மரியாளின் முன்மாதிரியான வாழ்க்கை

Dr.காவூட்
(நவம்பர்-டிசம்பர் 2015)

இந்த உற்சாகமூட்டும் கிறிஸ்துமஸ் காலம், விசுவாசிகளுக்கு ஒரு அர்த்தமுள்ளதாய் இருக்கும். தேவன் தன்னுடைய ஒரு பகுதியை அவருடைய ஒரே மகனை – அவர் சிருஷ்டித்தவர்களைத் தன்னிடம் மீட்பதற்கு, அவர் அனுப்பினார் என்று நாம் தெரிந்துகொள்ளும் காலமாகும். இந்த தெய்வீக மற்றும் தனிப்பட்ட முறையில் இடைபடுவது, சரித்திரத்தில் மிகவும் முக்கியம் வாய்ந்த நிகழ்ச்சியாகும்.

தேவன் தமது சித்தத்தின்படி, தமது பிள்ளைகளை தமது திட்டத்தை நிறைவேற்ற உபயோகித்தார். இந்த நிகழ்ச்சியில் அவர் மரியாளைத் தெரிந்துகொண்டார். ஆனால், அவள் முக்கியமான, விசேஷமான நபராக இருந்த போதிலும், அவள் பிரதானமானவள் அல்ல. அந்த மேன்மை இயேசுகிறிஸ்து ஒருவருக்கே பொருந்தும். அது அவருக்கு இல்லை என்றால், கலிலேயாவிலிருந்து இந்தப் பெண்ணைப் பற்றி நாம் கேள்விப்பட்டே இருக்கமாட்டோம்.

மரியாள் கிறிஸ்துவுடன் மானிடப்பிரகாரமாக, மிகவும் நெருங்கி இருப்பதால், அவருடன் அவளுடைய உறவு எப்படி இருந்தது என்று பார்ப்பது நலம்.

கிறிஸ்துவின் பிறப்பு

முதலாவதாக, மரியாள் கிறிஸ்துவின் பிறப்பில் முக்கியமான பங்கை எடுத்துக்கொண்டாள் என்பது தெளிவாகிறது. மரியாள் எந்தவிதமான பெண்? அவளுடைய குலம் என்ன? அவளுடைய முன்னோர் யார்? அவள் எங்கிருந்து வந்தாள்?

லூக்கா 1:26இல் கலிலேயா நகரமான நாசரேத்தூரில் வசித்துவந்தாள் என்பதைப் பார்க்கிறோம். இஸ்ரவேல் நாட்டில் கலிலேயா வாழ்வதற்கான முக்கியமான பகுதி அல்ல. மேலும், நாசரேத் மிகவும் வெறுக்கப்பட்ட ஓர் நகரமாகும். அதற்கு மிகவும் பரிதாபகரமான பெயர் இருந்தது. அது ஒரு முக்கியமான இடம் அல்ல.

மேலும், லூக்கா 1:27 இல், மரியாள் யூதா கோத்திரத்தாள் என்றும், தாவீது வம்சத்தில் பிறந்தவள் என்றும் அறிகிறோம். “தாவீதின் வம்சத்தானாகிய யோசேப்பு என்கிற நாமமுள்ள புருஷனுக்கு நியமிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கன்னிகையினிடத்திற்கு தேவனாலே அனுப்பப்பட்டான்; அந்தக் கன்னிகையின் பேர் மரியாள்”.

நாம் மரியாளுடைய தன்மையையும், குணத்தையும் பற்றி அறிவோம். அவள் ஒரு கன்னிகை என்று வேதாகமம் கூறுகிறது. அவளுடைய வாழ்க்கையில் அவள் கற்புடன் இருந்தாள். வசனம் 28இன் மூலம் அவள் கிருபை பெற்றவள் என்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவள் என்றும் அறிகிறோம். தேவன் அவள் மீது தன் கிருபையை ஊற்றினார். அவர் அவளுடன் இருந்தார். அவள் ஸ்திரீகளுக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருந்தாள்.

