இன்றைய தியானம்

உனக்கெதிரான ஆயுதம்

தியானம்: 2018 நவம்பர் 19 திங்கள்; வேத வாசிப்பு: 1சாமுவேல் 19:1-24

“சவுல் யோனத்தானின் சொல்லைக்கேட்டு, அவன் கொலை செய்யப்படுவதில்லை என்று கர்த்தருடைய ஜீவனைக் கொண்டு ஆணையிட்டான்” (1சாமு.19:6).

‘உனக்கெதிராய் எழும்பும் ஆயுதம் வாய்த்திடாதே என்றதாலே ஸ்தோத்திரம்’ என்று பாடும்போது, நமக்குள் ஒரு சந்தோஷம், ஒரு நம்பிக்கை வருவதை நாம் உணர்ந்திருப்போம். ஆனால், இந்த வாக்குத்தத்தமானது எப்போது நமது வாழ்வில் சாத்தியமாகும் என்று நாம் எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும். நமக்கெதிராக ஆயுதம் வரும்போது, அதைச் சமாளிக்க பதிலுக்கு நாமும் ஒரு ஆயுதத்தைத் தூக்கிவிட்டு, அது சரிவராத பட்சத்தில் இந்தப் பாடலைப் பாடுகிறோமா? அல்லது தேவனையே முழுமையாக சார்ந்திருந்து பாடுகிறோமா என்பதே நாம் சிந்திக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயமாகும்.

தாவீதுக்கு எதிராக சவுல் எழும்பியபோது, தேவனிடம் மாத்திரமே தாவீது சார்ந்திருந்தான். தேவனோ, சவுலின் ஸ்தானத்தில் தாவீதை ராஜாவாக அபிஷேகம் பண்ணிவிட்டார். அதனால் சவுலை எதிர்த்து நின்று போரிட தாவீதுக்கு எல்லா உரிமையும் இருந்தது. அப்படியிருந்தும் தாவீது தன்னை அபிஷேகம் பண்ணின தேவன் தன்னை அந்த ஸ்தானத்தில் நிறுத்தும்வரைக்கும் அந்த ஸ்தானத்துக்காக அவன் போராடவில்லை. சவுலுக்கும் பயந்து அவனைவிட்டுத் தப்பி ஓடிக்கொண்டே இருந்தான். அவனுக்கு உதவிட கர்த்தர் பலரை ஆயத்தம் பண்ணினார். தாவீதுக்கு ஒரு நல்ல நண்பனாக யோனத்தான் இருந்தாலும் அவன் சவுலின் குமாரன். தாவீதுக்காக தன் தகப்பனோடு யோனத்தான் போராடுவதைக் காண்கிறோம். அது போலவே தாவீதின் மனைவி மீகாளும் சவுலின் குமாரத்தி. அவளும் தாவீது தப்பி ஓடுவதற்கு உதவி செய்கிறாள். இப்படியாக தாவீது தன்னைத்தானே காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக தேவகிருபை பலர் வடிவத்தில் அவனுக்குக் கிடைத்தது. தாவீதுக்கு எதிராக சவுல் எத்தனையோ ஆயுதங்களை வீசினாலும் அவைகள் எல்லாமே வாய்க்காமல் போகும்படிக்கு உதவினவர் கர்த்தர். காரணம் கர்த்தரின் பார்வையில் தாவீது உண்மைத்துவமுள்ளவனாய் இருந்தான்.

இந்த வாக்குத்தத்தத்தை பிடித்துக்கொண்டு வாழ, ஜெபிக்க இன்று நமக்கும் விருப்பம்தான். ஆனால் அதற்கு நம்மை ஆயத்தப்படுத்தியுள்ளோமா? நாம் மற்றவர்களையோ அல்லது நமது சொந்தப் பெலத்தையோ நம்பாமல், சாராமல் தேவனையே முழுமையாக நம்புகிறோமா என்பதே கேள்வி. இல்லாவிட்டால் நமது சொந்த முயற்சிகள் யாவையும் செய்து பார்த்து எல்லாம் தோற்றுப்போன நிலையில் இந்த வாக்குத்தத்ததைப் பற்றிக்கொண்டு, ‘ஆண்டவரே, உதவி செய்யும்’ என்று சொல்லப்போகிறோமா?

“உம்மிலே பெலன்கொள்ளுகிற மனுஷனும், தங்கள் இருதயங்களில் செவ்வையான வழிகளைக் கொண்டிருக்கிறவர்களும் பாக்கியவான்கள்” (சங்.84:5).

ஜெபம்: பரம தகப்பனே, மனிதர்களையும் சூழ்நிலைகளையும் சார்ந்து பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ளாமல் உம்மை மாத்திரமே சார்ந்துகொள்வதற்கும் வெற்றி பெறுவதற்கும் எனக்கு உதவி செய்யும். ஆமென்.

