தேவனுடைய மனதுருக்கம்!

Dr.உட்ரோ குரோல்
(செப்டம்பர்-அக்டோபர் 2016)

பழைய ஏற்பாட்டு நூல்களில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த நூல் சங்கீதங்களின் புத்தகமாகும். அனைத்து சங்கீதங்களிலும் 103வது சங்கீதமே முதலிடத்தை வகிக்கிறது. இது தேவனுடைய மனதுருக்கத்தை அழகாகவும் ஆழமாகவும் விளக்கும் சங்கீதம் என்றால் அது மிகையாகாது. தாவீது தம்முடைய வார்த்தைகளில் அதனை விளக்குவதை நாம் வாசிக்கலாமா!

“அவர் உன் அக்கிரமங்களையெல்லாம் மன்னித்து, உன் நோய்களையெல்லாம் குணமாக்கி, உன் பிராணனை அழிவுக்கு விலக்கி மீட்டு, உன்னைக் கிருபையினாலும் இரக்கங்களினாலும் முடிசூட்டி, நன்மையினால் உன் வாயைத் திருப்தியாக்குகிறார்; கழுகுக்குச் சமானமாய் உன் வயது திரும்ப வால வயதுபோலாகிறது. ஒடுக்கப்படுகிற யாவருக்கும், கர்த்தர் நீதியையும் நியாயத்தையும் செய்கிறார். அவர் தமது வழிகளை மோசேக்கும், தமது கிரியைகளை இஸ்ரவேல் புத்திரருக்கும் தெரியப்பண்ணினார். கர்த்தர் உருக்கமும், இரக்கமும், நீடியசாந்தமும், மிகுந்த கிருபையுமுள்ளவர். அவர் எப்பொழுதும் கடிந்துகொள்ளார்; என்றைக்கும் கோபங் கொண்டிரார். அவர் நம்முடைய பாவங்களுக்குத் தக்கதாக நமக்குச் செய்யாமலும், நம்முடைய அக்கிரமங்களுக்குத் தக்கதாக நமக்குச் சரிக் கட்டாமலும் இருக்கிறார். பூமிக்கு வானம் எவ்வளவு உயரமாயிருக்கிறதோ, அவருக்குப் பயப்படுகிறவர்கள்மேல் அவருடைய கிருபையும் அவ்வளவு பெரிதாயிருக்கிறது. மேற்குக்கும் கிழக்குக்கும் எவ்வளவு தூரமோ, அவ்வளவு தூரமாய் அவர் நம்முடைய பாவங்களை நம்மை விட்டு விலக்கினார். தகப்பன் தன் பிள்ளைகளுக்கு இரங்குகிறது போல, கர்த்தர் தமக்குப் பயந்தவர்களுக்கு இரங்குகிறார். நம்முடைய உருவம் இன்னதென்று அவர் அறிவார்; நாம் மண்ணென்று நினைவுகூருகிறார்” (சங்.103:3-14).

நாம் வாசித்த கடைசி இருவசனங்களும் தேவனுடைய இரக்கத்தை அறிவிக்கின்றன. தேவன் தம்முடைய பிள்ளைகளுக்கு இரங்குகிறார். நம்முடைய உருவம் இன்னதென்று அவர் அறிவார். நாம் மண்ணினாலே உருவாக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை அவர் அறிவார். நம்முடைய சரீரம் பலவீனமானது என்றும், நாம் சோர்வடைபவர்கள் என்றும் நோயினால் பாதிக்கப்படுவோம் என்பதையும் அவர் அறிந்து அதற்காக நம்மேல் இரக்கப்படுகிறார். பரிதாபம் என்பது அவருடைய பரிவினின்று வேறுபட்டது.

அவரது பரிவினை நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டுமாயின் நம்முடைய பாவங்களுக்குத் தக்கதாய் நமக்கு சரிக்கட்டாமல் இருக்கிற (வச.10) நமது ஆண்டவரைப்பற்றி நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். வசனம் 8இல் “கர்த்தர் உருக்கமும் இருக்கமும் உள்ளவராய் இருக்கிறார்” என நாம் காண்கிறோம். மனதுருக்கம் என்பது தேவனுடைய கிருபையின் ஒரு தன்மையாகும். நாம் செய்த பாவத்துக்குக் கிடைக்க வேண்டிய தண்டனையை நமக்குத் தராமல் நமக்குத் தகுதியில்லாத நன்மைகளை அவர் அருளுவதும் அவருடைய கிருபையே! தேவனோடு ஒரு சிறந்த உறவு நீங்கள் கொண்டிருப்பின் இம்மையிலும் மறுமையிலும் சிறந்தவற்றையே பெறுவீர்கள்.

