இன்றைய தியானம்

1 2 3 952

உயிரையும்கூட…

தியானம்: 2019 பிப்ரவரி 22 வெள்ளி | வேத வாசிப்பு: தானியேல் 3:8-18

‘…விடுவிக்காமற்போனாலும், நாங்கள் உம்முடைய தேவர்களுக்கு ஆராதனை செய்வதுமில்லை, நீர் நிறுத்தின பொற்சிலையைப் பணிந்துகொள்வதுமில்லை….” (தானி. 3:18).

“நான் என்ன தவறு செய்தேன்? ஜெபிக்கிறேன்; உபவாசிக்கிறேன்; ஆலயத்துக்குப் போகிறேன். தசமபாகத்தை ஒழுங்காகக் கொடுக்கிறேன். இப்படியிருக்க, என்னைமட்டும் சோதிப்பது ஏன்?” துன்பங்கள் சூழும்போது சிலர் இப்படிப் புலம்புவதுண்டு. அந்த மூன்று வாலிபர்களும்கூட தேவனுக்குப் பயந்தவர்கள்; ராஜாவின் உணவைக் கூடத் தவிர்த்தவர்கள். இப்போதும், அந்த சிலையை வணங்க மறுத்ததால்தானே அக்கினி தண்டனை. ஆனால் அவர்கள் சொன்னது வேறுபட்டதொரு அறிக்கை. அக்கினிக்கு முன்பாக நின்று கொண்டே, ‘தேவன் நம்மை விடுவிப்பார். விடுவிக்காமற்போனாலும் நமது நம்பிக்கை அவரேயன்றி வேறில்லை’ என்றவர்கள், தேவனுக்காக தங்கள் உயிரையும் கொடுக்கத் துணிந்து நின்றார்கள்.

ஒரு பாடலின் வரிகள் இவை: “இந்த உடலும் நீர் தந்தது, அதில் உயிரும் நீர் வைத்தது, இந்த உலகமும் நீர் தந்தது, என் தேவனே நான் உம் சொந்தம்.” இவ்வரிகளே நமது தியானமாகவும், நமது ஜெபமாகவும் ஏன் இருக்கக்கூடாது? எப்பவுமே தேவனிடமிருந்து எதைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்ற மனநிலையுடன் எதையாவது எதிர்பார்த்துக் காத்திராமல், ‘என்னுடைய எல்லாமே தேவனுடையது; இதில் அவருக்காக எதைக் கொடுத்தாலும் தகுதியாயிராதே’ என்று மனதார சிந்திப்போமானால் எவ்வளவு நல்லது. தாம் ஆராதிக்கும் தேவனில் கண்ட நம்பிக்கையினாலே தமது ஜீவனையும் ஒரு பொருட்டாக எண்ணாதிருந்த அந்த வாலிபர்கள் எங்கே? நாம் எங்கே?

நமக்கிருக்கின்ற எல்லாமே தேவனுடைய கரங்கள் நமக்குக் கொடுத்தவைகள்தான். நமது ஜீவனே நமது நாசியிலே அவர் ஊதிய அவரது சுவாசம்தான். அப்படியிருக்க நம்முடையது என்று சொந்தம் பாராட்ட நமக்கு இந்த உலகில் என்ன இருக்கிறது? நாம் வெறுமையாய் வந்தோம், வெறுமையாய்ப் போகப்போகிறோம். ஆகவே வாழும்போது தேவன் தந்தவைகளை அவரது நாம மகிமைக்கென்றே பயன்படுத்தப் பழகிக்கொள்வோமாக. நம்மை மீட்பதற்காக தம்முடைய ஜீவனைக் கொடுத்த அவர், இன்று தமக்காக நமது உயிரைக் கேட்கவில்லை. தேவனில் கொண்டிருந்த வைராக்கியத்தின் நிமித்தம் தமது உயிரையே துச்சமாக எண்ணிய அந்த வாலிபர்களையும், தேவபணிக்காக தமது உயிரைத் துச்சமாய் எண்ணி மரித்துப்போன அநேக இரத்தசாட்சிகளையும் நாம் மறந்துபோகலாமா?

“தேவனாகிய கர்த்தர் மனுஷனைப் பூமியின் மண்ணினாலே உருவாக்கி, ஜீவ சுவாசத்தை அவன் நாசியிலே ஊதினார், மனுஷன் ஜீவாத்துமாவானான்” (ஆதி. 2:7).

ஜெபம்: ஆண்டவரே, நீர் எங்களுக்கு பாராட்டின உமது அன்புக்கு ஈடாக எதை நாங்கள் கொடுக்கமுடியும். ஆனால், உம்முடைய பணிக்காகத் தாராளமாகக் கொடுக்கும் உள்ளத்தை எங்களுக்குத் தாரும். ஆமென்.

