பிறருக்கு உதவி செய்வது எப்படி?

Dr.வாரன் வியர்ஸ்பி
(செப்டம்பர்-அக்டோபர் 2019)

உங்கள் தொலைபேசி ஒலிக்கிறது. நீங்கள் அதை எடுத்துக் காதில் வைக்கிறீர்கள். உங்களுக்குத் தெரிந்த ஒருவருக்கு நேர்ந்த சோகக் கதையைக் குறித்து கேள்விப்படுகிறீர்கள். நீங்கள் தொலைபேசியை வைத்துவிட்டு உங்களுக்குத்தானே கேட்கிறீர்கள்: ‘இப்பொழுது நான் என்ன செய்யவேண்டும்? நம்மில் ஒரு சிலரே மருத்துவராகவோ, ஆலோசகராகவோ இருப்போம். நமக்கு உதவி செய்ய ஆசைதான். ஆனால் மேம்போக்காக சிறு உதவி செய்யவோ, மிகச் சாதாரணமானவர்களாக இருக்கவோ, விரும்புவதில்லை. அதற்காகத் தவறான காரியத்தைச் செய்யவும் மாட்டார்கள்.

ஆலய நிகழ்ச்சிகள் எல்லாம் முக்கியமானவை. ஒவ்வொருநாள் நிகழ்ச்சிகளும் அதனதன் நேரத்தில் சரியாகச் செய்யப்படவேண்டும். இப்படி நாம் செய்யும் அனைத்தின் மூலமாகவும் மக்களின் தேவைகளைச் சந்திக்கிறோம். நாம் சந்திக்கும் பல மக்கள் நம்மை வேதனைப்படுத்துவார்கள். அவர்கள் நம்மிடம் பாரங்களுடன் வருகிறார்கள். அவர்களுடைய பாரத்தைக் குறைப்பது நமது வேலை.

யோபு அனுபவித்த துன்பங்களைப்போல வேறு எவரும் அனுபவித்திருக்க முடியாது. அவனுடைய கதை நமக்குத் தெரியும். அவனுடைய சிநேகிதர்கள் யோபுவிடம் வந்தார்கள். அவர்கள் அவனோடு இருந்து, அவனுடைய துக்கத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும், அவனுக்கு உதவி செய்யவும் விரும்பினார்கள், அவர்கள் சில காரியங்களை மிக நன்றாகச் செய்தார்கள். ஆனால் பல காரியங்களை மிகவும் அபத்தமாய்ச் செய்தார்கள். யோபுவின் நண்பர்கள் மாதிரியாகக்கொண்டு, நாம் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்ய அழைக்கப்படும்போது நாம் செய்யவேண்டிய நான்கு நல்ல காரியங்களைத் தெரிந்து கொள்வோம். அவையாவன:

1.கவலைப்படுதல்:

யோபுவுக்கு ஏற்பட்ட துன்பங்களைக் குறித்து அவனுடைய நண்பர்கள் கேள்விப்பட்டபோது, அவர்கள் அவனோடு இருக்கும்படியாகப் புறப்பட்டு வந்தார்கள் (2:11-13). அவர்கள் வந்து யோபுவுக்கு ஏற்பட்ட இழப்புகள், துன்பங்கள் அத்தனையையும் பற்றிக் கேள்விப்பட்டபோது அவர்களால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர்கள் அதிர்ச்சியினால் வாயடைத்துப்போனவர்களாய் ஒருவரோடொருவர் ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் ஒரு வாரம் முழுவதும் யோபுவின் அருகில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். யோபுவின் துன்பத்தைக் குறித்து கேள்விப்பட்டவுடன் அவர்கள் செய்த முதற்காரியம்; யோபுவைப் பார்க்க வந்தது.

அவர்களைப் போல நம்முடைய வாழ்விலும் மற்றவர்களின் துன்பங்களுக்காக நாம் கவலைப்படுகிறோம் என்று காட்டும்படி துன்பத்தில் இருப்பவரைப் பார்க்கப் புறப்பட்டுச் செல்ல வேண்டும். அது ஒரு பெரிய காரியம் போலத் தோன்றாது. ஆனால் அதில் அதிக உட்கருத்து உள்ளது. துன்பத்தில் இருப்பவரின் அருகில் சென்று அமர்ந்திருப்பதே அவருக்கு ஆறுதல் அளிப்பதாய் இருக்கும். சில வேளைகளில் இது ‘பிரசன்னமளிக்கும் ஊழியம்’ என்று அழைக்கப்படும்.

