இருளுக்குள் இருந்தது போதும்!

தியானம்: 2024 பிப்ரவரி 25 ஞாயிறு | வேத வாசிப்பு: அப்போஸ்தலர் 16:22-35

YouTube video

ஆசியாவிலே வசனத்தைச் சொல்லாதபடிக்குப் பரிசுத்த ஆவியினாலே தடைபண்ணப்பட்டு … அவர்களைப் போகவொட்டாதிருந்தார் (அப். 16:6,7).

கருவறைக்குள் அமைதியாயிருக்கின்ற ஒரு சிசுவினால் கருவறைக்கு வெளியே ஒளியும் நிறமும் உள்ள வேறொரு உலகம் இருப்பதை நம்ப முடியுமா? அந்த உலகை தான் பார்க்கவேண்டும், அதிலே நடக்கவேண்டும், அங்கு பேசவேண்டும் என்பதையெல்லாம் அது அறியாது. இப்படியாக கருவறைக்குள் முடங்கியிருக்கும் ஒரு சிசு கருவறையைவிட்டு வெளியே வரும்வரையிலும், கருவறைக்கு வெளியிலேதான் மெய்யான உலகம் உண்டு என்பதை நம்பவும் முடியாது; அனுபவிக்கவும் முடியாது. இப்படித்தான் நாமும் இருளுக்குள் சுகமாக தூங்குகிறோம். இதுதான் உலகம் என்று நம்புகிறோம். வெளிச்சத்திற்குள் வரும்வரைக்கும் வெளிச்சத்தின் மகிமையை எப்படி உணருவது? இவ்வுலக வாழ்வின் சொகுசையும் சோம்பலையும் விட்டு வெளிவந்து, பரிசுத்த ஆவியானவரின் நடத்துதலுக்குட்படும் வரைக்கும் அதன் சந்தோஷத்தையும் நம்மால் அனுபவிக்கமுடியாது. சிலசமயம் அது கடினமாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், நம்பிக்கையோடு ஒப்புவிப்போமானால் அதன் பலனை நிச்சயம் காண்போம்.

சொகுசாய் படுத்திருந்த சிசுவை, கருவறை வெளியே தள்ளும்போது, சிசுவுக்கு சற்று கடினமாகவே இருக்கும். ஆனால் ஒரு சுதந்திரமான, அசைவாடத்தக்க அழகான ஒரு வாழ்வினைக் காணும்போது, அந்தக் குழந்தை எத்தனை மகிழ்ச்சியைப் பெற்றுக்கொள்ளும்! ஆனால், வெளியே வர சிசு தாமதமானால் அதன் விளைவு ஆபத்தானது. அதேபோலவே, இருளிலிருந்து வெளியே புறப்படத் தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் நமக்கும் ஆபத்துத்தான்.

திட்டமிட்டபடி ஆசியாவிலே வசனத்தைச் சொல்லாதபடி ஆவியானவர் தடுத்தபோது பவுலுக்கும் சீலாவுக்கும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள சற்றுக்கடினமாக இருந்திருக்கும். அதேசமயம் ஆவியானவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து சென்றவர்கள், பிலிப்பி பட்டணத்திலே தொழுமரத்தில் வைத்துப் பூட்டப்பட்டபோது, மனம் தடுமாறியிருக்கவேண்டாமா? இனி எல்லாம் முடிந்தது என்று நினைத்திருக்கமாட்டார்களா? ஆனால் அவர்களோ, எதைக் குறித்தும் கவலைப்படாமல் அழைத்தவரை அறிந்திருந்ததால் தேவனைத் துதித்தார்கள். அதனாலே ஒரு குடும்பமே இரட்சிக்கப்பட்டது.

ஆம்! பிரியமானமானவர்களே, சும்மா இருக்கும்மட்டும் நாம் எதையும் அனுபவிக்க முடியாது. தகுந்த தருணத்திலே வெளியே வரவேண்டும். பரிசுத்தாவியானவரின் நடத்துதலுக்கு, கேள்வி கேட்காமல் கீழ்ப்படியவேண்டும். அதற்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுத்துக் கீழ்ப்படியவேண்டும். அப்பொழுது தேவ வழிநடத்துதல் நமக்கு நிச்சயம் ஆச்சரியமான விளைவுகளையேத் தரும். கருவறைக்குள் படுத்து இருந்தது போதும். எழுந்து வெளியேறுவோமாக!