இரண்டு காசு மாத்திரமா?

தியானம்: 2019 பிப்ரவரி 21 வியாழன் | வேத வாசிப்பு: லூக்கா 21:1-4

‘…தன் ஜீவனத்துக்கு உண்டாயிருந்ததெல்லாம் போட்டு விட்டாள் என்றார்” (லூக்கா 21:4).

மிகுந்த கஷ்டத்திலும் தனது மகனை, வெளிநாடு அனுப்பி வைத்தாள் தாய். மகனும் சொன்னபடியே, தான் வேலையில் சேர்ந்ததும், கிரமமாக ஒரு தொகை பணத்தை மாதா மாதம் குடும்பத்துக்காக அனுப்பிவந்தான். திடீரென அவனது தாய் வியாதிப்பட்டாள். அவளது சிகிச்சைக்காக மேலதிக பணம் கேட்டு தகவல் அனுப்பினார்கள். “நான் சொன்னபடி சொன்ன தொகையை மாதந்தோறும் தவறாமல் அனுப்பிவருகிறேன். இதற்கும் மிஞ்சி எதுவும் செய்ய முடியாது” என்று கையை விரித்துவிட்டான் மகன்.

தேவனுக்குக் கொடுப்பதில் நாமும் சில வேளைகளில் இப்படியே நடந்து விடுகிறோம். மாதந்தோறும் குறிப்பிட்ட பணத்தைக் காணிக்கையாகப் போட்டுவிட்டால் நமக்குப் பூரண திருப்தி. மீதிப் பணத்தை இஷ்டம்போல செலவு செய்வோம். அதற்கும் தேவனுக்கும் எவ்வித சம்பந்தமும் இல்லாததுபோல, அதற்கு நான் மாத்திரமே உரிமையாளன்போல எண்ணிக் கொள்வோம். ஆண்டவருக்கு வியாதி வராது; ஆனால் அவருடைய பிள்ளைகளுக்குத் தேவைகள் ஏற்படுமே! அந்த வேளையில் நாம் கைவிரித்துவிடுவது சரியா? நமக்கு இந்த உழைப்பைத் தந்தது யார்? உழைக்க சுகம் பெலனைக் கொடுத்தது யார்?

அன்று காணிக்கைப் பெட்டியில் இரண்டு காசு மாத்திரமே போட்ட அந்த ஏழை விதவையே மற்றவர்களைவிட அதிகமாய்ப் போட்டாள் என்று இயேசு சொன்னபோது, எல்லாருக்கும் ஆச்சரியமாய் இருந்திருக்கும். அவள் தனக்குண்டான அத்தனையையும் போட்டுவிட்டாள். தன் அடுத்த தேவைக்காக தேவனையே நம்பியிருந்தாள். ஆனால், உள்ளவர்களோ தமக்குள்ளதில் ஒரு சிறு பகுதியைப் போட்டுவிட்டு, திருப்தியாய்ப் போனார்கள். நாமும் தேவனுக்குக் கொடுக்கவேண்டிய பகுதியைக் கொடுத்துவிட்டால் நமது வேலை முடிந்தது என்று எண்ணுகிறோம். மிகுதியை நமது இஷ்டம்போல செலவு செய்ய நினைக்கிறோம். தேவனுடைய ஊழியத்துக்குக்கூடக் கொடுப்பதற்குக் கணக்குப் பார்க்கிறவர்களாய் இருக்கிறோம். நாம் ஏனோதானோவென்று போடுகின்ற தொகை எவ்வளவு என்று எண்ணிப் பார்க்கிறவரல்ல ஆண்டவர். நாம் என்ன மனநிலையிலே போடுகிறோம் என்பதையே கணக்கெடுத்துப் பார்க்கிறவர். இரண்டு காசு மிகச் சிறிய தொகைதான். ஆனால் அந்த விதவையின் மனம் பெரிது! நமக்கு உரியதெல்லாம் கர்த்தருடையது என்பதை மறவாதிருப்போமாக!

“என் நெஞ்சமே, நீ கர்த்தரை நோக்கி: …என் செல்வம் உமக்கு வேண்டியதாயிராமல் பூமியிலுள்ள பரிசுத்தவான்களுக்கும், …வேண்டியதாயிருக்கிறது என்று சொன்னாய்” (சங்.16:2,3).

ஜெபம்: கர்த்தாவே, எல்லாம் உம்முடையது, எங்கள் உள்ளத்தையும் எங்களுக்கு உள்ள தையும் உமக்கென்று மனமகிழச்சியோடு கொடுக்கிறோம். ஏற்றுக்கொண்டு எங்களை வழிநடத்தும். ஆமென்.

