“இந்திய அருட்பணியின் தந்தை” வில்லியம்கேரி

நற்செய்தியைக் கொண்டாடுவோம்
(ஜனவரி-பிப்ரவரி 2018)

தேவனிடமிருந்து பெரிய காரியங்களை எதிர்பார்;
தேவனுக்காக பெரிய காரியங்களை சாதிக்க பார்.
– வில்லியம்கேரி (1760-1834)


வில்லியம்கேரி வேதபுத்தகத்தைப்பல மொழிகளில் மொழிபெயர்த்து உலகின் மூன்றில் ஒரு பகுதிக்கு கொடுத்து உதவியவர். இன்றைய மிஷனரி இயக்கங்களின் தந்தை என்ற நிலையை அடைந்தவர்.

இங்கிலாந்தில் பிறந்து வளர்ந்த வில்லியம் கேரி தனது பன்னிரண்டு வயதில் பள்ளிப்படிப்பை நிறுத்திவிட்டார். அவர் ஆத்மீகத்தில் அவ்வளவு ஈடுபாடு இல்லாதவராக இருந்தார். ஆனாலும் ஓர் ஆலயத்தில் பாடகர் குழுவில் சேர்ந்து பாடல்களைப் பாடினார். ஒரு சிறந்த கிறிஸ்தவ குடும்பத்திலே அவர் பிறந்திருந்தாலும், தனது பாடகர் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து தவறாக ஆணை இடுவது, பொய் சொல்வது, கீழ்த்தரமான கதைகளைப் பேசுவது இவைகளில் விருப்பம் காட்டினார்.

வார்டு என்னும் வாலிபன் அவரோடு சக பயிற்சியாளனாக செருப்புக்கடையில் பயிற்சி பெற்று வந்தான். வார்டின் ஆழமான அசைக்க முடியாத கிறிஸ்தவ ஜீவியத்தின் நற்சாட்சி கேரியினைத் தொட்டது. அவ்வப்போது ஜெபிக்க ஆரம்பித்தார். ஒருமுறை தனது எஜமானனின் நாணயம் ஒன்றினை எடுத்துச் செலவழித்துவிட்டு அதற்குப் பதிலாக ஓர் உடைந்த செல்லாத நாணயத்தை அதில் வைத்துவிட்டார். ஆனால் அதை கண்டுபிடித்த எஜமான் எல்லாருக்கும் முன்பாக அவரை அவமானப்படுத்திவிட்டார். இந்த அனுபவம் கேரி தன் இதயத்தை ஆண்டவருக்கு ஒப்புக்கொடுக்க நடத்தியது.

கேரி பாவத்தைக் குறித்து ஆழமாக உணர்த்தப்பட்டார். இதை அறிந்த அவருடைய போதகர் அவரை அழைத்து ஒழுங்காக ஆலயத்திற்குச் செல்வதினால் மட்டுமல்ல, இயேசுகிறிஸ்துவை தன் வாழ்க்கையிலே ஏற்றுக்கொள்வதின் மூலமாக மட்டுமே அவர் பிள்ளையாக முடியும் என்பதை அவருக்கு விவரித்தார். இவை எல்லாவற்றினாலும் மிகவும் ஆழமாகத் தொடப்பட்ட அவர் முழங்காலில் நின்று, இயேசுவே என்னுடைய உள்ளத்தில் வந்து என்னுடைய பாவங்கள் எல்லாவற்றையும் கழுவியருளும் என்று ஜெபித்தார். இயேசுகிறிஸ்து அவருடைய உள்ளத்தில் வந்தார். கேரி புதுசிருஷ்டியாக மாற்றப்பட்டார்.

கேரி இங்கிலாந்து தேசத்திலுள்ள மோல்டன் என்னும் பட்டணத்தின் ஒரு சிற்றாலயத்தில் போதகராக பணியேற்றார். இயேசுகிறிஸ்துவின் ராஜ்யத்தை விரிவடையச் செய்வதே என்னுடைய முதன்மையான பணி என்றும், செருப்புகளை தைப்பதும், பழுதுபார்ப்பதும் தனது செலவுக்குத்தான் என்பார். அவர் செருப்புகளைத் தைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது அவர் பக்கத்திலேயே ஒரு புத்தகத்தை வைத்து வாசித்துக் கொண்டிருப்பார். இவ்விதமாக அவர் கிரேக்கு, லத்தீன், எபிரெயர், பிரெஞ்சு, இத்தாலி, டச்சு மொழிகளைக் கற்றார். எபிரெய மொழியைக் கற்பதற்காக 15 கிலோ மீட்டர் தூரம் நடக்கவும் முன்வந்தார்.