ஜெபம்: அன்பின் பிதாவே, தூயஆவியானவரின் தூய வழிநடத்துதலுக்கு என்னைத் தருகிறேன். எந்த நிலையிலும் உமக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடக்கப் பெலன் தாரும். ஆமென்.

அன்புடன் கூறினார்!

தியானம்: 2024 பிப்ரவரி 24 சனி | வேத வாசிப்பு: மாற்கு 10:17-25

YouTube video

இயேசு அவனைப் பார்த்து, அவனிடத்தில் அன்புகூர்ந்து: உன்னிடத்தில் ஒரு குறைவு உண்டு; (மாற்கு 10:21).

நாம் எல்லோருமே ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் பிறரைக் குறைவாகப் பேசுவது உண்டு. அப்போது பொதுவாக கோபத்திலும், வெறுப்பிலும், சொல்லவேண்டும் என்றதான ஆதங்கத்திலுமே பேசுவது உண்டு. சிலவேளைகளில் மாத்திரமே நாம் யோசித்து, அமைதியாக அன்பாகப் பேசுவதுண்டு.

இன்றைய தியானப்பகுதி, இயேசுவுக்கும், ஒருவனுக்கும் இடையில் நடந்த சம்பாஷணையைக் காட்டுகிறது. எப்படியாகிலும் தான் நித்திய ஜீவனை சுதந்தரிக்கவேண்டும் என்பதே வந்தவனுடைய நோக்கம். அதேநேரம் இயேசுவுக்கு முன்பாக அவன் தன்னை நீதிமானாகவும் காட்ட எத்தனிக்கிறான். எல்லாவிதமான நீதிச்சட்டங்களையும் தான் சிறுவயதுமுதல் கைக்கொண்டிருப்பதாகவும் அவன் இயேசுவிடம் கூறுகிறான். அப்போது, இயேசு அவனிடம், உன்னிடத்தில் ஒரு குறைவு உண்டு என்கிறார். இதற்கு முன்பதாக, இயேசு அவனைப் பார்த்து, அவனிடத்தில் அன்புகூர்ந்து என்று வாசிக்கிறோம். அன்போடு கூடவே அவனது குறைவைச் சுட்டிக்காட்டினார் இயேசு. அவனைக் குற்றப்படுத்தவேண்டும், அவமானப் படுத்தவேண்டும் என்று அவர் அதைச் செய்யவில்லை. அவனில் அன்புகூர்ந்து நித்திய ஜீவனுக்கு நேராக வழிநடத்தவே விரும்பினார்.

அவன் மிகுந்த ஆஸ்தியுள்ளவனாக இருந்தான். உனது ஆஸ்திகளை விற்றுத் தரித்திரருக்குக் கொடு; அப்பொழுது உனக்குப் பரலோகத்தில் பொக்கிஷம் உண்டாயிருக்கும் என்று இயேசு சொன்னபோது, அவன் துக்கத்தோடே திரும்பிப் போனான் என்று காண்கிறோம். தனது ஐசுவரியத்தில் அத்தனை பிரியம் வைத்திருந்த அவனிலும் இயேசு அன்புகூர்ந்தார்; அதனாலேயே அவனது குறைவைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