தேவசமுகத்தில் சொன்ன வார்த்தை

தியானம்: 2019 பிப்ரவரி 20 புதன் | வேத வாசிப்பு: நியாயாதிபதிகள் 11:30-40

‘நான் கர்த்தரை நோக்கி என் வாயைத் திறந்து சொல்லிவிட்டேன், அதை நான் மாற்றக்கூடாது என்றான்” (நியா. 11:35).

காயத்துக்கு மருந்து போடுவதாகக் கூறிய மனைவி அதை மறந்துவிட்டதால், “உனக்கு என்மீது கரிசனையில்லை” என்றான் கணவன். அதாவது, மனைவிதான் சொன்னதைச் செய்யவில்லை என்று கணவன் சுட்டிக்காட்டுகிறான். தேவசமுகத்தில் நாம் சொல்லும் எத்தனை எத்தனையோ காரியங்களுக்கு உண்மையுள்ளவர்களாய் இருப்பது கிடையாது. அவற்றில் எழுபத்தைந்து வீதமானவற்றை நாம் நினைத்தும் பார்ப்பதில்லை. இப்படிப்பட்ட நம்மைப் பார்த்து ஆண்டவர் என்ன சொல்லுவாரோ?

“நீர் இதைச் செய்தால், நான் இதைச் செய்வேன்” என்று நாம் ஆண்டவரிடம் ஜெபிப்போம். ஆண்டவர் தமது பங்கைச் செய்ததும், “இதை என்னால் செய்ய முடியாது என்பது ஆண்டவருக்குத் தெரியும்தானே” என்று நாவுகூசாமல் சொல்வோம். இதுதானா நாம் வார்த்தைகளால் தேவனுக்குக் கொடுக்கும் கனம்? ஆனால் யெப்தாவோ, “நான் வாயைத் திறந்து சொல்லிவிட்டேன்; அதை நான் மாற்றக்கூடாது” என்றான். ‘ஏனெனில், அந்த வார்த்தைகள் கர்த்தரிடத்தில் சொன்ன வார்த்தைகள்’ என்று யெப்தா புலம்புவதைக் காண்கிறோம். அதுமாத்திரமல்ல, யெப்தா கூறிய வார்த்தைகளை நிறைவேற்றுவதில் அவனது மகளும் முழுகரிசனை கொள்வதைக் காண்கிறோம். அதிலும், தன் தகப்பனுடைய வார்த்தைக்குள் தனது மரணம் அடங்கியிருக்கிறது என்று தெரிந்துகொண்ட பின்பும், அதற்கும் மேலாக தேவசமுகத்தில் தனது தந்தை சொன்ன வார்த்தை நிறைவேற்றப்படுவதே முக்கியமானது என்று அவள் கருதினாள். தேவனுக்குச் சொன்ன வார்த்தைகளை நிறைவேற்றுவதற்கு யெப்தாவும், அவனது மகளும் கொடுத்த தாக்கம் நிறைந்த முக்கியத்துவத்தை விலைக்கிரயத்தைச் சற்றே சிந்திப்போம்.

எவ்வளவு தூரம், நம் வார்த்தைகளால் தேவனைக் கனம் பண்ணுகிறோம். தேவ சமுகத்தில் நாம் துணிகரமாய் சொல்லும் வார்த்தைகளைக் குறித்த பயம் நமக்குண்டா? நாம் கிருபையின் காலத்தில் இருக்கிறோம், எனவே எப்படியும் வாழ்ந்துவிடலாம் என்று சொல்லி தேவனையும், நம்மையும், நம்மைச் சார்ந்தவர்களையும் ஏமாற்றி வாழமுடியாது. தேவசமுகத்திலும், பிறருடன் நாம் உண்மையை மாத்திரம் பேசுவோம், பேசியதைச் செயற்படுத்துவோம். நம்மை அழைத்த தேவன் உண்மையுள்ளவராய் இருப்பதுபோல் நாமும் எல்லாவற்றிலும் உண்மையுள்ளவர்களாய் இருப்போமாக.

“தேவ சமுகத்தில் நீ துணிகரமாய் உன் வாயினால் பேசாமலும், மனம்பதறி ஒரு வார்த்தையையும் சொல்லாமலும் இரு; தேவன் வானத்திலிருக்கிறார்; நீ பூமியிலிருக்கிறாய், ஆதலால் உன் வார்த்தைகள் சுருக்கமாயிருப்பதாக” (பிர.5:2).

ஜெபம்: அன்பின் பிதாவே, தேவசமுகத்தில் சொன்ன வார்த்தைகளில் நான் தவறிவிடாதபடி யெப்தாவைப்போல ஜாக்கிரதையாய் காணப்பட உமதாவியின் பெலன் தாரும். ஆமென்.

1 2 3 952
சத்தியவசனம்