அ. துன்பப்படுகிறவரின் அருகில் சென்று இருத்தல்

ஆ. அவர்கள் பேசுவதைக் கவனமாய்க் கேட்டல்

இ. அவருடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு இருத்தல்

ஈ. முகத்தைத் துடைக்க கைக்குட்டை கொடுத்தல்

– இவைப்போன்ற சிறுசிறு செயல்களெல்லாம் பேசப்படும் வார்த்தைகளை விட அதிகப்பயனுள்ளதாய் இருக்கும்.

‘அழுகிறவர்களுடனே அழுங்கள்’ (ரோமர் 12:15) என்ற வேதவசனத்தின்படி கிறிஸ்தவர்கள் அழுகிறார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் விடும் கண்ணீர் துன்பப்படுகிறவர்களுக்காக அவர் கவலைப்படுவதைக் காட்டுகிறது. யோபுவின் நண்பர்கள் அவனைக் கண்டு, அவனுக்காக அழுதார்கள் (2:12). அவர்கள் ஒரு வாரகாலம் யோபுவோடு இருந்து, அவனது துன்பத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சித்தார்கள். அவனுக்குத் தங்கள் அனுதாபத்தைத் தெரிவித்தார்கள். அவன் மீது அவர்களுக் கிருந்த கரிசனையை அவனது அருகில் உட்கார்ந்திருந்ததன் மூலம் வெளிப்படுத்தினார்கள்.

தேவையில் இருப்பவர்களுக்கு நாம் உதவி செய்யத் தொடங்கும்போது, நாம் அவர்களுக்காக கவலைப்படுகிறோம் என்பதை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

2.கவனித்துக் கேட்டல்

மெளனமாய் இருந்த ஒருவாரம் முடிந்தபின், யோபு பேசத் தொடங்கினான். (யோபு 3ஆம். அதி.) அவனுடைய வார்த்தைகள் ஆச்சரியப்படும்படி இல்லை. அவன் தனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களையெல்லாம் சொன்னான். அதைக்கேட்ட அவனது நண்பர்களுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

யோபு தான் பிறவாதிருந்தால் நலமாய் இருக்கும் என்று கூறினான் (வச.3). தான் செத்துபோயிருந்தால் நலமாயிருக்கும் என்றும் கூறினான் (வச.20,21). தனக்கு நேரிட்ட துன்பங்களுக்காகக் கடவுளைக் குற்றப்படுத்தினான் (வச.23). அவனுடைய நண்பர்கள் அவன் பேசியதைக் கேட்டு பதில் கூறினார்கள். மிகக் கவனமாக அவர்கள் கேட்டிருந்தால் அவர்களுடைய பிரதிவினை இன்னும் நல்லமுறையில் இருந்திருக்கும். துன்பமடைந்தவர் பேசுவதைக் கவனித்துக் கேட்பது. ஒரு இரண்டாவது உதவிகரமான செயல்பாடு. யோபு பேசினதை அவனுடைய நண்பர்கள் கவனித்துக் கேட்டார்கள். ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் பேசப்படக் காரணமான ‘வேதனையை’ அவர்கள் ‘உணரவில்லை’. ஆனால் அதற்குப் பதிலாக அவர்கள் யோபுவுடன் வாதம் செய்தார்கள். யோபு அதிகாரங்கள் 3 முதல் 37 வரை வாதப்பிரிதிவாதங்கள்தான். நன்றாகக் கவனித்துக் கேட்கும் ஒருவன், அவனுடைய உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளுவான். அவனுடைய வார்த்தைகளைவிட உணர்வுகளுக்கு அதிகக் கவனம் செலுத்துவான். கவனமாகவும், கருத்தாகவும் துன்பப்படுகிறவனின் பேச்சைக் கேட்கிறவன் அந்த வார்த்தைகளின் பின்னால் அல்லது அடியில் அதன் பொருள் இருப்பதைக் கண்டுபிடிப்பான். துன்பம் அனுபவிக்கிறவர்கள் தங்கள் இருதய, சரீர வேதனைகளைப்பேசி வெளியிட விரும்புவார்கள். ஆனால் அதை அனுதாபத்துடன் கேட்கும் ஒருநபர் வேண்டும். அவருடைய வேதனையைக் கேட்பவர் உணர்ந்து புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

யோபுவின் நண்பர்கள், அவன் அனுபவித்த துன்பங்களையும், வேதனைகளையும் ஒரு இறையியல் வாதம் ஆக்கிவிட்டார்கள். இது அவனுடைய வேதனையான அனுபவங்களை குறைத்து மதிப்பதாக ஆக்கிவிட்டது. யோபுவையும் அவன் அனுபவித்த துன்பங்களையும் வேதனை அனுபவிக்கும் ஒரு நபர் என்ற கண்ணோட்டத்தில் பார்க்காமல், யோபுவுக்கு ஒரே நாளில் பிள்ளைகள் ஏன் இறந்தார்கள்? ஒரே நாளில் ஆடுமாடுகள் போன்றவைகளை ஏன் இழந்தான்?