பிரியமானவர்களே, இன்று நாம் பாவத்தில் மாண்டு அழிந்துப்போக்கூடாது என்பதற்காகவே, தேவன் நம்மீது அன்புகூர்ந்து, நம்மை மீட்கும்பொருட்டு, இப்பூமிக்கு நம்மைத் தேடிவந்தார். நாம் சரியான பாதையில் பயணிக்கவேண்டும் என்பதற்காகவே சத்தியவார்த்தைகளை நமக்கு வழிகாட்டியாகத் தந்தும் இருக்கிறார். இவைகளையும் விட்டு நாம் வழிதப்பிப்போகும்போது, அவர் நம்மீதுள்ள அன்பினிமித்தமாகவே நம்மை சிட்சிக்கவும் செய்கிறார். எல்லாவற்றையும் ஆண்டவர் நம்மீதுள்ள அன்பினிமித்தமாகவே செய்கிறார். இதை உணர்ந்தவர்களாய் இந்த லெந்து நாட்களில் நாம் நம்மை அவரிடத்தில் ஒப்படைப்போம். இந்த நாட்களில் விசேஷமாக, தேவனுடைய பாதத்தில் அமர்ந்திருந்து நம்மை ஆராய்ந்துபார்ப்போம். நம்மிடத்தில் உள்ள குறைவுகளை உணர்ந்துகொள்வோம். அதை விட்டு எழுந்திருப்போம். நீர் சர்வ வல்லவரிடத்தில் மனந்திரும்பினால், திரும்பக் கட்டப்படுவீர் (யோபு 22:23).

ஜெபம்: நல்ல ஆண்டவரே, ஒருவராகிலும் பாவத்தில் அழிந்துபோகக்கூடாது என்று எங்களில் அன்புகூர்ந்து சிட்சையினால் உம்பக்கம் இழுத்துக்கொள்ளுகிற உமது கிருபைகளுக்காக ஸ்தோத்திரம். ஆமென்.

அன்பும் சிட்சையும்…

தியானம்: 2024 பிப்ரவரி 23 வெள்ளி | வேத வாசிப்பு: நீதிமொழிகள் 3:1-12

YouTube video

தகப்பன் தான் நேசிக்கிற புத்திரனைச் சிட்சிக்கிறதுபோல, கர்த்தரும் எவனிடத்தில் அன்புகூருகிறாரோ அவனைச் சிட்சிக்கிறார் (நீதி. 3:12).

நமது பிள்ளைகளில் நாம் அன்புகாட்டும்போது, மிகவும் சந்தோஷப்படுவார்கள். ஆனால், அவர்களை நாம் சிட்சிக்கும்போதோ, அவர்கள் அதை விரும்புவதில்லை. நம் மீது வெறுப்புணர்வையும் காட்டுவார்கள். சிட்சிப்பை ஒருபோதும் வரவேற்கவே மாட்டார்கள். ஆனாலும், பெற்றோராகிய நாம் அவர்களில் எவ்வளவு அன்பு வைத்திருக்கிறோமோ, அதேயளவுக்கு அவர்களை சிட்சிக்கவும் செய்கிறோம். அதற்குக் காரணம் அவர்கள் மீது நாம் வைத்திருக்கும் அன்புதான் என்றால் அது மிகையாகாது.

அதேபோலவேதான் ஆண்டவரும் நம்மீது அன்பு வைத்திருப்பதினாலேயே நம்மைச் சிட்சிக்கிறார். நாம் அவரைவிட்டு, அவரது கற்பனைகளை விட்டு விலகி கெட்டுப்போகக்கூடாது என்றதான ஒரே நோக்கத்துக்காகவே நம்மைச் சிட்சிக்கிறார். இன்றைய தியானப்பகுதியில் ஒரு தகப்பன் தன் மகனுக்கு ஆலோசனை சொல்வதுபோல எழுதப்பட்டுள்ளன. என் போதகத்தை மறவாதே, என் கட்டளைகளைக் காத்துக்கொள், உன் சுயபுத்தியின்மேல் சாயாதே, உன் முழு இருதயத்தோடும் கர்த்தரில் நம்பிக்கையாயிரு. நீ உன்னை ஞானியென்று எண்ணாதே. கர்த்தருக்குப் பயந்து, தீமையை விட்டுவிலகு. அதேவேளை கர்த்தருடைய சிட்சையை நீ அற்பமாக எண்ணாதே. அவர் கடிந்துகொள்ளும்போது சோர்ந்து போகாதே. அவர் தான் யாரிடத்தில் அன்புகூருகிறாரோ அவனையே சிட்சிக்கிறார் என்ற ஒவ்வொன்றும் நமக்குப் பொன் போன்ற ஆலோசனைகளாகும்.