கேப்டன் குக் என்பவருடைய கடற்பயணங்கள் என்று சொல்லப்படும் ஒரு புத்தகத்தை வில்லியம்கேரி படித்ததன் மூலமாக தென்கடல் தீவுகளில் அநேகமாயிரம் மக்களுக்கு நற்செய்தி அறிவிக்கப்பட வேண்டிய அவசியத்தை அந்நாட்களில் உணர்ந்தார். தானே ஒரு உலகப் படத்தை வரைந்து அதைச் செருப்புத் தைக்கும் தன்னுடைய பட்டறையின் சுவற்றிலே மாட்டி வைத்து, அதில் உள்ள ஒவ்வொரு தேசத்திலும் உள்ள மக்கள் தொகையையும் அந்த மக்களைப் பற்றிய குறிப்புகளையும் அதிலே குறித்து வைத்திருந்தார். ஒவ்வொருநாள் காலையிலும் அவர் இத் தேசப்படத்திற்கு முன்பாக முழங்காற்படியிட்டு, அதிலே உள்ள கிறிஸ்து அல்லாத தேசங்களின் மக்களுக்காக ஜெபிக்க ஆரம்பித்தார். இவ்விதமாக ஜெபிப்பதின் மூலம் ஆண்டவருடைய நற்செய்தியை எடுத்துச்செல்லவேண்டுமென்ற ஒரு நிரந்தரமான பாரம் அவருடைய உள்ளத்திலே எழுந்தது. கடவுளிடம் இருந்து பெரிய காரியங்களை எதிர்பார். கடவுளுக்காக பெரிய காரியங்களை சாதிக்கப்பார் என்பதே அவருடைய செய்தியின் மையமாக இருந்தது.

இந்தியாவில் வில்லியம்கேரி

மேற்கு ஆப்பிரிக்கா அல்லது தென்கடல் தீவுகளுக்கு மிஷனெரியாகச் செல்லலாம் என்ற எண்ணம் கேரியினிடத்தில் இருந்தது. ஆனால் ஆண்டவர் கேரிக்காக இந்தியாவைத் தம் மனதிலே வைத்திருந்தார். டாக்டர் தாமஸ் என்ற பெருமகனாருடைய வாழ்க்கையின் மூலமாக அதிகமாகக் கவரப்பட்ட கேரி அவருடன் இந்தியாவிற்கு மிஷனெரியாகச் செல்ல தீர்மானித்தார். பாப்டிஸ்து மிஷனெரி சங்கத்தின் தலைவரும் இன்னும் அவரோடு சேர்ந்த ஒரு சிலரும் கேரியைத் தங்களுடைய ஜெபத்தாலும் பொருளாலும் தாங்குவதாக அவரிடத்தில் வாக்குறுதி கொடுத்தனர். 1793ஆம் ஆண்டு ஜுன் மாதம் 13ஆம் தேதி தன்னுடைய குடும்பத்தோடும் டாக்டர் தாமஸ் அவர்களுடன் இந்தியாவிற்கு வர கப்பல் ஏறினார். தனது நீண்ட கடற்பிரயாணத்திலேயே வில்லியம் கேரி வங்காள மொழியோடு இந்துஸ்தானி, பாரசீகம், மராத்தி, சமஸ்கிருதம் ஆகிய மொழிகளையும் கற்றார். நவம்பர் மாதத்தில் கல்கத்தா வந்து இறங்கினார். இந்தியாவிற்கு வந்தபோது 33 வயது நிரம்பியவராக இருந்தார்.

இந்தியா வந்து இறங்கியவுடனே இந்திய மக்களோடு வங்கமொழியில் பேசவும், ஆண்டவருடைய வார்த்தைகளை பிரசங்கிக்கவும் வேத வசனங்களை மொழிபெயர்க்கவும் ஆரம்பித்தார். மொழிகளை கற்கும் வாஞ்சையைக் கொடுத்து தம்முடைய உயர்ந்த திட்டத்திற்காகவே தேவன் அவரை நடத்தினார்.

இந்தியாவிற்கு வந்த முதல் வருடத்திலே குடும்பத்தினர் ஒருவர் பின் ஒருவராக நோய்வாய்ப்பட்டனர். அவரது ஐந்து வயது மகன் இறந்தபோது புதைகுழி வெட்டுவதற்குகூட ஒருவரும் வரவில்லை. அந்நேரத்தில் இரண்டுபேர் மாத்திரமே அவருக்கு உதவி செய்ய முன்வந்தனர்.

ஒரு சாயத் தொழிற்சாலையில் வேலை பார்த்துக்கொண்டே வேதவசனங்களை அச்சடிப்பதற்கு ஒரு அச்சுக்கூடமும் ஆரம்பித்தார். கொஞ்ச நாட்களிலே அவரது அச்சுக்கூடம் தீக்கிரையானது, அவர் தம் வேலையையும் இழந்தார். ஆனாலும் கேரி மனம் தளர்ந்து விடவில்லை.

