அதிகாலை வேளையில்…

1 2 3 17

விசுவாசத்தில் உறுதி

அதிகாலை வேளையில்… (செப்டம்பர்-அக்டோபர் 2019)
– Dr.உட்ரோ குரோல்

வேதபகுதி: எபிரெயர் 11:1-40


வாரத்தின் முதலாம்நாள் அதிகாலையிலே சூரியன் உதயமாகியபோது கல்லறையினிடத்தில் வந்து… (மாற்கு 16:2).


விசுவாசம் என்பது எப்பொழுதும் தனித்து செல்லும் வீரனல்ல. சில வேளைகளில் விசுவாசத்துடன் பயமும் இணைந்திருக்கும். விசுவாசம் வினாக்கள் எழுப்பாமல் இருப்பதல்ல; மாறாக கேள்விகளின் மத்தியிலும் செயல்பாடுகளை வெளிப்படுத்துவதாகும். விசுவாசம் அனைத்துக்கும் விடையளிக்காது; ஆனால் அசாதாரண சூழ்நிலைகளிலும் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அதன் கிரியைகள் அமைந்திருக்கும்.

வாசனையற்ற, ருசியற்ற, நிறமற்ற ஆக்ஸிஜனையும், ஹைடிரஜனையும், கரையாத, கறுப்பான, ருசியற்ற கார்பன் என்பதுடன் இணைத்து தேவன் எவ்வாறு அழகான வெள்ளை நிறமுடைய இனிப்பான சர்க்கரையாக மாற்றுகிறார் என்பதை நம்மால் முழுவதும் அறிந்து கொள்ளமுடியாது. அதைப் போன்றே தேவனுடைய செயல்களுக்கான அனைத்துக் காரணங்களும் நமக்குத் தெரியாவிட்டாலும், நம்முடைய அனைத்து சூழ்நிலைகளின் மத்தியிலும் தேவன் தரும் விளைவை நாம் விசுவாசத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

உண்மையான விசுவாசம் என்பது நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதியும் காணப்படாதவைகளின் நிச்சயமுமாயிருக்கிறது (எபி.11:1). பனிமூட்டத்தின் வழியே நம்மால் எதையும் காண இயலாவிட்டாலும் தேவனை நம்புவதே விசுவாசமாகும்.

ஈஸ்டர் ஞாயிறு காலையில் மகத லேனா மரியாளும், யாக்கோபின் தாயாகிய மரியாளும், சலோமே என்பவரும் ஒரு விசுவாசப் பணியை மேற்கொண்டார்கள். இயேசுவின் சரீரத்தைச் சுகந்தவர்க்கமிட தங்களுக்குள் உடன்படிக்கையிட்டு அதற்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கினார்கள். ஆனால் அதனை சனிக்கிழமை மாலை வரை அவர்களால் செய்யக்கூடாமற் போயிற்று. ஓய்வு நாள் முடிந்தபின் அவைகளை வாங்கிக்கொண்டு யோசேப்பின் கல்லறைக்கு வந்து ஆண்டவராகிய இயேசுவின் சரீரத்தை மரியாதை செய்ய நினைத்திருந்தனர்.

வாரத்தின் முதலாம்நாள் அதிகாலையிலே சூரியன் உதயமாகிறபோது அவர்கள் கல்லறையினிடத்தில் வந்தார்கள் (மாற்கு16:2). சூரிய உதயத்துக்கு முன்னர் இருட்டோடே தாங்கள் வாங்கிய பொருட்களுடன் எருசலேம் நகர வீதிகளைக் கடந்து வந்திருந்தனர். கல்லறை இருந்த தோட்டத்துக்குள் வந்தவுடன் மிகப் பெரிய கல்லினால் மூடப்பட்டிருந்த கல்லறைக்குள் எப்படி செல்வது என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டார்கள். பல்வேறு கேள்விகளுக்கு மத்தியில் காணப்படும் விசு வாசத்துக்கு இது ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகக் காணப்படுகிறது. இப்பெண்களால் அக்கல்லைப் புரட்ட இயலாது என்பது தெளிவு. அதற்காக அவர்கள் வீட்டிலேயே அமர்ந்து அதற்கான திட்டங்களைத் தீட்டவில்லை. அப்பிரச்சனையை ஆராய ஒரு குழுவையும் அமைக்கவில்லை. தங்களுடைய விசுவாசத்துடன் அன்பான கரிசனையுடன் அக்கல்லறைக்கு அவர்கள் வந்தனர்.