தேவபிள்ளையே, தேவன் நம்மில் அன்புகூருகிறார், அதினிமித்தம் நம்மைச் சிட்சிக்கிறார். தேவன் சிட்சிக்கும்போது, நாம் சோர்ந்துபோய் விடக்கூடாது. நமது நிலையை உணர்ந்து, மனந்திரும்பவேண்டும். சிட்சையை அற்பமாய் எண்ணுவோமானால், அது நமக்குத்தான் கேடு விளைவிக்கும். நாம் அவரில் உண்மையாய் அன்புகூர்ந்தவர்களாய், அவருடைய கற்பனைகளுக்கு எவ்வளவேனும் பிசகாமல் கீழ்ப்படிந்து வாழுவோமானால் நமக்கு எந்த சிட்சையும் வராது. ஆனால், சிட்சை வருமாயின் ஏதோ ஒரு தப்பிதம் நடந்திருக்கிறது என்பதை நாம் உணர்ந்து மனந்திரும்பவேண்டியது அவசியம்.

எபிரெயருக்கு எழுதப்பட்ட நிருபத்திலும் இந்த சிட்சையைக்குறித்து தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. எந்த சிட்சையும் தற்காலத்தில் துக்கமாய்க் காணப்பட்டாலும், பிற்காலத்தில் அது நீதியாகிய சமாதானபலியைத் தரும். “நம்முடைய சரீரத்தின் தகப்பன்மார் தங்களுக்கு நலமென்று தோன்றினபடி கொஞ்சக் காலம் சிட்சித்தார்கள்; ஆனால் தேவனோ நாம் அவருடைய பரிசுத்தத்தில் பங்குகொள்ளும்பொருட்டு நம்முடைய பிரயோஜனத்திற்காகவே சிட்சிக்கிறார். எல்லாருக்கும் கிடைக்கும் சிட்சை உங்களுக்கு கிடையாதிருந்தால், நீங்கள் புத்திரராயிராமல் வேசிப்பிள்ளைகளாய் இருப்பீர்களே” (எபிரெயர் 12:8-10).

ஜெபம்: ஆண்டவரே, நீர் எங்கள்மீது வைத்துள்ள அன்பினால் உண்டாகும் சிட்சையைச் சகிக்கிறவர்களாயிருந்து உம்மிலே பெலன்கொள்ள உதவி செய்யும். ஆமென்.

கர்த்தர் அன்புகூர்ந்ததினால்…

தியானம்: 2024 பிப்ரவரி 22 வியாழன் | வேத வாசிப்பு: உபாகமம் 7:8-16

YouTube video

உன்மேல் அன்புவைத்து, உன்னை ஆசீர்வதித்து, உனக்குக் கொடுப்பேன் என்று … ஆணையிட்டுக் கொடுத்த தேசத்தில் உன்னைப் பெருகப்பண்ணி …ஆசீர்வதிப்பார் (உபா.7:13).

வீட்டிலே பணிபுரியும் ஒரு ஊழியன், தன் பொறுப்புகளையெல்லாம், மிகவும் கவனமாக, எந்தவிதமான குறையின்றி செய்துவந்தான். வீட்டு எஜமானனும் அடிக்கடி வெகுமதிகளைக் கொடுத்து அவனை சந்தோஷப்படுத்துவார். ஒரு முறை அவன் சுகவீனமாகி, எந்த வேலையும் செய்ய முடியாதவனாக படுக்கையில் இருந்தான். அப்போது, அந்த எஜமான் அவனுக்குத் தேவையான சகலத்தையும் கொடுத்து அவனைப் பராமரித்தார். அப்போதுதான், தான் செய்யும் பணிக்காக அல்ல, அவர் தன்னில் வைத்த அன்பின் நிமித்தமே எல்லாம் செய்தார் என்பதை அவன் உணர்ந்துகொண்டான்.