மத்தேயு 13:55 இல் மரியாளைப் பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் அறிகிறோம். “இவன் (இயேசுகிறிஸ்து) தச்சனுடைய குமாரன் அல்லவா? இவன் தாய் மரியாள் என்பவள் அல்லவா?”. இது ஒரு சாதாரணக் குடும்பம் தான். அவள் திருமணம் செய்துகொண்ட யோசேப்பும், ஒரு சாதாரண மனிதன்தான். அந்தக்காலத்தில் தச்சுத்தொழில், அதிக சம்பாத்தியம் தருகிற தொழிலும் அல்ல. அது ஒரு சாதாரண ஏன், ஒரு குறைவான அந்தஸ்தும் கூட.

யாரோ ஒருவர் சரியாகத்தான் கூறியிருக்கிறார்: “ஏன் தேவன், தனது மகனுக்கு ஒரு சாதாரண மனிதனைத் தெரிந்தெடுத்தார் என்று ஆச்சரியப்படுகிறேன். அவர் ஒரு அரச பரம்பரையைச் சேர்ந்த பெண்ணை – ஆடம்பரத்திலும், டாம்பீகத்திலும் வளர்ந்தவளை ஏன் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை? ஏன் இயேசுகிறிஸ்து ஒரு கெளரவமான குடும்பத்தில் பிறக்கவில்லை? ஆனால், அவர் மாட்டுத்தொழுவத்தில்தான் பிறந்தார். அவரது தாழ்மைதான் என்ன!

ஆனாலும், அவர் பூமியிலே எங்கு பிறந்திருந்தாலும், அது மகிமையில் இருந்து இறங்கி வந்ததாகத்தான் இருக்கும். அவர் பரலோகத்தின் அரண்மனைகளைத் துறந்தார். அவர் பூமியிலே உள்ள மிகப் பெரிய அரண்மனையில் பிறந்திருந்தாலும், அது தாழ்மையாகத்தான் இருக்கும். ஆகவே, அதை இருக்கிற பிரகாரமாகவே நாம் ஏன் வெளிக்காட்டக்கூடாது?”. ஒரு சாதாரண இடத்தில், சாதாரண மனுஷியினிடத்தில் பிறப்பதற்கு, அவர் இறங்கி வந்தார்.

மேலும் கிறிஸ்துவின் பிறப்பின் மூலம், அவளுடைய உறவைப் பார்க்கும்போது, மரியாளின் விசுவாசம் நமக்குத் தெரியவருகிறது. லூக்கா 1ஆம் அதிகாரத்தில், தேவதூதன் சொல்ல இருப்பதின் மூலம், அவளுடைய விசுவாசம் முதலில், அவளுடைய உறவின் மூலம் விளக்கப்படுகிறது. உன்னதமானவருடைய குமாரனுக்கு நீ தாயாகப் போகிறாய் என்று தேவ தூதன் கூறுகிறான். வசனங்கள் 31-33 இப்படிக் கூறுகின்றன:

“இதோ, நீ கர்ப்பவதியாகி ஒரு குமாரனைப் பெறுவாய், அவருக்கு இயேசு என்று பேரிடுவாயாக. அவர் பெரியவராயிருப்பார், உன்னதமானவருடைய குமாரன் என்னப்படுவார்; கர்த்தராகிய தேவன் அவருடைய பிதாவாகிய தாவீதின் சிங்காசனத்தை அவருக்குக் கொடுப்பார். அவர் யாக்கோபின் குடும்பத்தாரை என்றென்றைக்கும் அரசாளுவார்; அவருடைய ராஜ்யத்துக்கு முடிவிராது என்றான்”.

ஒரு தாழ்மையான இளவயது மங்கைக்கு என்ன ஒரு பிரமாண்டமான பிரகடனம்! மரியாள் ஒரு நியாயமான கேள்வியுடன், விசுவாசத்துடன் தேவதூதனுக்கு பதிலளிக்கிறாள். அது ஒரு சந்தேகக் கேள்வி அல்ல. ஆனால் அது ஒரு தகவல் கேட்கும் கேள்வி ஆகும். அவள் கேட்டாள்: “இது எப்படியாகும்? புருஷனை அறியேனே என்றாள்” (வசனம் 34).