நியூபெளண்ட்லாந்து கடலில் சென்று கொண்டிருந்த ஒரு கப்பலை அடர்ந்த மூடுபனி சூழ்ந்தது. அது ஒரு புதன் கிழமை மாலை. கப்பலின் தலைவன் 24 மணி நேரத்துக்கும் மேலாக தனது அறையிலேயே செய்வதறியாது இருந்தார். அப்பொழுது அவருடைய தோளை ஒருவர் தட்டவும் திரும்பிப் பார்த்த தலைவர் அங்கு விசுவாச ஜெப வீரரான ஜார்ஜ் முல்லரைக் கண்டார். “கேப்டன், நான் சனிக்கிழமை மதியம் கியூபெக் நகரில் இருக்கவேண்டும்” என்று கூறினார். “அது இயலாத காரியம்” என்று அச்சத்துடனும் திகைப்புடனும் கேப்டன் கூறினார்.

அதிக அடர்த்தியான மூடுபனி இருப்பதால் கப்பலை வேகமாக செலுத்த இயலாததால் சரியான வேளையில் கரை சேரமுடியாது என்பதை உணர்ந்த கேப்டன் “ நான் உதவியற்ற நிலையில் இருக்கிறேன்” என்று முணுமுணுத்தார்.

விசுவாச வீரரான ஜார்ஜ் முல்லர் “நாம் வரைபட அறைக்குச் சென்று ஜெபிப்போம்” என்று ஆலோசனை கூறினார். “சூழ்நிலையைமட்டுமே உணர்ந்த அக்கப்பலின் கேப்டன், இந்த பனி எவ்வளவு அடர்த்தியாக இருக்கிறது என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று வினவினார். இல்லை என்று பதிலளித்த முல்லர் “என் கண்கள் இந்த பனியின்மீது அல்ல; என் வாழ்வின் சகல சூழ்நிலைகளையும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் ஜீவனுள்ள தேவன் மேலேயே உள்ளது” என்றார். இருவரும் ஜெபிப்பதற்கு கீழே இறங்கிச் சென்றனர். முல்லர் முழங்காற்படியிட்டு ஜெபித்தார். சில நிமிடங்களில் அந்த பனி விலகியது; கப்பலும் விரைந்து சென்றது. முல்லர் சனிக்கிழமைக்கு முன்னரே கியூபெக் சென்று சேர்ந்துவிட்டார்.

நாமும் விசுவாச வாழ்க்கை வாழ வேண்டுமெனில், கல்லறையை மூடியிருக்கும் கல்லைவிட்டு நம்முடைய கண்களை அகற்றி, அதிசயங்களைச் செய்யும் ஆண்டவரை நோக்க வேண்டும். அக்கல்லறையின் கல் தங்களுக்குத் தடையாக இருக்கும் என அப்பெண்கள் அறிந்திருந்தும் சுகந்த வர்க்கமிட தேவையான பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டு அதிகாலமே தங்களை ஆயத்தமாக்கிக்கொண்டு, இருளில் அக்கல்லறைத் தோட்டத்துக்கு வந்தனர்.

விசுவாசம் என்பது வினா எழுப்பாது என்பதல்ல; தேவனுடைய வல்லமைக்கு முழுதும் நம்மை ஒப்புவிப்பதாகும்.

அன்பானவர்களே, இன்று உங்களுடைய விசுவாசத்தை எப்படி நீங்கள் செயலில் காட்டுவீர்கள்?

அதிகாலைப் பாடல்:

ஒப்பற்ற பூரண கிருபையே,
பெலவீன என் இருதயத்தை எழுப்பட்டும்.
எனக்காக நீர் மரித்தீரே;
என் அன்பும் உண்மையாகவும் மாறாததாகவும்
உமக்காக எரிந்து பிரகாசிக்கட்டும்.

மொழியாக்கம்: Sis.அகஸ்டா மங்களதுரை

பொறாமை

அதிகாலை வேளையில்… (ஜூலை-ஆகஸ்டு 2019)
– Dr.உட்ரோ குரோல்

வேதபகுதி: 1 சாமுவேல் 20:11-42


 மறுநாள் காலமே, யோனத்தான் தாவீதுக்குக் குறித்த நேரத்திலே ஒரு சிறு பிள்ளையாண்டானைக் கூட்டிக்கொண்டு, வெளியே புறப்பட்டுப்போய் … (1 சாமுவேல் 20:35).