பொறாமையின் அகோரம்

தியானம்: 2018 நவம்பர் 18 ஞாயிறு; வேத வாசிப்பு: 1சாமுவேல் 18:1-30

“அந்நாள் முதற்கொண்டு சவுல் தாவீதைக் காய்மகாரமாய்ப் பார்த்தான்” (1சாமு.18:9).

சில பாதகமான சூழ்நிலையைச் சந்திக்க நேரிடும்போது ஒருவனில் என்ன குணாதிசயம் வெளிப்படுகிறதோ அதுதான் அவனது உண்மையான தோற்றம் என்று சொன்னால் மிகையாகாது. சில குணங்கள் நமக்குள் மறைந்திருக்கும். சந்தர்ப்பம் வரும்போது உடைத்துக்கொண்டு வெளிவந்து விடுகிறது. நாம் அதையும் எந்த நாளும் மறைத்து நல்லவர்கள்போல வாழ முடியாதல்லவா! பொறாமையும் இப்படிப்பட்ட ஒரு குணாதிசயம்தான். இருக்கும் இடம் தெரியாதிருக்கும். அது வெடித்து வெளிவரும்போது பல தீய விளைவுகளையும் கொண்டுவந்து விடுகிறது.

கோலியாத்தைக் கொன்று தாவீது வெற்றிபெற்றுத் திரும்பியபோது, இஸ்ரவேலர், “சவுல் கொன்றது ஆயிரம்; தாவீது கொன்றதோ பதினாயிரம்” என்று ஆடிப்பாடினார்கள். இந்தக் காட்சியை சவுலால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. ராஜாவாக தான் இருக்க, ஒரு ஆட்டிடையனுக்கு இவ்வளவு புகழும், மேன்மையுமா என்று அவன் எண்ணியிருக்கலாம். அன்று வெளிப்பட்டது சவுலுக்குள் ஒளிந்திருந்த பொறாமை. அன்றுமுதல் தாவீதின்பேரில் சவுலுக்குத் தீராத ஒரு எரிச்சல் உண்டாகி, அதன் விளைவாக தாவீதைக் கொன்றுபோட வகைதேடும் அளவுக்குப் பொறாமை சவுலை ஆட்டிப்படைத்தது. இதற்காகப் பல சூழ்ச்சிகளைச் செய்தான். ஆனால் கர்த்தர் தாவீதோடு இருந்தார். அதனால் சவுலினால் தாவீதைக் கொன்றுபோட முடியவில்லை. தன் பொறாமையுடனேயே சவுல் செத்து மடிந்தான்.

பொறாமை இன்னுமொருவனோடு சம்பந்தப்பட்டது. அது நம்மையும் அழித்து, அடுத்தவனையும் நம்மைச் சுற்றியுள்ளோரையுங்கூட அழித்துவிடும். அன்று காயீனுக்கு நேரிட்டதும் இதுதான். தனது பலி தேவனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை என்றதும் தன்னைத் தாழ்த்தி, அதற்கான காரணத்தை அறிந்து தன்னைச் சரிப்படுத்துவதை விடுத்து, கர்த்தர் ஆபேலின் காணிக்கையை அங்கீகரித்ததால் காயீன் ஆபேலின்மீது பொறாமைகொண்டான். இது கொலை செய்யும் அளவுக்குக் காயீனை இட்டுச்சென்றது. இறுதியில் தேவனிடம் தண்டனையையும் பெற்றுக்கொள்ள நேர்ந்தது. பொறாமை ஒரு பொல்லாத பாவம். அது அழிக்கத்தக்க வல்லமைமிக்கது. நமக்கு யார்மீதும் பொறாமை இல்லை, எல்லோரும் நன்றாய் இருக்கட்டும் என்போம்; ஆனால், அடுத்தவருடன் ஒப்பிட்டு பார்ப்பதை நிறுத்த மாட்டோம். ஒப்பிட ஆரம்பிக்கும்போதே பொறாமையும் நமக்குள் குடிகொள்ள ஆரம்பித்துவிடும். தேவன் இதை வெறுக்கிறார். பிறரையல்ல; நம்மைநாமே ஆராய்ந்து பார்ப்போமாக.

“வீண் புகழ்ச்சியை விரும்பாமலும், ஒருவரையொருவர் கோபமூட்டாமலும், ஒருவர்மேல் ஒருவர் பொறாமை கொள்ளாமலும் இருக்கக்கடவோம்” (கலா.5:26).

ஜெபம்: கர்த்தாவே, எங்களில் காணப்படுகிற பொறாமையின் எண்ணங்களை நீக்கிப்போட்டு எந்தச் சூழ்நிலையிலும் பொறுமையுடன் எங்கள் இருதயத்தை காத்துக்கொள்வதற்கு கிருபை தாரும். ஆமென்.