ஆனால், மரியாள் எதிர்பாராதவிதமாக, தேவ தூதன் அதற்கு பதிலளித்தான்: “மரியாளே, அது ஒரு கன்னிகைப் பிறப்பு ஆகும். அது யோசேப்புடனோ அல்லது வேறு எந்த மனிதனுடன் ஏற்பட்ட உறவினாலோ ஏற்படுவது அல்ல. பரிசுத்த ஆவி உன்மேல் வரும். பரிசுத்த ஆவியினால் குழந்தை பிறக்கும். அது மிகவும் விசேஷமானது”.

அதற்குப் பிறகு எந்த ஒரு கன்னிகைக்கும் பிள்ளை பிறக்கவில்லை. மரியாளுக்கு மட்டுமே அப்படி நேர்ந்தது. அது ஒரு சிறிய பிரச்சனையே தவிர, உற்சாகமூட்டுவதாக இருந்தது. மரியாளுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் எப்பொழுதும் அவளுக்கு ஒரு களங்கம் இருந்தது. அவளுக்கும் யோசேப்புக்கும் திருமணம் ஆவதற்கு முன்பே, அவளுக்கு ஒரு பிள்ளை பிறக்கப்போவதைப் பற்றி மக்கள் பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இந்தக் கஷ்டமான சூழ்நிலையிலும், மரியாள் அதை யோசேப்பினிடத்தில் சொல்வதற்கு விடவில்லை. தேவனே அதை யோசேப்பினிடம் கூறிவிட்டார்.

யோசேப்பு, ஒரு ஜாக்கிரதையான மனிதன். மரியாள் ஒரு காட்சிப் பொருளாக இருக்க அவன் விரும்பவில்லை. ஆகவே அவன் காரியங்களை அவசரமாக முடிக்க விரும்பினான். ஆனால், தேவன் “இல்லை, நீ எழுந்துபோய், அவளைத் திருமணம் செய்துகொள் என்றார்”. ஆகவே யோசேப்பு அதின்படியே செய்தான்.

மரியாள் அந்தக் களங்கத்துடனேயே வாழ விரும்பினாள். ஏனென்றால், வசனம் 38இல் அவள் கூறுகிறாள்: “உம்முடைய வார்த்தையின் படி எனக்கு ஆகக்கடவது” என்று. அவளுடைய பங்கை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு, அவளுக்கு விசுவாசம் உதவியது. மரியாள் எப்படிப்பட்ட மகிழ்ச்சி தரும் பெண்ணாக இருந்திருக்க வேண்டும்!

இரண்டாவதாக, அவளுடைய விசுவாசம், அவள் பாடின பாட்டின்மூலம் வெளிக்காட்டப்படுகிறது. அது ‘துதியின் பாடல்’ என்று கூறப்படுகிறது. அது இப்படி ஆரம்பிக்கிறது: “என் ஆத்துமா கர்த்தரை மகிமைப்படுத்துகிறது” (வசனம் 46) என்று. அந்தப் பாடலிற்கு முக்கியமான விஷயமே அதுதான். அது மரியாளைப் பற்றியது அல்ல. ஆனால் அது தேவனைப் பற்றிய பாடலாகும். ஏதோ ஒரு பெரிய காரியம் அவளுக்கு நடக்கப்போகிறது. ஆனாலும், அவள் தன்னைப் பற்றிப் பேசாமலும், தேவன் தன்னைத்தான் தெரிந்தெடுத்தார் என்பதையும் சொல்லாமலும், அவரையே துதித்தாள். மரியாளுடைய விசுவாசம் தேவனைப்பற்றியே கூறுவதின் மூலம் வெளிக்காட்டப்படுகிறது.

