பான்? கைகளில் சுத்தமுள்ளவனும், இருதயத்தில் மாசில்லாதவனுமாயிருந்து, தன் ஆத்துமாவை மாயைக்கு ஒப்புக்கொடாமலும், கபடாய் ஆணையிடாமலும் இருக்கிறவன்தானே” (சங். 24:3,4). ஆம்! பரிசுத்த ஸ்தலத்தை நாடிச்செல்லும் நமது இருதயமானது பரிசுத்தமாக இருக்கவேண்டியது அவசியமல்லவா? நமது இருதயம் சுத்தமும், செம்மையும், கர்த்தரின் வசனத்தால் நிறைந்ததாகவும் இருக்குமானால் அதிலிருந்து நன்மைகள்தான் வெளிவரும். மாறாக, மாறுபாடும், கசப்பும், துர்க்குணமும் நிறைந்தாக இருந்தால், உள்ளே இருப்பதுதானே வெளியே வரும்!

“எல்லாவற்றைப் பார்க்கிலும், இருதயமே திருக்குள்ளதும், மகா கேடுள்ளதுமாயிருக்கிறது. அதை அறியத்தக்கவன் யார்? கர்த்தராகிய நானே, இருதயங்களை ஆராய்கிறவரும், உள்ளிந்திரியங்களைச் சோதிக்கிறவருமாயிருக்கிறேன்” (எரே. 17:9-10) என்று கர்த்தர் கூறினார். “தேவனே, சுத்த இருதயத்தை என்னிலே சிருஷ்டியும்” (சங். 51:10) என்றும் “என் இருதயத்தை துன்மார்க்கத்திற்கு இணங்கவொட்டாதேயும்” (சங்.141:4) என்றும் ஜெபிக்கிறார் தாவீது. இன்று நாம் என்ன சொல்லி ஜெபிக்கப்போகிறோம்? நமது இருதயத்தை அசுத்தங்களாலும், அசுத்தமான கற்பனைகளாலும் நிரப்பாமல், பரலோக காரியங்களால் நமது இருதயத்தை நிரப்பும்படி நம்மைத் தேவகரத்தில் ஒப்புக்கொடுப்போமாக. மாறுபாடான இருதயத்தை அகற்றி, சுத்த இருதயத்தைச் சிருஷ்டிக்க வேண்டுமாக வேண்டுதல் செய்வோமாக.

“உங்கள் பொக்கிஷம் எங்கே இருக்கிறதோ அங்கே உங்கள் இருதயமும் இருக்கும்” (லூக்.12:34).

ஜெபம்: அன்பின் தேவனே, இவ்வுலக காரியங்களால் என் இருதயம் அழுக்கடையாமல், தேவனுடைய வார்த்தையினால் என் இருதயம் நிரம்பி வழியவும், தேவனுக்கே பிரியமாய் வாழவும் இப்போதே என்னை ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். ஆமென்.

தேவாலயம்

தியானம்: 2018 செப்டம்பர் 15 சனி; வேத வாசிப்பு: யோவான் 2:13-25

“…நீங்கள் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய ஆலயமாயிருக்கிறீர்களே” (2கொரி.6:16).

தேவாலயம் என்பது பயபக்திக்குரிய ஒரு இடமாகும். ஆனால், இன்று இந்த விஷயத்திலும், ஒரு சில வேதவசனங்களை நமக்குச் சாதமாக்கிக்கொண்டு நாம் சறுக்கிப்போனோமா என எண்ணத்தோன்றுகிறது. புதிய ஏற்பாட்டு மக்களாகிய நமக்கு இந்த ஆலயக் கட்டிடத்தைப் பார்க்கிலும், பரிசுத்தமாகப் பேணப்படவேண்டியதும், தேவாவியானவர் வாசம் பண்ணுகின்றதுமான நமது சரீரமே தேவன் விரும்பும் ஆலயமாக இருக்கிறது என்பதை நாம் மறந்துபோகிறோமா?

அன்று பஸ்காப் பண்டிகைக்காக எருசலேம் தேவாலயத்திற்குச் சென்றிருந்த இயேசு, அங்கே புறா விற்கிறவர்களையும் ஆடு மாடு போன்றவற்றை விற்கிறவர்களையும் கண்டு, கயிற்றினால் ஒரு சவுக்கை உண்டுபண்ணி யாவரையும், ஆடு மாடுகளையும் தேவாலயத்திற்குப் புறம்பே துரத்திவிட்டு, காசுக்காரருடைய காசுகளைக் கொட்டி, பலகைகளைக் கவிழ்த்துப்போட்டு, “என் பிதாவின் வீட்டை வியாபார வீடாக்காதிருங்கள்” என்று கூறி எல்லாரையும் விரட்டியே விட்டார். யூதர்கள் இதைக்குறித்து இயேசுவிடம் கேட்டபோது, அவர் அவர்களை நோக்கி, “இந்த ஆலயத்தை இடித்துப்போடுங்கள், மூன்று நாளைக்குள்ளே இதை எழுப்புவேன்” என்றார். இயேசு தம்முடைய “சரீரமாகிய” ஆலயத்தைக் குறித்து கூறியதை அவர்கள் அன்று அறியாதிருந்தார்கள்.

கைகளால் கட்டப்பட்ட ஆலயம் எத்தனை பரிசுத்தமாக இருக்கவேண்டு மென்று நாம் எதிர்பார்க்கிறோம். ஆனால், தேவனால், அவர் சாயலாக உருவாக்கப்பட்ட நாம், அவர் தங்கும் ஆலயமாகிய நமது சரீரத்தின் பரிசுத்தத்தைக் குறித்த அக்கறையுள்ளவர்களாய் இருக்கிறோமா? இந்த ஆலயத்தைக் குறித்து பவுல், “உங்கள் சரீரமானது நீங்கள் தேவனாலே பெற்றும், உங்களில் தங்கியும் இருக்கிற பரிசுத்த ஆவியினுடைய ஆலயமாயிருக்கிறதென்றும். நீங்கள் உங்களுடையவர்கள் அல்லவென்றும் அறியீர்களா” (1கொரி.6:19) என்றும், “தேவனுடைய ஆலயத்திற்கும் விக்கிரகங்களுக்கும் சம்பந்தமேது? நான் அவர்களுக்குள்ளே வாசம்பண்ணி, அவர்களுக்குள்ளே உலாவி, அவர்கள் தேவனாயிருப்பேன். அவர்கள் என் ஜனங்களாயிருப்பார்கள்” (2கொரி 6:16) என்றும் கூறினார். அருமையானவர்களே, இன்று நாம் என்ன செய்கிறோம். அவர் தங்கி வாழும் ஆலயமாகிய நமது சரீரத்தை கிறிஸ்துவுக்குள்ளாகப் பரிசுத்தமாகவும், அவருக்காகவும் உபயோக்கிறோமா? அல்லது, அதனை எதற்காவது விற்றுப்போட்டோமா?

“நீங்கள் உங்கள் அவயவங்களை அநீதியின் ஆயுதங்களாகப் பாவத்திற்கு ஒப்புக்கொடாமல், உங்களை மரித்தோரிலிருந்து பிழைத்திருக்கிறவர்களாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, உங்கள் அவயவங்களை நீதிக்குரிய ஆயுதங்களாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுங்கள்” (ரோமர் 6:13).

ஜெபம்: பரிசுத்தமுள்ள தேவனே, என் சரீரம் பரிசுத்த ஆவியானவர் தங்கும் ஆலயமாக திகழ என்னை ஒப்புவிக்கிறேன். ஆமென்.

சத்தியவசனம்