அனுபவித்திருக்கிறாயா?

தியானம்: 2018 நவம்பர் 17 சனி; வேத வாசிப்பு: 1சாமுவேல் 17:1-58

“பின்னும் தாவீது: என்னைச் சிங்கத்தின் கைக்கும் கரடியின் கைக்கும் தப்புவித்த கர்த்தர் இந்தப் பெலிஸ்தனுடைய கைக்கும் தப்புவிப்பார் என்றான்” (1சாமு.17:37).

நடுமேசையில் ஒரு கேக்கை வைத்துவிட்டு, ‘இது எப்படி, ருசியானதா, மென்மையானதா’ என்று கேட்டால், யாருக்குத் தெரியும்? அதை ருசி பார்த்தால்தான் அதன் சுவையும், மென்மையும் புரியும். அதுபோலவேதான், “கர்த்தர் நல்லவர் என்பதை ருசித்துப் பாருங்கள்” என்று சங்கீதக்காரனும் சொல்லுகிறான். அவரை வாழ்வில் ருசித்தவர்களுக்கே அந்த ருசி புரியும்.

கோலியாத்து என்னும் பெலிஸ்தியன் மலைபோல வந்து இஸ்ரவேலர் முன் நின்று பயமுறுத்துகிறான். தன்னை வெல்ல எவனாலும் முடியாது என்று சூளுரைக்கிறான். அதைக் கண்டு இஸ்ரவேலரும், சவுல் ராஜாவும் பயந்து நடுங்குகின்றனர். அந்த நேரத்தில் அங்கே வந்த தாவீது, ‘இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தரின் நாமத்தை நிந்திக்கிறதற்கு இந்த அந்நியனாகிய பெலிஸ்தியன் யார்? இவனை ஆண்டவரின் நாமத்தினாலே நான் எதிர்கொள்வேன்’ என்று சொன்னான். அதற்குச் சவுல், ‘நீயோ இளைஞன். அவனோ சிறுவயது முதலே யுத்தவீரன்’ என்று தயக்கம் காட்டினான். அப்போதுதான், தாவீது, தான் தேவனுக்குள் அனுபவித்த பெலனை சாட்சியாகக் கூறுகிறான். தான் ஆடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தபோது கரடியும், சிங்கமும் தாக்க வந்தும், அவற்றைத் தான் தேவனின் பெலத்தோடு எதிர்கொண்டதையும், அந்நேரத்தில் தனக்கு ஆதரவாக இருந்த தேவன் இப்போதும் இருப்பார் என்றும் தனது ஆணித்தரமான நம்பிக்கையை அறிக்கை செய்வதைக் காண்கிறோம்.

இவ்வித நம்பிக்கையை, நமக்குள் தேவனோடுள்ள நெருக்கமான உறவே உருவாக்கும். தேவன் காப்பார், கூடவே இருப்பார் என்று நாம் கேள்விப்படுவதற்கும் மேலாக, அதை நமது வாழ்வில் அனுபவித்து ருசித்துப் பார்த்தால் மாத்திரமே நமக்குள் ஒரு உறுதி உண்டாயிருக்கும். அந்த உறுதியும், நம்பிக்கையும் தாவீதுக்குள் நிறையவே இருந்ததால், தேவனுடைய பெலத்தோடு கோலியாத்தை எதிர்த்து நின்று வெற்றிபெற்றான்.

நாம் தேவனை, அவருடைய வல்லமையை, வழிநடத்துதலை நமது வாழ்வில் ருசிபார்த்திருக்கிறோமா? தேவன் நம்மோடு இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையில் நாம் பெரிய காரியங்களைத் துணிந்து செய்திருக்கிறோமா? யோசித்து பார்ப்போம். நாம் தேவனைப்பற்றிச் சொல்லும் காரியங்கள் வெறும் கேள்விப்பட்ட அறிந்துகொண்ட காரியங்களாக இருக்கிறதா, அல்லது நமது வாழ்வில் நாம் தேவனை அனுபவித்து ருசித்த காரியங்களாக உள்ளதா? சிந்திப்போம்.

“கர்த்தர் நல்லவர் என்பதை ருசித்துப் பாருங்கள், அவர்மேல் நம்பிக்கையாயிருக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான்” (சங்.34:8).

ஜெபம்: அன்பின் தேவனே, உம்மோடுள்ள ஐக்கியத்தில் இன்னும் நாங்கள் உறுதிப்பட்டவர்களாகவும், கர்த்தர் நல்லவர் என்ற அனுபவத்தோடு கூடிய சாட்சிகளை மற்றவர்களுக்கும் எடுத்துரைப்பவர்களாகவும் காணப்பட கிருபை செய்யும். ஆமென்.

சத்தியவசனம்