மூன்றாவதாக, நியாயப்பிரமாணத்தினுடன் அவள் வைத்திருந்த உறவின்மூலம், அவளது விசுவாசமும் வெளிக்காட்டப்படுகிறது. நியாயப் பிரமாணம் என்ன சொல்லுகிறதோ அதையே மரியாள் செய்தாள் (லூக்.2:22-27). அது அவளுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது.

ஏன் அவர்கள் பெத்லகேமிற்குக் கொண்டுவந்து பிள்ளையைக் காட்டி, “தேவனே, நான் உமக்குப் பரிசாகக் கொடுக்கும் நபர் இதோ” என்று சொல்லவில்லை. எருசலேமிலிருந்து தேவன் காட்டிய இடத்திற்குக் கொண்டு வருவதற்கு, நியாயப் பிரமாணத்திலுள்ள சுத்திகரிக்கும் பிரமாணத்தையும், பலியிடும் பிரமாணத்தையும் ஏன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்? ஏனென்றால், தேவன் அவ்வாறு கூறியிருக்கிறார். மரியாள் தேவன்மீது பக்தி வைத்திருந்ததினாலும், அவளுடைய விசுவாசத்தை வெளிக்காட்டும் பொருட்டாகவும். “தேவன் அதை ஆணையிட்டிருந்தாரானால், நான் அதைக் கடைபிடித்தே ஆகவேண்டும்” என்ற உறுதியோடிருந்தாள். இது மரியாளின் விசுவாசத்தை வெளிக்காட்டுகிறது.

கிறிஸ்துவின் பிறப்பு

கிறிஸ்துவைப் பெற்றெடுத்ததினால் அவளுக்கும் கிறிஸ்துவுக்கும் உள்ள உறவினால் அவள் எப்படிப்பட்ட பெண் என்று மட்டும் நாம் அறிந்துகொள்ளவில்லை. அவளுடைய உறவை கிறிஸ்துவினுடைய வாழ்க்கை யிலும் பார்க்கிறோம்.

முதலாவது, அவள் வசித்த வீட்டை எப்படி வைத்திருந்தாள் என்று பார்ப்போம்.

மரியாள், ஒரு தாய், ஒரு பெண், வீட்டைப் பாதுகாப்பவளும் அவளே. அவள் வீடு முழுவதும் பிள்ளைகள் நிறைந்து இருந்ததால், அது எப்போதும் கலகலப்பாகவே இருந்தது. மத்தேயு 13:55இல், இயேசுகிறிஸ்துவை அடுத்து, இன்னும் பிள்ளைகள் அந்த வீட்டில் இருந்தனர் என்று நாம் பார்க்கிறோம். அவருக்கு நான்கு சகோதரர்களும் சில சகோதரிகளும் உண்டு என்று நாம் பார்க்கிறோம்.

இந்தப் பிள்ளைகள் எல்லாம், மரியாளின் குழந்தைகள்தானா என்று சிலர் வினா எழுப்பலாம். இந்தக் கேள்விக்கு மத்.1:25 பதில் கூறுகிறது. “அவள் தன் (யோசேப்பு) முதற்பேறான குமாரனைப் பெறுமளவும் அவளை அறியாதிருந்து, அவருக்கு இயேசு என்று பேரிட்டான்”. கிறிஸ்து பிறக்கும்போது மரியாள் ஒரு கன்னிகையாகவே இருந்தாள். இயேசுவும், மனித உறவின் மூலம் பிறக்கவில்லை. கிறிஸ்துவின் பிறப்பிற்குப் பின்பு, மரியாளும், யோசேப்பும் ஒரு சாதாரண கணவன் மனைவிபோல் வாழ்ந்தனர் என்று இந்த வசனம் தெளிவாகக் கூறுகிறது.