“சொஸ்தமனம் உடலுக்கு ஜீவன்; பொறாமையோ எலும்புருக்கி” என்று சாலொமோன் ஞானி கூறியுள்ளார் (நீதி. 14:30). இத்தகைய பொறாமைக்கு சிறந்த ஒர் எடுத்துக்காட்டாக பேரரசர் சாலொமோனைக் கூறலாம். கோலியாத் என்னும் பெலிஸ்திய வீரனை இளைஞனான தாவீது கொன்ற பின்னர் பட்டணத்து பெண்கள் “சவுல் கொன்றது ஆயிரம் தாவீது கொன்றது பதினாயிரம்” என்று முறைவைத்து பாடி ஆடினார்கள். இதைக் கேட்ட சவுல் அரசன் எரிச்சலுற்றான். தான் இஸ்ரவேல் நாட்டின் முழுமைக்கும் அரசனாக இருந்தாலும் மக்களுக்குப் பிரியமானவன் தாவீது என்ற எண்ணம் அவனை வதைத்தது. பொறாமையும் எரிச்சலும் ஓர் பச்சைக் கண் அரக்கனைப் போல அவனை விழுங்க ஆரம்பித்தது.

சவுல் இருமுறை தாவீதைக் கொல்ல முயற்சித்ததால் அவனால் அரண்மனையில் பணிபுரிய முடியவில்லை. சவுலுடன் அமர்ந்து போஜனம் பண்ணுவதைத் தவிர்த்து வெளியே ஒளித்து கொண்டான். தன்னுடன் தாவீது உணவருந்த வராததின் காரணத்தை சவுல் யோனத்தானிடம் விசாரித்தபொழுது, பெத்லெகேமில் தாவீதின் குடும்பத்தினரின் பலி விருந்துக்குச் செல்ல தன்னிடம் அனுமதி கேட்டதாக யோனத்தான் கூறினான். அது வெறும் சாக்குப்போக்கு என்று சொல்லி தன்னுடைய மகனின் மேல் சவுல் கோபம் கொண்டான். அவனது பிறப்பைப் பற்றியும் தாவீதுடனான நட்பையும் அவதூறாகப் பேசி களங்கப்படுத்தினான். தாவீதைக் கொல்வதற்காக அவனை அழைத்துவரச் சொன்னதற்கு யோனத்தான் எதிர்ப்பு தெரிவித்தான். எனவே தன்னுடைய ஈட்டியை தனது சொந்த மகன் மீதே எறிந்து தனது எரிச்சலைக் காட்டினான். யோனத்தானும் பந்தியைவிட்டு எழும்பி கோபமாய் வெளியேறினான்.

மறுநாள் காலமே, யோனத்தான் தாவீதுக்குக் குறித்தநேரத்திலே ஒரு சிறு பிள்ளையாண்டானைக் கூட்டிக் கொண்டு, (1 சாமு. 20:35) சவுலுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் சற்றும் சந்தேகம் வராமலிருக்க அம்புகளை எறியும் பயிற்சிக்குத் தான் செல்வதுபோல பட்டணத்துக்கு வெளியே புறப்பட்டுப்போனான். அப்பிள்ளையாண்டானை அனுப்பிவிட்ட பின்னர் தாவீது தன்னுடைய ஒளிப்பிடத்திலிருந்து வந்தான். தங்களுடைய வாழ்நாள் நட்பினை இரு நண்பர்களும் புதுப்பித்துக்கொண்டனர். ஒருவரையொருவர் தழுவி முத்தமிட்டு அழுத பின்னர் கனத்த இருதயத்துடன் பிரிந்தனர். இப்பிரிவு சவுலின் எரிச்சலாலும் பொறாமையாலும் நிகழ்ந்தது. இந்த எரிச்சல் உண்மை நிலையை மறைத்து, அடிப்படையான நியாயத்தை நீக்கிவிடுகிறது. காரணங்களின் ஆளுமையானது, உணர்ச்சிக்கு அடிமையாக்கி, இறுதியில் சிந்தைக்கு முரணான செயல்களுக்கு நடத்திச் செல்கின்றது.

