கண்கள்

தியானம்: 2018 செப்டம்பர் 17 திங்கள்; வேத வாசிப்பு: மத்தேயு 6:22-23

“…உன் கண்கள் என் வழிகளை நோக்குவதாக” (நீதி. 23:26).

ஏவாள் பாவத்திற்குள் விழ அவளுடைய கண்களே மிக முக்கிய பங்கெடுத்தன என்றால் மறுக்க முடியுமா? தோட்டத்தில் சந்தோஷமாக வாழ்ந்து வந்த ஏவாளிடம், அத்தோட்டத்தின் நடுவில் உள்ள விருட்சத்தின் கனியைப்பற்றி சாத்தான் கூறியபோது, “அந்த விருட்சம் புசிப்புக்கு நல்லதும், பார்வைக்கு இன்பமும், புத்தியைத் தெளிவிக்கிறதற்கு இச்சிக்கப்படத்தக்க விருட்சமுமாய் இருக்கிறது என்று கண்டு…” (ஆதி.3:6) என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. கண்களின் பார்வையிலேயே அவள் அந்த விருட்சத்தின் கனியை இச்சித்தாள். பின்னர் அதைப் பறித்து, புசித்து, தன் புருஷனுக்கும் கொடுத்தாள்; அவனும் புசித்தான். முதலில் கண்கள் பார்த்தது, பின்னர் அதை இச்சித்தது. பாவம் குடி கொண்டது. ஒளியாயிருந்த அவர்களது வாழ்க்கை இருளடைந்தது.

“கண்ணானது சரீரத்தின் விளக்காயிருக்கிறது. உன் கண் கெட்டதாயிருந்தால், உன் சரீரம் முழுவதும் கெட்டதாயிருக்கும்” என்று இயேசு சொன்னார். நமது கண்களால் நாம் ஒன்றைப் பார்க்கும்போது, அது நமது இருதயத்திலே பல எண்ணங்களை உருவாக்கி விடுகிறது. உருவாகின்ற எண்ணங்கள் நமது இருதயத்தை அரிக்கும்; பின்னர் அது செயலிலே இறங்கும். இருதயம் மாசுபட்டால் வாழ்வே இருண்டதுபோலத்தான் இருக்கும். கண்கள் இருப்பது பார்ப்பதற்குத்தான். ஆனால், அந்தப் பார்வையைப் பரிசுத்தமாய் காக்கவேண்டியது நமது பொறுப்பு. தேவன் வேண்டாம் என்றால் பின்னர் அதை ஏன் பார்க்கவேண்டும்? நமது கண் கெட்டதாயிருந்தால் சரீரம் முழுவதுமே கெட்டதாகிவிடும்.

“தீங்கான காரியத்தை என் கண் முன் வைக்கமாட்டேன். வழி விலகுகிறவர்களின் செய்கையை வெறுக்கிறேன்” (சங்.101:3) என்கிறார் தாவீது. தீங்கான, மாயையான, மேட்டிமை உண்டாக்கக்கூடிய யாவும் நமது பார்வையை மாசுப்படுத்தும்; பின்னர் அவை நம்மைப் பாவத்திற்குள் இட்டுச்செல்லும். “என் மகனே, என் வார்த்தைகளைக் கவனி. என் வசனங்களுக்கு உன் செவியைச் சாய். அவைகள் உன் கண்களை விட்டுப் பிரியாதிருப்பதாக. அவைகளை உன் இருதயத்துக்குள்ளே காத்துக்கொள்” (நீதி.4:20,21). வார்த்தைகளை நமது கண்களை விட்டுப் பிரிக்கவேண்டாம் என்று வசனம் சொல்லுவதைக் கவனித்தீர்களா? அடுத்தது, அதை இருதயத்துள் காத்துக்கொள்ள வேண்டுமாம்.

நமது கண்கள் எதை ஆவலுடன் பார்க்கின்றன என்பதை சற்று நிதானித்துப் பார்ப்போமா! யோபு தன் கண்களோடு உடன்படிக்கை செய்தார் (யோபு 31:1) என்று காண்கிறோம். நமது கண்கள் எப்போதும் கல்வாரியை நோக்கட்டுமே. அது நம்மைச் சோதனைகளினின்று காத்துக்கொள்ளும்.

“மாயையைப் பாராதபடி நீர் என் கண்களை விலக்கி, உமது வழிகளில் என்னை உயிர்ப்பியும்” (சங். 119:37).

ஜெபம்: வெளிச்சத்தின் தேவனே, என் கண்களுக்கு நீர் தந்த வெளிச்சம் என்றும் இருளடைந்து விடாதபடி எந்நேரமும் உம்மை நோக்கிப்பார்க்க உதவியருளும். ஆமென்.

சத்தியவசனம்