“முதற்பேறான குமாரன்” என்று சொல்லுவதைக் கவனிக்கவும். அவளுக்கு வேறு சிலரும் பிறந்தார்கள் என்று அர்த்தம் கொள்ளலாம். இயேசுகிறிஸ்து மட்டும் அவளுக்கு மகன் அல்ல. இயேசுகிறிஸ்து 12 வயது ஆனதற்குப் பிறகு யோசேப்பைப் பற்றி எந்த இடத்திலும் கூறப்படவில்லை. அவன் இறந்திருப்பான் என்று ஊகிக்கப்படுகிறது. பிள்ளைகளை வளர்ப்பதற்கு மரியாள் தனியாக விடப்பட்டாள்.

ஆண்தான் பிள்ளைகளுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கவேண்டும் என்ற தலையாய பொறுப்பு இருந்தபோதிலும், வீட்டிலே பெண்களும் கற்றுக்கொடுத்தனர். யோசேப்பு இல்லாததினால், வீட்டிலே கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என்ற தலையாய பொறுப்பு மரியாளின்மீது விழுந்தது. இயேசுகிறிஸ்து தச்சுத்தொழிலைக் கற்றுக்கொள்ளும்வரை யோசேப்பு உயிரோடிருந்தான் என்று நாம் அறிகிறோம். ஏனென்றால், மாற்கு 6:3இல், ஜனங்கள் இயேசுவைப்பற்றிக் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு இப்படியாகச் சொல்லுகிறார்கள்: “இவன் தச்சன் அல்லவா! மரியாளுடைய குமாரன் அல்லவா”! என்று.

மரியாள் தனது பிள்ளைகளுக்கு நன்றாகக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கவேண்டும். யாக்கோபின் புஸ்தகத்தையும், யூதாவின் புஸ்தகத்தையும் நாம் வாசிக்கும்போது, பழைய ஏற்பாடு முழுவதையும் அவர்கள் நன்கு அறிந்திருக்கிறார்கள் என்ற உண்மையை அறிந்து நாம் ஆச்சரியப்படுகிறோம். அவர்கள் இதை எங்கு கற்றுக்கொண்டார்கள்? அவர்களுடைய வீட்டில்தான்! மரியாள் பாடிய துதியின் பாட்டை நாம் வாசிக்கும்போது, அதில் பழைய ஏற்பாட்டில் காணப்படும் கருத்துக்களையும், வார்த்தைகளையும் நாம் காண்கிறோம். மரியாளுக்குப் பழைய ஏற்பாடு நன்றாகத் தெரிந்திருந்ததினால், பிள்ளைகளுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தாள்.

ஆனாலும், மரியாளின் வாழ்க்கையில் கஷ்டங்கள் இல்லாமல் இல்லை. அவள் வேதனையை அனுபவித்தாள். மேசியாவின் தாயாராக இருக்கிறோம் என்பது அவளுக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாய் இருந்திருக்க வேண்டும்! ஆனால், அதுவே அவளுக்கு வேதனையை உண்டாக்கியது.

அவளுக்கு வேதனைகளைக் கொடுத்தது அவளுடைய பிள்ளைகள்தான். யோவான் 7:5 இப்படிக்கூறுகிறது: “அவருடைய சகோதரரும் அவரை விசுவாசியாதபடியால் இப்படிச் சொன்னார்கள்”. இயேசுகிறிஸ்துவை அவர்கள் மேசியாவாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மரியாள் எப்படிப்பட்ட வேதனையை அடைந்திருப்பாள் என்று உங்களால் கற்பனை செய்து பார்க்கமுடிகிறதா? தேவதூதன் அவளுக்குச் சொல்லியிருந்ததினால், அவர் ‘மேசியா’ என்று மரியாள் அறிந்திருந்தாள்.