இங்கே தேவனும் அப்படியாகவே இஸ்ரவேலருக்கு இருந்தார். அவர்கள் கூக்குரலின் நிமித்தமோ, அவர்கள் வேண்டிக்கொண்டதின் நிமித்தமோ அல்லாமல், அவர்களில் அவர் அன்புகூர்ந்ததினாலே, அவர்களை அங்கிருந்து பலத்த கைகளினாலே மீட்டுக்கொண்டார். அவர் அன்புவைத்து, ஆசீர்வதித்து, பிதாக்களுக்கு ஆணையிட்டுக்கொடுத்த தேசத்துக்கு அவர்களை அழைத்து வந்தார். ஆம், கர்த்தர் முதலில் அன்புகூர்ந்தார், அந்த அன்பின் நிமித்தமே அவர் அனைத்தையும் செய்தார். அவரும் தமது ஜனங்களின் அன்பையும் கீழ்ப்படிதலையும், தாம் வெறுப்பவைகளை அவர்களும் வெறுக்கவேண்டும் என்பதையுமே எதிர்பார்த்தார். தம்மில் அன்புகூர்ந்து, தமது கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கு, ஆயிரம் தலைமுறைமட்டும், உடன்படிக்கையையும், தயவையும், காக்கிற உண்மையுள்ள தேவன் அவரே. கர்த்தர் ஆசீர்வதிக்கிறவராகவும், சகல நோய்களையும் விட்டுவிலக்குகிறவராகவும், நமது சகல ஆஸ்திகளையும் ஆசீர்வதிக்கிறவராகவும் இருக்கிறார்.

அன்பானவர்களே, நாமும் பலவேளைகளிலும் ஆலயப்பணிகளில் முன்னின்று செய்கிறோம், காணிக்கை கொடுக்கிறோம்;. இவற்றைச் செய்துவிட்டு, நாம் கர்த்தருக்காக எதையோ பெரிதாகச் சாதித்துவிட்டதாக எண்ணுகிறோம். நாம் செய்ததற்கு கர்த்தரே நமக்குக் கடமைப்பட்டு இருப்பதாக எண்ணுவதும் உண்டு. நாம் இவற்றைச் செய்வதினால் தான் தேவன் நம்மை வழிநடத்துகிறார் என்று நினைப்போமானால் அது நமது மடமைத்தனத்தைத்தான் காட்டுகிறது. தேவன் முதலாவது நம்மில் அன்புகூர்ந்தார். அதனாலேயே அவர் நம்மை மீட்டுக்கொண்டார். அந்த அன்பின் உந்துதலால் அவர் பணியை செய்யவே நாம் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதுதான் உண்மை. இதை உணர்ந்தவர்களாய் அவர் பணி செய்யப் புறப்படுவோம். இந்த லெந்துகாலங்களில் நமது தப்பிதங்களை உணர்ந்து, தேவனை முழுமையாக அன்புசெய்ய நம்மை ஒப்புக்கொடுப்போம். “அவர் முந்தி நம்மிடத்தில் அன்புகூர்ந்தபடியால் நாமும் அவரிடத்தில் அன்பு கூருகிறோம்” (1யோவான் 4:19).

ஜெபம்: அன்பின் தேவனே, எங்களை இவ்வளவாய் நீர் நேசிக்க நாங்கள் பாத்திரரல்ல. எங்களுள்ளே எவ்வித மேட்டிமை சிந்தையுமிராமல் தாழ்மையோடே உம் பணிசெய்ய எங்களை அர்ப்பணிக்கிறோம். ஆமென்.

தேவனை மறத்தல்!

தியானம்: 2024 பிப்ரவரி 21 புதன் | வேத வாசிப்பு: உபாகமம் 6:11-25

YouTube video

நீ அடிமைப்பட்டிருந்த வீடாகிய எகிப்து தேசத்திலிருந்து உன்னைப் புறப்படப் பண்ணின கர்த்தரை மறவாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிரு (உபா.6:12).

வாழ்வில் பிரச்சனைகள் இல்லாமல் சந்தோஷமாக இருக்கும்போது அநேகமாக தேவனை நாம் மறந்துவிடுவதுண்டு. எல்லாமே நிறைவாக இருக்கும்போது, நமது எண்ணம்போல் வாழத் தோன்றும். திடீரென ஒரு ஆபத்து, துக்கம் வரும்போது தேவனை நோக்கி ஓடிவருகிறோம். இது நம்மெல்லாருடைய வாழ்விலும் சகஜமாக நடக்கின்ற ஒன்றுதான் அல்லவா.

எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து தாம் மீட்டு வந்த தமது ஜனங்களிடம் தேவன் கொடுக்கும் எச்சரிப்பு என்னவெனில், “அடிமைப்பட்டிருந்த வீட்டிலிருந்து உன்னைப் புறப்படப்பண்ணின கர்த்தரை மறவாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிரு” என்பதாகும். இது எப்போது நடக்கும் என்றால், “நீ நிரப்பாத சகல நல்ல வஸ்துக்களாலும் நிரம்பிய வீடுகளையும், நீ வெட்டாமல் வெட்டப்பட்டிருக்கிற துரவுகளையும், நீ நடாத திராட்சத் தோட்டங்களையும் ஒலிவத்தோப்புக்களையும், அவர் உனக்குக் கொடுப்பதினால், நீ சாப்பிட்டுத் திருப்தியாகும்போது” என்று அதையும் கர்த்தர் சொல்லியே “கர்த்தரை மறவாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிரு” என்கிறார் (உபா.6:11,12).

எல்லாமே திருப்தியாகி நாம் சுகித்திருக்கும்போது, அவற்றை நமக்கு ஆசீர்வாதமாகத் தந்தவரை நாம் மறந்துபோவதுண்டு. எல்லாமே நமது வல்லமையாலும், நமது கைகளாலும் நாம் சம்பாதித்தது என்ற எண்ணம் தோன்றும்போதும் நாம் தேவனை மறந்து, அவரை விட்டுத் தூரமாய் விலகிப்போகிறோம். இந்நிலையைத் தவிர்க்கவே தேவன் நம்மை எச்சரிக்கிறார். எப்போதும் கர்த்தரை மறவாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிரு என்பதே தேவன் நமக்குக் கொடுத்த கட்டளையாக இருக்கிறது.

மனுக்குலம் பாவத்தில் வீழ்ந்தபோது, அதைக்குறித்து கரிசனையற்றவராக இருந்திருந்தால், இன்று நமது நிலையென்ன? தேவன் நம்மீது இவ்வளவாய் அன்புகூராதிருந்தால் நாம் என்னவாகியிருப்போம்? ஒரு நிமிடமேனும் நம்மை தேவன் மறந்துபோனால் என்ன நடக்கும்? இப்படியாகச் சிந்தித்துப் பார்த்திருக்கிறோமா? நம்மை மறவாத தேவனை நாம் மறந்துபோகலாமா? ஆலயத்தில் ஆராதனையின் இறுதியிலும், நமது ஜெபங்களின் இறுதியிலும் “ஆத்துமாவே கர்த்தரை ஸ்தோத்தரி, என் முழு உள்ளமே அவருடைய பரிசுத்த நாமத்தை ஸ்தோத்திரி. என் ஆத்துமாவே கர்த்தரை ஸ்தோத்தரி, அவர் செய்த சகல உபகாரங்களையும் மறவாதே” (சங்கீதம் 103:2).” என்று நாம் உணர்வுடனேதான் சொல்லுகிறோமா? இதை நாம் வாயினால் மட்டும் அறிக்கை செய்வது போதாது, நமது வாழ்விலே உண்மையாகக் கடைப்பிடிப்போமாக. அவர் செய்த சகல உபகாரங்களையும் மறவாத ஒரு வாழ்க்கையை நாம் வாழ்வோம்.

ஜெபம்: எங்களை மறவாத ஆண்டவரே, உம்மிடத்திலிருந்து நாங்கள் பெற்றுவரும் நன்மைகளுக்காக, எந்நாளும் நன்றி நிறைந்த இருதயத்தோடே உம்மைப் போற்றிப் பாட, மகிமைப்படுத்த மறவாத இருதயத்தை எங்களுக்குத் தந்தருளும். ஆமென்.

முழுமையான அன்பு!

தியானம்: 2024 பிப்ரவரி 20 செவ்வாய் | வேத வாசிப்பு: உபாகமம் 6:1-10

YouTube video

நீ உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத் தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக (உபா. 6:5).