தன்னைவிட நன்கு பறக்கும் மற்றொரு பறவையின்மேல் எரிச்சலும் பொறாமையும் கொண்ட ஒரு கழுகைப் பற்றிய கதை ஒன்றை டி.எல்.மூடி கூறியுள்ளார். ஒரு நாள் அக்கழுகு வில்லும் அம்பும் வைத்திருந்த ஒரு வேடனைக் கண்டது. அவனிடத்தில் “உயரமான அந்த இடத்திலுள்ள கழுகை நீ வீழ்த்த வேண்டும்” என்று கேட்டுக்கொண்டது. தன்னுடைய அம்புக்கு சில இறகுகள் தேவை என்று அவன் கூறினான். உடனே பொறாமை கொண்ட அக்கழுகு தன்னுடைய சிறகிலிருந்து ஒரு இறகை பிடுங்கிக் கொடுத்தது. அதனைத் தன் அம்பில் வைத்து பறந்து கொண்டிருந்த கழுகின் மீது எய்தான். ஆனால் குறி தவறியது. பொறாமை கொண்ட கழுகு தன்னுடைய இறகுகளில் ஒவ்வொன்றாகப் பிடுங்கி அவனிடம் கொடுத்தது. அநேக இறகுகளை இழந்ததால் அக் கழுகால் பறக்க இயலவில்லை. அச்சூழ்நிலையை சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்ட வேடன் தப்ப வழியில்லாத அக்கழுகைக் கொன்றான். “மற்றவர்கள்மீது எரிச்சலும் பொறாமையும் கொண்டால் அதிகமான பாதிப்படைபவர் நீங்களே” என்பதே இக்கதையின் நீதியாகும்.

நமக்குள்ளே ஒளிந்திருக்கும் பொறாமை என்ற அரக்கனுக்கு அடிமையாகி அழிந்துவிடாமல் தேவனுடைய அன்பில் வளருவோம்.

அதிகாலைப் பாடல்:

காரிருளிலும் உன் கரம்பிடித்து நடத்துவார்;
உனது பாரச்சுமை யாவையும் இயேசு சுமப்பார்;
இடுக்கமான பாதையிலும் உண்மையாய்
அவருக்காய் வாழ அர்ப்பணிப்பாய் நண்பனே!

மொழியாக்கம்: Sis.அகஸ்டா மங்களதுரை

வெகுமதி பெறும் பணி

அதிகாலை வேளையில்… (மே – ஜுன் 2019)
– Dr.உட்ரோ குரோல்

வேதபகுதி: மத்தேயு 20: 1-16


பரலோகராஜ்யம் வீட்டெஜமானாகிய ஒரு மனுஷனுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது; அவன் தன் திராட்சத்தோட்டத்துக்கு வேலையாட்களை அமர்த்த அதிகாலையிலே புறப்பட்டான் (மத்.20:1).


தமது போதனைகளை நீதிக்கதைகள் மூலம் கற்றுக்கொடுப்பது இயேசுகிறிஸ் துவின் சிறப்பான முறையாகும். இந்நீதிக் கதைகள் உண்மையாகவோ கற்பனையாகவோ நடந்த நிகழ்வுகளாக இருக்கலாம். ஆயினும் அவை ஆழமான சத்தியத்தை எடுத்துரைக்கும். பரலோக இராஜ்யத்தை விளக்கும் வீட்டெஜமானனைப் பற்றிய உவமைக் கதை புரிந்துகொள்ளக் கடினமானதொன்று.

இவ்வுவமையின் சுருக்கமாவது: வீட்டெஜமான் ஒருவன் தன்னுடைய திராட்சைத் தோட்டத்துக்கு வேலையாட்களை அமர்த்த ஒருநாள் அதிகாலையில் புறப்பட்டான் (மத்.20:1). வேலையாட்களுடன் நாளொன்றுக்கு ஒரு பணம் கூலி பேசி, அவர்களைத் தன் திராட்சத் தோட்டத்துக்கு அனுப்பினான்.

அந்நாட்களில் ஒரு சாதாரண கூலியாளுக்குக் கொடுக்கப்படும் ஒருநாள் கூலி ஒரு பணம் ஆகும். மூன்றாம் மணி வேளையிலும் அவன் புறப்பட்டுப் போய், கடைத் தெருவிலே நிற்கிற வேறு சிலரைக் கண்டு நீங்களும் திராட்சைத் தோட்டத்துக்குப் போங்கள், நியாயமானபடி உங்களுக்குக் கூலி கொடுப்பேன் என்றான்; அவர்களும் போனார்கள். மறுபடியும், ஆறாம் ஒன்பதாம் மணி வேளையிலும், பதினாராம் மணி வேளையிலும் அவன் அவ்வாறே சென்று வேறு சிலரையும் கூலிக்கு அமர்த்தி அவ்வாறே கூலி பேசினான். சாயங்காலத்தில், திராட்சத் தோட்டத்துக்கு எஜமான் தன் காரியக்காரனை நோக்கி: நீ வேலையாட்களை அழைத்து, பிந்தி வந்தவர்கள் தொடங்கி முந்திவந்தவர்கள் வரைக்கும் அவர்களுக்குக் கூலி கொடு என்றான். அப்பொழுது பதினோராம் மணி வேளையில் வேலையமர்த்தப்பட்டவர்கள் வந்து ஆளுக்கு ஒவ்வொரு பணம் வாங்கினார்கள்.