உங்களுக்கு இரட்சிக்கப்படாத பிள்ளைகள் இருக்கலாம். அது உங்களுக்கு எவ்வளவு வேதனையை உண்டாக்கும்! மரியாள் அதையே அனுபவித்தாள். அவளைச் சுற்றியிருக்கும் ஜனங்களினாலும் அவள் வேதனையை அனுபவித்தாள். தேவதூதன் அவளிடம் பேசியதை மறுபடியும் எடுத்துக்காட்டுகிறது. “இவன் யோசேப்பின் குமாரனாகிய இயேசு அல்லவா? இவனுடைய தகப்பனையும் தாயையும் அறிந்திருக்கிறோமே”. இதுவும் அவளுக்கு வேதனையை உண்டுபண்ணியது. ஏனென்றால், யோசேப்பு, இயேசுவின் தகப்பன் அல்ல. அவர்கள் உண்மையாகப் பிதாவை அறியார்கள். இருந்த போதிலும், முறை தவறிப் பிறந்த பிள்ளைகளுக்குத் தாய் என்ற களங்கத்தை அவள் இன்னும் சுமந்துகொண்டிருந்தாள்.

உண்மையாகவே அவ்வாறு சொன்னார்களா என நீங்கள் கேட்கலாம். மதத்தலைவர்கள் இந்த வார்த்தையை உபயோகித்தார்கள் என யோவான் 8:41இல் பாக்கிறோம். முதலில் இயேசு சொன்னார்: “நீங்கள் உங்கள் பிதாவின் கிரியைகளைச் செய்கிறீர்கள்” என்று. அவர்களுடைய தகப்பன் பிசாசு என்பதையே அவர் வற்புறுத்திக் கூறினார். இது அவர்களை உண்மையாகவே குத்திக்காட்டியது. அதற்கு அவர்கள், “நாங்கள் வேசித்தனத்தினால் பிறந்தவர்களல்ல” என்று கூறினார்கள். ஒருவேளை, அவர்கள் இந்த அர்த்தத்தினால் கூறியிருக்கலாம்: “நாங்கள் அல்ல, நீயே வேசித்தனத்தினால் பிறந்தவன் என்று”. இது மரியாளுக்கு எவ்வளவு பெரிய வேதனையையும் களங்கத்தையும் உண்டாக்கியிருக்கும்! மரியாளுக்குத் தெரியும், இயேசு எப்படிப் பிறந்தவர் என்று.

ஒருவேளை இயேசுகிறிஸ்துவினாலேயே மரியாள் வேதனை அடைந்திருக்கவேண்டும். மத்தேயு 12:46-50 இல் “அவர் ஜனங்களோடே பேசுகையில், அவருடைய தாயாரும் சகோதரரும் அவரிடத்தில் பேசவேண்டுமெனறு வெளியே நின்றார்கள். அப்பொழுது ஒருவன் அவரை நோக்கி: உம்முடைய தாயாரும் உம்முடைய சகோதரரும் உம்மோடே பேச வேண்டுமென்று வெளியே நிற்கிறார்கள் என்றான். தம்மிடத்தில் இப்படிச் சொன்னவனுக்கு அவர் பிரதியுத்தரமாக: என் தாயார் யார்? என் சகோதரர் யார்? என்று சொல்லி, தம்முடைய கையைத் தமது சீஷர்களுக்கு நேரே நீட்டி: இதோ, என் தாயும் என் சகோதரரும் இவர்களே! பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவின் சித்தத்தின்படி செய்கிறவன் எவனோ, அவனே எனக்குச் சகோதரனும் சகோதரியும் தாயுமாய் இருக்கிறான் என்றார்”.

தன்னுடைய தாயாரிடம் கொடூரமாக நடந்துகொள்ள இயேசு முயற்சிக்கவில்லை. அவர் தன் தாயாரை மதிப்போடும், மரியாதை யோடும்தான் நடத்தினார். இந்த இடத்தில் மாம்சப்பிரகாரமான காரியங்கள் அல்ல; ஆவிக்குரிய காரியங்கள் தான் முக்கியமானது என்று பொருள்பட கூறினார். இருந்த போதிலும், அவருடைய தாயாருக்கு அது பெரிய அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளைக் கேட்பதற்கு எவ்வளவு வேதனையாகவும் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அது தேவைதான். ஏனென்றால், மரியாள் தன்னுடைய எல்லா மேன்மையிலும் சரியான காட்சியாக அதை வைத்துக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று.