பழைய ஏற்பாட்டுப் பகுதிக்கு ஒத்ததாய் உள்ள ஒரு புதிய ஏற்பாட்டுப் பகுதியை நாம் ஆராய்வோம். “இதோ, பொறுமையாயிருக்கிறவர்களைப் பாக்கியவான்களென்கிறோமே! யோபின் பொறுமையைக்குறித்துக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்கள்; கர்த்தருடைய செயலின் முடிவையும் கண்டிருக்கிறீர்கள்; கர்த்தர் மிகுந்த உருக்கமும் இரக்கமும் உள்ளவராயிருக்கிறாரே” (யாக்.5:11) என்று யாக்கோபு நினைவூட்டுகிறார். பொறுமை, பரிவு மற்றும் இரக்கம் ஆகிய மூன்று சொற்களும் இவ் வசனத்தில் கையாளப்பட்டுள்ளன. யோபுவின் பொறுமையையும் தேவனுடைய உருக்கத்தையும் இரக்கத்தையும் காண்கிறோம். நீங்களும் நானும் மனதுருக்கமாய் இருக்கக் கற்றுக்கொள்ளவேண்டுமெனில் யோபுவின் அனுபவத்துக்குள்ளாக நாம் செல்லவேண்டும் என்று தேவன் நமக்கு தெரிவிக்கிறார். ஆனால் நம்மில் அநேகர் இந்த அனுபவத்தை ஏற்க விரும்புவதில்லை. அவர் தனக்கு அருமையான யாவற்றையும் இழந்தார். அவ்வித அனுபவம் நம்மில் யாருக்கும் வர வேண்டாம். நாம் யோபுவைப் போன்ற துன்பங்களை அனுபவிக்கப்போவதில்லை. ஆனால் நமக்குக் கிடைக்கும் அவரது அனுபவங்கள் தேவ கோபத்தின் தாமதத்தையும் அவர் நம்மேல் வைத்திருக்கும் உருக்கத்தையும் அன்பையும் கிருபையையும் புரிந்துகொள்ள ஏதுவாகிறது.

“நமது கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவின் பிதாவாகிய தேவனும், இரக்கங்களின் பிதாவும், சகலவிதமான ஆறுதலின் தேவனுமாயிருக்கிறவருக்கு ஸ்தோத்திரம். தேவனால் எங்களுக்கு அருளப்படுகிற ஆறுதலினாலே, எந்த உபத்திரவத்திலாகிலும் அகப்படுகிறவர்களுக்கு நாங்கள் ஆறுதல்செய்யத் திராணியுள்ளவர்களாகும்படி, எங்களுக்கு வரும் சகல உபத்திரவங்களிலேயும் அவரே எங்களுக்கு ஆறுதல் செய்கிறவர்” (2கொரி.1:3,4).  மேற்கண்ட வசனங்களில் ஆறுதலை அளிக்கும் தேவனைப் பற்றி பரி.பவுல் எழுதியுள்ளார். இவ்வசனங்களில் ‘ஆறுதல்’ என்ற சொல் பலமுறை கையாளப்படுகிறது. சிலவேளைகளில் நாம் மற்றவர்களிடம் பரிவினைக் காட்டவேண்டும் என்பதற்காகவே தேவன் நம்மேல் மனதுருக்கமாயிருக்கிறார். மனதுருக்கத்தைக் கற்றுக்கொள்ள யோபின் அனுபவத்தை நான் பெற்றாலும், எனது வாழ்வில் தேவனுடைய மனதுருக்கத்தை அனுபவித்து, அதனை நானும் மற்றவர்களுக்குக் காண்பிக்க வேண்டும்.