ஒரேநாளில் அவனுடைய சரீரமெல்லாம் புண்களும், கொப்புளங்களும் வந்தது ஏன்? என்று ஆராய்ச்சி செய்யும் நோக்குடன் சிந்திக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

தேவையில் இருக்கும் ஒருவருக்கு நாம் ஊழியமும், உதவியும் செய்யப்போனால் நம் இரண்டு காதுகளையும் பயன்படுத்தி, அவர் சொல்லுவதைக் கேட்கவேண்டும். நாம் மிகவும் குறைவான வார்த்தைகளைப் பேச வேண்டும்.

3.ஏற்றுக் கொள்ளுதல்

துன்பப்படுபவரின் மனப்பாரத்தைக் குறைக்கும்படியாக, பயன்படுத்தக் கூடிய ஒரு உத்தியே ஏற்றுக்கொள்ளுதல். துன்பப்படுபவரின் அது ஆணோ, பெண்ணோ, அவரையும் அவருடைய துன்பம் பற்றி அவர் கூறும் வார்த்தைகளையும் நாம் ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும். யோபு 10ஆம் அதிகாரத்தில் யோபு தன்னை தேவன் துன்பப்படுத்துவதாக நேரடியாகவே குற்றம் சாட்டினான். யோபு விஷயத்தில் உண்மை என்ன? என்பது நமக்குத் தெரியும். யோபு அதி. 1,2 ஐ வாசித்து நாம் தெரிந்துகொள்கிறோம். ஆனால் இந்த விபரங்கள் யோபுவுக்குத் தெரியாது. தேவன்தான் தனக்கு இந்தத் துன்பங்களை அனுப்பியிருக்கிறார் என்று யோபு நம்புகிறான். அவனது நண்பர்கள் தற்காப்பு முறையைக் கையாள ஆரம்பித்தார்கள். யோபு கூறுவது சரியாக இருக்குமானால், நண்பர்களின் இறையியலும், கொள்கையும், வாதமும் தவறாக இருக்கும். யோபுவின் நண்பர்கள் அவனது மன உணர்வுகளை நினைக்க மறந்துவிட்டார்கள்.

மக்கள் வேதனையின் மத்தியிலோ, துன்பத்தின் மத்தியிலோ இருக்கும்போது, அவர்கள் கூறும் செய்திகள் நம்மை அதிர்ச்சி அடையச் செய்யும். நாம் வேகமாக ஓடிச்சென்று ஆண்டவருக்கு ஆதரவாகப் பேசவேண்டியதில்லை. தம்மிடம் கோபம் கொள்ளும் மக்களைச் சமாளிப்பது எப்படி என்று தேவனுக்குத் தெரியும். நாமும் ஒவ்வொரு காரியத்துக்கும் விளக்கம் கூறிக்கொண்டிருக்க அவசியமில்லை. விளக்கங்கள் வலியைக் குறைப்பதில்லை. மக்கள் தேவனிடம் கேள்வி கேட்கட்டும். தேவனின் பேரில் தங்களுக்குள்ள கோபத்தை வெளிப்படுத்தட்டும். மனக்கவலையைப் பற்றிக் குமுறிப் புலம்பித் தீர்க்கட்டும். இப்படியெல்லாம் செய்த பின்னரும் தங்களைக் ‘கடவுளின் சிநேகிதன்’ என்று கூறிக்கொள்ளட்டும்.

ஒரு நபரை ஏற்றுக் கொள்ளுகிறோம் என்று கூறும்போது, அந்த நபர் சொல்லுவதெல்லாம் சரி, செய்வதெல்லாம் சரி என்று கூறிவிடமுடியாது. இவைகளையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் நீங்கள் அவருடைய நண்பர் என்று கூறலாம்.

இப்படித் துன்பம் அனுபவிக்கிறவர்கள் பல தடவைகளில் கடவுள் இன்னும் தங்களை நேசிப்பதாகப் பூரணமாக நம்புவார்கள். இப்படிக் கூறுவதற்குக் காரணம் தனது துன்ப நேரத்தில் தன்னருகே ஒரு கிறிஸ்தவ நண்பன் இருந்து ஆறுதல் தந்துள்ளான்.