மரியாள் தன்னுடைய வாழ்நாள் முழுவதும், ஒரு இரகசியத்தைப்பற்றி ஆழ்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டே இருக்கவேண்டியதாயிற்று. அந்த இரகசியம், ஆம், இயேசுகிறிஸ்து ஒரு விசேஷித்த மனிதர் என்பதுதான். “அவர்தான் மேசியா; தெரிந்து கொள்ளுங்கள்” என்று மரியாள் சொல்ல வேண்டும் என்று துடிப்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால், அவளால் சொல்ல முடியவில்லை. அந்த இரகசியத்தோடே அவள் வாழ வேண்டியதாயிற்று. அவள் தனக்குத் தானேதான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். எப்பொழுது இந்த மனிதர்கள் அதைப் பார்ப்பார்கள், அவர் எப்பொழுது அந்த மகிமையோடும், மேன்மையோடும், மக்கள்முன் தம்மை வெளிப்படுத்துவார்? வேதாகமத்தில் அடிக்கடி இப்படியாகக் கூறப்படுகிறது: “அவள் இதைத் தன் மனதில் வைத்து சிந்தித்துக் கொண்டேயிருந்தாள்” (லூக்.2:19,51) என்று.

இயேசுகிறிஸ்துவின் மரணம்

இயேசுகிறிஸ்துவின் பிறப்பிலும், அவருடைய வாழ்க்கையிலும் நாம், மரியாளுடைய உறவை பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால், மரியாள், கிறிஸ்துவினுடைய மரணத்திலும் தனது உறவைப் பகிர்ந்துகொண்டாள். இயேசு கிறிஸ்து சிலுவையில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது அவள் அங்கு இருந்தாள் (யோவான் 19:25). யோசேப்பும் மரியாளும் இயேசு கிறிஸ்துவை தேவாலயத்திற்குப் பிரதிஷ்டை செய்யக் கொண்டுவரும்போது, இது தீர்க்கதரிசனமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது (லூக்.2:35).

சிலுவையின் அடியில் நிற்கும்போது, நம்மைப்போல், அவளும் பாவி என்பதை உணரவேண்டியதாயிற்று. துதியின் கீதத்தில், “இரட்சகரான தேவனில் களிகூர்ந்தாள்” (லூக்.1:47) என்று அவள் பாடியதை நாம் நினைவில் வைத்துக்கொள்வோம். சிலுவையின் அடியில் மரியாள் ஒரு பார்வையாளராகத்தான் நின்றாளேயொழிய, ஒரு பாவ விமோசகராக அல்ல. மரியாள் சிலுவையில் இருக்கவில்லை. சிலுவையின் பாதபடியில், நாம் எல்லோரும் இருக்கவேண்டியதைப்போல்தான் அவளும் நின்றாள்.

‘உயிர்த்தெழுதல்’ என்பது ஒரு வித்தியாசமான நிகழ்ச்சியாகும். ஏனென்றால், நமக்குத் தெரிந்தவரை, ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலையில், கல்லறையின் அருகில் மரியாள் இருக்கவில்லை. கல்லறை அவரைப் பிடித்து வைத்துக் கொள்ளாது என்று அவளுக்குத் தெரியுமோ என்பது நமக்குத் தெரியாது. அவர் மரிப்பதை அவள் பார்த்திருக்கிறாள். அது அவளுக்கு எவ்வளவு வேதனையைத் தந்திருக்கும்! ஆனால், அவர் சாதாரண மனிதர் அல்ல என்பதும், அவளுக்குத் தெரியும். அவர் சாதாரண மனிதர்தான் என்றால் அவள் அவருடைய கல்லறைக்குச் சென்றிருப்பாள்.