இரயில் பயணத்தின்போது ஒரு சிறுபிள்ளை பயணிகளோடு சிரித்து விளையாடி, அவர்கள் மடியிலே அமர்ந்து பேசி சந்தோஷமாகப் பயணம் செய்தது. ஒருபெண் மாத்திரம் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தார். அதைப் பார்த்த மற்றவர்கள், இப்பெண்ணுக்கு இந்தக் குழந்தையோடு விளையாடக்கூட மனமில்லை என்றனர். சிறிதுநேரத்தில் அப்பிள்ளை உடையோடு சிறுநீர் கழித்துவிட்டது. விளையாடிய அனைவரும் ஒதுங்கிக்கொண்டனர். அப்பொழுது அமைதியாக இருந்த அந்தப் பெண் பிள்ளையைத் தூக்கி அரவணைத்து முத்தமிட்டு, பிள்ளையின் உடையை மாற்றினாள். அவள்தான் அந்தப் பிள்ளையின் தாய் என்பதை அப்போதுதான் மற்றவர்கள் உணர்ந்துகொண்டனர்.

முழுமையான அன்பு என்பது, தன்னலம் பார்க்காது. தேவன் அப்படியான அன்பினைத்தான் நம்மில் வெளிப்படுத்தினார். தனது ஜீவனையும் துச்சமாய் எண்ணி நம்மை மீட்கும்பொருட்டு, இவ்வுலகிற்கு வந்தார். அவரை நாம் எப்படி அன்பு செய்யவேண்டும் என்றே இன்றைய தியானப்பகுதி நமக்கு அறிவுரை சொல்லுகிறது. அவருடைய எல்லாக் கற்பனைகளுக்கும், கட்டளைகளுக்கும் கீழ்ப்படிவதே அவர்மீது நாம் காட்டும் அன்பின் அடையாளமாய் இருக்கிறது. முழு இருதயத்தோடும், முழு ஆத்துமாவோடும், முழுப் பலத்தோடும் அன்பு கூருதலே நாம் அவரிடம் காட்டும் அன்பு. அரைமனமாய், அரைகுறையாய், வேண்டா வெறுப்பாய் அல்ல; முழுமையான மனம் நிறைந்த அன்பையே தேவன் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கிறார்.

தேவனுடைய கற்பனைகளுக்கு நாம் கொடுக்கும் முக்கியத்துவமே, நாம் அவரில் வைத்திருக்கும் அன்பிற்கு அடையாளமாகும். அவற்றை இருதயத்தில் வைத்திரு; உனது பிள்ளைகளுக்கும், பின்வரும் சந்ததிக்கும் அவற்றைக் கருத்தாய்ப் போதித்து, உன் வீட்டில் உட்கார்ந்திருக்கிறபோதும், வழியில் நடக்கின்ற போதும், படுத்திருக்கிறபோதும், எழுந்திருக்கிறபோதும் அவைகளையே சிந்தித்துக்கொண்டிரு. அப்படி செய்தால் நாம் ஒருபோதும் தவறிப் போகமாட்டோம். ஏனெனில் இருபத்து நான்கு மணி நேரமும், தேவனது வார்த்தையே நமது சிந்தனையாய் இருக்கும். அதனால் அது நம்மைப் பாவம் செய்யவிடாது.

பிரியமானவர்களே, பொதுவாக, நாம் இரவு படுக்கையில் அந்த நாளில் நடந்தவற்றைச் சிந்தித்துப் பார்ப்பதுண்டு. காலையில் எழுந்ததும் அன்று செய்ய வேண்டிய காரியங்களைச் சிந்திப்போம். இதை விடுத்து அந்த நாளில் தேவனின் வழிநடத்துதலையும், மறுநாளில் அவர் வழிநடத்தப் போவதையும், அவரது வார்த்தையையும் சிந்திப்போமாக. “கர்த்தர் சொன்ன வார்த்தை நிறைவேறுமளவும், அவருடைய வசனம் அவனைப் புடமிட்டது” (சங்கீதம் 105:19).

ஜெபம்: எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தாவே, நீர் மிகவும் பெரியவராயிருக்கிறீர், என் முழு இருதயத்தோடும் முழுப்பெலத்தோடும் உம்மில் அன்புகூர்ந்து உம்மையே அண்டிக்கொள்ளுகிறோம். எங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும். ஆமென்.