மற்றவர்களிடம் இரக்கத்தை காண்பிப்பதைவிட பரிவினைக் காட்டுவது சற்று கடினமே. தேவன் யார்? அவருடைய தன்மை யாது? என்பதை ஆராய்ந்து, அவரைப்போல நானும் மாறவேண்டும் என்றால் அவருடனான உறவு மிக முக்கியம். தேவன் இரக்கமும் மனதுருக்கமும் உள்ளவராதலால் நானும் அக்குணங்களைப் பிரதிபலிக்கவேண்டும்.

ஹென்றி நியூமென் என்ற இறையியல் அறிஞர் இரக்கத்தைப் பற்றியும் பரிவினைப் பற்றியும் பின்வருமாறு எழுதியுள்ளார்: “மனதுருக்கமாய் இருப்பது மிகக் கடினம். ஏனெனில் அது மற்றவர்களின் உணர்வுகளுக்கூடாகச் செல்வதாகும். அவர்கள் பலவீனமாயிருக்கும் வேளைகளில், தாக்கப்பட்ட நேரங்களில், தனிமையாய் உணரும் சமயங்களில் மனமுடைந்திருக்கும் காலங்களில் நாம் அவர்களுடைய நிலையை உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். ஆனால் வேதனை நேரங்களில் நாம் இவ்வாறு செயல்படுவது இல்லை. அதிலிருந்து விடுபடவே நாம் விரும்புகிறோம்”.

மனதுருக்கம் நம்மில் உருவாகுவது மிகக் கடினமானதொன்றாகும். அது நம்மை பலவீனமான இடங்களுக்கும் தாக்கப்படத்தக்க இடங்களுக்கும் நமக்குப் பிரியமில்லாத இடங்களுக்கும் கொண்டுச்செல்லும். மனதுருக்கம் இயல்பாக வரும் தன்மையல்ல. அது நம்மில் உருவாக நாம் போராடவேண்டும். ஆயினும் நாம் தேவனைப்போல மாறும் பொழுது நம்மில் பரிவு உணர்வு எளிதில் தோன்றும் என்பது ஆறுதல் அளிக்கும் செய்தியாகும்.

தேவனுடைய மனதுருக்கமும் மனிதர்களின் மனதுருக்கமும் வெவ்வேறு. தேவனுடைய மனதுருக்கத்தையும் மனிதர்களின் இரக்கத்தையும் பரிதாபத்தையும் ஒன்றாகக் கருதி குழப்பமடையக்கூடாது. காயப்பட்ட ஒரு பறவையையோ கீழே விழுந்து காயமடைந்த ஒரு சிறுவனையோ பார்ப்பது மனதுருக்கம் அல்ல. அது பரிதாப உணர்வேயாகும். பரிதாபம் மனதுருக்கத்துக்கு ஈடாகாது. மனதுருக்கம் செயலில் வெளிப்படவேண்டும்.

இயேசுகிறிஸ்து காட்டிய மனதுருக்கத்தை நாம் நற்செய்தி நூல்களில் பல இடங்களில் வாசிக்கிறோம். அவற்றில் ஒரு நிகழ்வை மத்தேயு 9:27 இல் காண்கிறோம். கலிலேயாவில் இயேசு தமது சீஷர்களை அழைக்கும் வேளை. தம்மைச் சுற்றியுள்ள மக்களுக்கு நன்மை செய்கிறவராய்ச் சுற்றித் திரிந்து தம்முடைய மனதுருக்கத்தை வெளிப்படுத்தினார். “இயேசு அவ்விடம் விட்டுப் போகையில், இரண்டு குருடர் அவர் பின்னே சென்று: தாவீதின் குமாரனே, எங்களுக்கு இரங்கும் என்று கூப்பிட்டார்கள்”(வச.27). ஆம், இந்த மக்கள் நீதியைக் கேட்கவில்லை. தேவனுடைய இரக்கத்தையே தேடினார்கள்.

“அவர் வீட்டிற்கு வந்தபின்பு, அந்தக் குருடர் அவரிடத்தில் வந்தார்கள். இயேசு அவர்களை நோக்கி: இதைச் செய்ய எனக்கு வல்லமை உண்டென்று விசுவாசிக்கிறீர்களா என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள்: ஆம் விசுவாசிக்கிறோம், ஆண்டவரே! என்றார்கள். அப்பொழுது, அவர்களுடைய கண்களை அவர் தொட்டு: உங்கள் விசுவாசத்தின்படி உங்களுக்கு ஆகக்கடவது என்றார். உடனே அவர்களுடைய கண்கள் திறக்கப்பட்டது. இதை ஒருவரும் அறியாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிருங்கள் என்று இயேசு அவர்களுக்கு கண்டிப்பாய் கட்டளையிட்டார்” (மத்.9:28-30).