ஆனால், மரியாள் உயிர்த்தெழுதலின் நிகழ்ச்சியில் இல்லாமற்போனாலும், பெந்தெகொஸ்தே நிகழ்ச்சியில் இருக்கிறாள். சிலுவையின் மரணத்திற்குப் பிறகும், உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகும், பரமேறுதலுக்குப் பிறகும், மற்ற சீஷர்களோடு, மரியாள் அங்கு இருந்தாள். அப்.1:14இல் நாம் இப்படி வாசிக்கிறோம்: “அங்கே இவர்களெல்லாரும், ஸ்திரீகளோடும் இயேசுவின் தாயாகிய மரியாளோடும், அவருடைய சகோதரரோடுங்கூட ஒரு மனப்பட்டு, ஜெபத்திலும் வேண்டுதலிலும் தரித்திருந்தார்கள்”. இயேசுகிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பின்பு அவருடைய சகோதரர்கள் அவரை நம்பினார்கள். மீதியுள்ள பரிசுத்தவான்களோடு மரியாள், தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்டாள் என்பதை கவனிக்கவும். அவள் அவர்களுக்காகப் பரிந்து பேசவில்லை. அவள் ஜெபம்தான் பண்ணிக்கொண்டிருந்தாள். இவர்கள் எல்லாரோடும்கூட அவள் சிலுவையின் அடியில் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் சீஷர்களோடு, மற்ற மனிதர்களோடு சேர்ந்து அங்கு நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவர்களைவிட அவள் எந்தவிதத்திலும் உயர்ந்தவள் அல்ல.

சரித்திரப்பிரகாரமாகப் பார்க்கும்போது, பெந்தெகொஸ்தே நிகழ்ச்சியில்தான் நாம் மரியாளைக் கடைசியாகக் காண்கிறோம். ஆகவே, திருச்சபையிலும், மத சாஸ்திரத்திலும், அவளுக்கு முக்கியமான இடத்தைக் கொடுக்கலாமா? கூடாது. அவள் கெளரவிக்கப்பட்டதால், நாம் அவளுக்கு ஒரு கெளரவமான இடத்தைக் கொடுக்கலாமா? கொடுக்கலாம். தேவனுடைய வார்த்தையின்படி, “அவள் ஸ்திரீகளுக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவள்”. அந்த அந்தஸ்தை நாம் ஒருநாளும் குறைத்துவிடக்கூடாது. ஆனால், மரியாளுக்கு இரட்சிப்பு தேவையில்லை என்ற அளவிற்கு அவள் விசேஷித்தவள் அல்ல. அவள் பாவமில்லாமல் பிறக்கவில்லை. இயேசு ஒருவர்தான் பாவமில்லாமல் பிறந்தார். நம்மைப்போல மரியாளுக்கும் ஒரு இரட்சகர் தேவை. அவளுக்கு தேவனுடைய கிருபை தேவைப்பட்டது.

மரியாளைப்போல, ஒரு நல்ல முன் மாதிரியாக நம்மையும் மாற்றவேண்டும் என்று தேவனை வேண்டிக்கொள்வோம். குறிப்பாக, அவளிடமிருந்த விசுவாசம் மற்றும் தேவனை மகிமைப்படுத்துவதையும் நமக்குத் தரச் சொல்லி நாம் கேட்போம். நம் மனவேதனை என்னவாக இருந்தாலும் சரி, நம் உடல் வேதனை என்னவாக இருந்தாலும் சரி, துன்பங்கள் என்னவாக இருந்தாலும் சரி, தவறாகப் புரிந்துகொள்ளுதல் என்னவாக இருந்தாலும் சரி. நாம் தேவனை நம்புவோம்.

நாம் அவரைத் துதிக்கவேண்டும் என்று நினைக்கும்போது, அவரைத் துதிக்கவேண்டும். நம்முடைய வாழ்க்கையில் நல்ல காரியங்கள் நடக்கும்போது மட்டுமல்ல, எப்பொழுதும் தேவனைத் துதிக்கவேண்டும்.

அப்படிச் செய்தவர்களில் மரியாளும் ஒரு தெய்வபக்தியுள்ள முன் மாதிரியாவாள்.

சத்தியவசனம்