தேவன் கேரியை பயன்படுத்தியவிதம்

கேரி ஏழு ஆண்டுகள் கடுமையாக உழைத்தார். 1798ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்தில் இருந்து நான்குபேர் வந்து கேரியோடுகூட ஊழியத்தில் பங்குபெற்றார்கள். செராம்பூர் என்ற இடத்தில் அவர்கள் ஒரு அருட்பணி மையத்தை ஏற்படுத்தினர். ஆண், பெண்களுக்காகத் தனித்தனிப் பள்ளிகளை ஏற்படுத்தினார். சிறிய புத்தகங்களையும் வேத புத்தகங்களையும் அச்சிட ஒரு பெரிய அச்சுக்கூடமும் வைத்திருந்தனர்.

1800ஆம் ஆண்டு செராம்பூர் கல்லூரியினைக் கேரி நிறுவினார். மேலும் ஓர் அனாதை இல்லத்தையும் ஒரு தொழுநோய் மருத்துவமனையையும் ஏற்படுத்தினார். இந்தியாவில் ஊழியம் செய்த 22 ஆண்டுகாலத்தில் 765 பேர் கிறிஸ்துவுக்காக ஆதாயப்படுத்தப்பட்டனர். கேரி மரிப்பதற்கு முன்னால் இந்தியாவில் 26 சபைகள் எழும்பின.

கல்கத்தாவில் உள்ள அரசாங்கக் கல்லூரியில் கேரி வங்கமொழி பேராசிரியராக நியமிக்கப்பட்டிருந்தார். பின்னர் சமஸ்கிருதத்தையும் மராட்டியையும் கூட அவர் அதே கல்லூரியில் போதித்தார். 30 ஆண்டுகள் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். அவரது வருவாயில் ஒரு சிறிய பகுதியைத் தனது செலவிற்கும் பெரும் பகுதியை கடவுளுடைய ஊழியத்திற்கென்றும் பயன்படுத்தினார்.

புதிய ஏற்பாடு முழுவதும் வங்காள மொழியில் 1800 ஆம் ஆண்டு மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. தனது மரணத்திற்கு முன்பாக இவர் புதிய ஏற்பாட்டை நாற்பதுக்கு மேலான மொழிகளிலும், இருபதுக்கு மேலான மொழிகளில் முழுவேதாகமத்தையும் மொழிபெயர்த்திருந்தார். இதன்படி உலகில் மூன்றில் ஒருபகுதி மக்களுக்கு வேதாகமத்தை மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்தார்.

இவரது வேண்டுகோளுக்கிணங்க அரசாங்கம் இறந்த கணவனோடு அவனது மனைவியையும் உயிரோடு எரிக்கும் “உடன்கட்டை ஏறுதல்” என்னும் பழக்கத்தை எதிர்த்து, ஒரு சட்டத்தை இயற்றி அதற்குத் தடைவிதித்தது.

அதுமட்டுமல்ல, உயிர்ப்பலியாக பச்சிளங் குழந்தைகளைக் கங்கை நதியிலே தூக்கி எறியும் பழக்கமும் தடை செய்யப்பட்டதற்கு இவரே காரணமாய் இருந்தார்.

இப்படியாக மாபெரும் சாதனைகளைப் புரிந்த கேரி தன்னை ஒரு பயனற்ற ஊழியன் என்றும், சிறிதளவே பயன்பட்டவன் என்றும் கூறினார். “நான் மறைந்த பின்பு கலாநிதி கேரியைப் பற்றி நீங்கள் எதுவும் பேசாமல் கேரியின் இரட்சகரைப் பற்றியே பேசவேண்டும்” என்று தன்னுடைய இறுதிநாட்களில் தன்னைச் சந்திக்க வந்த நண்பர் ஒருவரிடத்தில் கூறினார்.

வங்கமொழியில் புதிய ஏற்பாட்டில் 8ஆம் பதிப்பினை அவர் முடித்தபின்பு 72ஆம் வயதில் “என்னுடைய வேலை முடிந்தது, ஆண்டவருடைய சித்தத்திற்குக் காத்திருப்பதை விட இதற்கு மேல் இனி நான் செய்வதற்கு ஒன்றும் இல்லை” என்றார். இரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 1834 ஆம் ஆண்டு ஜுன் மாதம் அவர் மரித்தார். அவருடைய உடல் தாம் நேசித்த இந்தியாவிலேயே இளைப்பாறுதலுக்காக அடக்கம் செய்யப்பட்டது. தன்னுடைய தாய்நாட்டிற்கு ஒருமுறை கூட திரும்பிச்செல்லாதபடி 41 ஆண்டுகள் அவர் கடுமையாக இந்தியாவிலேயே உழைத்தார். அவருடைய திருப்பணியின் கனிகளானது இன்றும் நம்முடைய கண்களால் காணக்கூடிய நிலையில் உள்ளன. இவ்விதமாக திறம்பட அரியதோர் சேவையினைச் செய்த இவரை “இந்திய அருட்பணியின் தந்தை” என்று அழைப்பது மிகவும் பொருத்தமாகும்.

சத்தியவசனம்