அவர் அங்கிருந்து சென்றபின்னர் அவர்களோ புறப்பட்டு, அத்தேசமெங்கும் அவருடைய கீர்த்தியைப் பிரசித்தம் பண்ணினார்கள். “நீங்கள் என்னுடைய கட்டடளையின்படி செய்யவில்லை; எனவே மீண்டும் பார்வையற்றவர்களாகி விடுங்கள்” என்று சொன்னாரா? இல்லை. தேவநீதிக்கும் நியாயத்தீர்ப்புக்கும் முன்பாக இரக்கம் மேன்மை பாராட்டும்.

மீண்டும் மத்.9:32-38இல் “அவர்கள் புறப்பட்டுப் போகையில், பிசாசுபிடித்த ஊமையான ஒரு மனுஷனை அவரிடத்தில் கொண்டுவந்தார்கள். பிசாசு துரத்தப்பட்டபின்பு ஊமையன் பேசினான். ஜனங்கள் ஆச்சரியப்பட்டு: இஸ்ரவேலில் இப்படி ஒருக்காலும் காணப்படவில்லை என்றார்கள். பரிசேயரோ: இவன் பிசாசுகளின் தலைவனாலே பிசாசுகளைத் துரத்துகிறான் என்றார்கள். பின்பு, இயேசு சகல பட்டணங்களையும் கிராமங்களையும் சுற்றி நடந்து, ஜெப ஆலயங்களில் உபதேசித்து, ராஜ்யத்தின் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்து, ஜனங்களுக்கு உண்டாயிருந்த சகல வியாதிகளையும் சகல நோய்களையும் நீக்கி, அவர்களைச் சொஸ்தமாக்கினார். அவர் திரளான ஜனங்களைக் கண்டபொழுது, அவர்கள் மேய்ப்பனில்லாத ஆடுகளைப்போலத் தொய்ந்து போனவர்களும் சிதறப்பட்டவர்களுமாய் இருந்த படியால் அவர்கள்மேல் மனதுருகி, தம்முடைய சீஷர்களை நோக்கி: அறுப்பு மிகுதி, வேலையாட்களோ கொஞ்சம்; ஆதலால் அறுப்புக்கு எஜமான் தமது அறுப்புக்கு வேலையாட்களை அனுப்பும்படி அவரை வேண்டிக்கொள்ளுங்கள் என்றார்”.

இப்பகுதியில் சாதாரண அனுதாபத்துக்கும் உண்மையான மனதுருக்கத்துக்கும் உள்ள வேறுபாட்டையும் இரக்கத்துக்கும் பரிவுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தையும் நீங்கள் காண முடியும். கண்ணொளியற்ற இருவரும் இரக்கத்துக்காக கெஞ்சினார்கள். அவரோ தமது மனதுருக்கத்தை அவர்களுக்குக் காண்பித்தார். பின்பு அவர் ஓர் பேச்சுத் திறனற்றவனைப் பேச வைத்தார் மற்றும் அநேகருக்கு மனதுருகி சுகமளித்தார். ஆனால் சரீரத் தேவையில் லாதவர்களைக் கண்டபொழுதே அவருடைய பெரிய மனதுருக்கம் வெளிப்பட்டது.