4.ஊக்குவித்தல்

துன்பம் அனுபவிப்போரை உற்சாகப்படுத்தும் இன்னொரு உபாயம், ஊக்குவித்தல் ஆகும். யோபு, தன்னுடைய நண்பர்களை ”நீங்கள் எல்லாரும் அலட்டுண்டாக்குகிற தேற்றரவாளர்” என்று கூறினான் (யோபு16:2). ஏனென்றால் அவர்கள் யோபுவிடம் இருந்து, பல காரியங்களைக் கூறினதால் யோபுவின் துக்கம் குறையவில்லை. அவர்கள் அவனைப் பாவி என்று குற்றஞ்சாட்டி, அவனுடைய வேதனை நிலையை இன்னும் மோசமானதாக ஆக்கிவிட்டார்கள். நண்பர்கள் என்று துன்புறுவோரிடம் செல்லும் நாம் அவர்கள் சோர்வையும் கவலையையும் போக்கும்படி ஊக்கப்படுத்தும் வார்த்தைகளைப் பேசி, அவர் களுக்கு நம்பிக்கையும் பலமும் கிடைக்கச் செய்ய வேண்டும்.

ஒரு ஊக்குவிப்பவர் என்பவர் தன்னுடைய பலத்தை அடுத்தவருக்கு விட்டுக்கொடுப்பவர். ஒரு கால்பந்து வீரர் மைதானத்தில் செல்லும்போது, இரண்டு பக்கத்திலும் வீரர்கள் அவனுக்கு உதவியாக வந்து, ஊக்கப்படுத்தி முடுக்கிவிடுகின்றனர். அவர்களுடைய பலம் அவனைத் தூக்கிச் செல்லுகிறது. அவர்கள் ஊக்குவிப்பவர்கள். அது போலவே பரிசுத்த ஆவியானவர் விசுவாசிகள் முன்னேறிச் செல்லத் தேவையான பலத்தைக் கொடுக்கிறார் (யோவா. 14:16).

நாம் எப்படி மற்றவர்களை ஊக்குவிக்கிறோம்? அவர்கள் உள்ளத்தில் தேறுதல் அடைய “தேவன் உங்களை நேசிக்கிறார்; நாங்களும் உங்களிடத்தில் அன்புகூறுகிறோம்” என்று சொல்லவேண்டும். அவர்களுடைய கண்ணீரில் நாமும் பங்கு கொண்டு அவர்களுடைய வேதனையை உடன் அனுபவிக்கலாம். வெளிப்பிரகாரமாக நாம் அவர் களுக்குப் பல உதவிகளைச் செய்யமுடியும்.

i. அவர்கள் சொல்லும் செய்தியை உரியவரிடம் சென்று தெரிவிக்கும் தூதுவனாக உதவி செய்யலாம்.

ii. அவர்களுக்குக் கஞ்சி தயாரித்தல், வெந்நீர் வைத்துக் கொடுத்தல், பழச்சாறு பிழிந்து கொடுத்தல் போன்ற உதவிகளைச் செய்யலாம்.

iii. அவர்களுடைய துணிகளைத் துவைத்து உலரவைத்து, எடுத்துக் கொடுக்கலாம்.

iv. ஆவிக்குரிய நிலையில் நாம் அவர்களுக்காக ஜெபிக்கலாம். அவர்களோடு சேர்ந்து ஜெபிக்கலாம். வேத வசனங்களை வாசித்துக்காட்டலாம்.

v. நாம் அவர்களிடம் அன்பு காட்டுவதன் மூலம் தேவனுடைய அன்பை வெளிப்படுத்தலாம். அவர்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டி, அவர்களே சில தீர்மானங்களைச் செய்யச் செய்யலாம்.

சில வேளைகளில் ஒரு தேவையைக் காண்போம். உதவி செய்ய விரும்புவோம். ஆனால் நாம் ஏதாவது தவறாகச் சொல்லி விடுவோமோ? அல்லது செய்து விடுவோமோ? என்று பயப்படுவோம்.

ஒன்றும் செய்யாமல் இருப்பதைவிட எதையாவது சொல்லுவது அல்லது செய்வது நல்லது. மேற்குறிப்பிட்ட வழிமுறைகளைச் செயல்படுத்துங்கள். ஞானத்தின் ஆவியைத் தரும்படி ஆண்டவரிடம் வேண்டுங்கள். அவர் நமக்கு, மற்றவர்களின் பாரங்களைக் குறைப்பவர்களாக இருக்க உதவி செய்வார்.

மொழியாக்கம்: G.வில்சன்


சிந்தியுங்கள்!

அன்பு என்பது வெறும் உள்ளத்து உணர்வல்ல; அது மற்றவருக்கு சேவை செய்திடும் செயலாகும்!

சத்தியவசனம்