அவர்கள் நம்மைப்போல ஐம்புலன்கள் கொண்ட மனிதர்களே. ஆனால் அவர்களுக்கு ஓர் இரட்சகர் தேவைப்பட்டார். எனவேதான் அவர் திரளான ஜனங்களைக் கண்டபொழுது அவர்கள் மேய்ப்பனில்லாத ஆடுகளைப் போல இருக்கிறார்கள் என்று மனதுருகினார். இரட் சகரை அறியாத ஒரு சகோதரனைக் காணும் பொழுது அவருக்காக நாம் அனுதாபப்படலாம். ஆனால் அவர் இரட்சகரை அறியவில்லை என் றால் நமது மனதும் உருகவேண்டும். இயல்பு வாழ்க்கை நடத்திய மக்கள் இரட்சகரை அறியாத தால் இயேசு மனதுருகினார். இரட்சகர் இல்லாத மக்களைக் காணும்பொழுது, உங்கள் இருதயம் உடைந்தால் நீங்கள் வெறும் அனுதாபம் கொள்வது மாத்திரமல்ல; உண்மையான மனதுருக்க முடையவர்களாய் இருக்கிறீர்கள். புகழ்பெற்ற ஆங்கிலக் கவிஞரான பைரன் பிரபு என்பவர், “மனதுருக்கத்தின் துளி கண்ணீரில் வெளிப்படும்” என்று கூறியுள்ளார். உண்மையான மனதுருக்க மானது நமது உணர்வுகளைக் கண்ணீர்த்துளிகளாக வெளிப்படுத்தும்.

இயேசு அவ்விரண்டு கண்ணொளியற்ற வர்களுக்கு பார்வையும், பேச்சுத் திறனற்றவர்களுக்கு பேசும் சக்தியும் தேவை என்பதை அறிந்துகொண்டார். அம்மக்களுக்கு இரட்சகர் தேவை என்பதையும் அவர் அறிந்தார். அறிந்துகொள்வதுடன் மாத்திரமல்ல, அதனை செயலில் காட்டவும் செய்தார்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் மியாமியில் நடந்த கருத்தரங்கத்தில் கலந்துகொண்டு நாஷ்வில்லி பட்டணத்துக்கு கிறிஸ்தவரல்லாத சில மனநல மருத்துவர்கள் விமானத்தில் திரும்பிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களுடனே ஒரு கிறிஸ்தவ எழுத்தாளரும் அமர்ந்திருந்தார். அப்பொழுது ஒரு பெண் பயணி மன நலத்தில் பாதிக்கப்பட்டார். விமானத்தின் பணியாளர்கள் அப்பெண்ணுக்கு உதவிட முன்சென்றனர். எழுத்தாளரின் அருகே அமர்ந்திருந்த மன நல மருத்துவர் ஒருவர் “வாழ்க்கை இவ்வாறுதான் இருக்கும்” என்று தமது கருத்தினைக் கூறினார். மற்றவர்களோ அச்சூழ்நிலையை அலசி தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனரேயொழிய மனதுருக்கத்துடன் அப்பெண்ணுக்கு உதவிட ஒருவரும் முன்வரவில்லை.

செயலில் வெளிப்படும் இரக்கமே மனதுருக்கமாகும். மற்றவர்களுடைய சூழ்நிலை உங்களுக்குக் கண்ணீரை வரவழைத்து அதற்காக ஏதேனும் உதவிகளை செயலில் காட்டுவதே மனதுருக்கமாகும். ஒருவேளை அது அவருக்கென சில பொருட்களை வாங்கித்தருவதோ, தேவையுள்ள குடும்பத்துக்கு உதவுவதாகவும் இருக்கலாம். எனக்கு அவ்வாறு உதவிட பொருள் வசதி இல்லையே, என்னால் வீட்டை விட்டு வெளியே செல்ல முடியவில்லையே என்று நீங்கள் சொல்லுகிறீர்களா? கிடைக்கும் வாய்ப்பினைச் சார்ந்தே உங்களுடைய செயல் அமையும். உங்களுடைய வசதிகளும் வாய்ப்புகளும் உங்களுடைய திறமையைக் கட்டுப்படுத்தலாம்.

இவ்வாறான சூழலில் நீங்கள் அவர்களுக்காக ஜெபிக்கலாமே! சர்வ வல்ல தேவன் சூழ்நிலைகளை மாற்றுபவர்! அவர் மனதுருக்கமுள்ளவர். அவர் நமக்குக் காட்டிய மனதுருக்கத்தை நாமும் பிறருக்குக் காட்ட வேண்டியது அதிக அவசியமல்லவா?

காயம்பட்ட மனிதனுக்கு தன்னுடைய இரக்கமான செயலால் பரிவு காட்டிய சமாரியனைப்போல நாமும் மற்றவர்களுக்கு நம்முடைய மனதுருக்கத்தை செயல்படுத்த வேண்டும்!

மொழியாக்கம்: Mrs.அகஸ்டா மங்களதுரை

சத்தியவசனம்