முந்தி அமர்த்தப்பட்டவர்கள், தங்களுக்கு அதிக கூலி கிடைக்கும் என்று எண்ணினார்கள், அவர்களும் ஆளுக்கு ஒவ்வொரு பணம் வாங்கினார்கள். வாங்கிக்கொண்டு, வீட்டெஜமானை நோக்கி: ஒருமணி நேரம் மாத்திரம் உழைத்தவர்களுக்கும் எங்களுக்கும் ஒரேவிதமான கூலி கொடுத்தீரே” என்று முறுமுறுத்தார்கள். அதற்கு வீட்டெஜமான் ஒருநாள் வேலை செய்தவர்களுக்கும் ஒரு மணி நேரம் வேலை செய்தவர்களுக்கும் நான் நியாயம் செய்தேன். உனக்குக் கொடுத்ததுபோலப் பிந்திவந்தவனாகிய இவனுக்கும் கொடுப்பது என்னுடைய இஷ்டம். என்னுடையதை என் இஷ்டப்படி செய்ய எனக்கு அதிகாரமில்லையா˜ நான் தயாளனாயிருக்கிறபடியால், நீ வன்கண்ணனாயிருக்கலாமா என்றான். இவ்வுவமையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்வது என்ன?

முதலாவதாக, ஆண்டவராகிய இயேசுகிறிஸ்து தன்னுடைய திராட்சத் தோட்டத்தில் வேலை செய்ய ஆட்களைத் தேடுகிறார். ஆண்டவருக்கென்று இவ் வுலகை நாம் ஆதாயப்படுத்த அநேக காரியங்கள் செய்ய வேண்டியதாயுள்ளது. ஆதாயம் செய்த ஆத்துமாக்கள் அதிக கனிகள் தரும்படி அவர்களுக்கு பயிற்சி தர வேண்டும். நாம் அமர்ந்துகொண்டு முறுமுறுக்கக்கூடாது. ஆண்டவருக்கு ஊழியம் செய்யவே நாம் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். உலகில் மிகவும் விரக்தியடைந்த மனிதன் யாரெனில் இரட்சிக்கப்படாத மனிதனல்ல. அவனுக்கு எதிர்காலத்தில் நடக்கப்போவதைப் பற்றி சிறிதே அறிந்துள்ளான். ஆனால் இரட்சிக்கப்பட்ட மனிதன், தான் இவ்வுலகில் வாழ்வதன் காரணத்தை அறியாததினால் அதிக விரக்தியடைந்தவனாயிருக்கிறான். “ஏனெனில், நற்கிரியைகளைச் செய்கிறதற்கு நாம் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் சிருஷ்டிக்கப்பட்டு, தேவனுடைய செய்கையாயிருக்கிறோம்; அவைகளில் நாம் நடக்கும்படி அவர் முன்னதாக அவைகளை ஆயத்தம் பண்ணியிருக்கிறார்” என்று எபே.2:10 கூறுகிறது. தேவனுடைய பண்ணையில் வேலை செய்யும் பணியாட்களாக இருப்பதற்காகவே தேவன் நம்மை இரட்சித்திருக்கிறார்.

இரண்டாவதாக, வெவ்வேறு காலங்களில் வாழ்வின் வெவ்வேறு நிலைகளில் ஊழியக்காரர்களாக தேவன் நம்மை தெரிந்தெடுத்திருக்கிறார். கிறிஸ்துவின் சபை நிறைவுள்ளதாக ஆரம்பிக்கப்படவில்லை. புதிய ஏற்பாட்டு சபையில் மக்கள் அனுதினமும் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டதாக வரலாற்றில் நாம் காண்கிறோம். இக்காலத்திலும் நாம் சபையில் இணைக்கப்பட்டு வருகிறோம். புதிய ஏற்பாட்டு சபையில் அப்போஸ்தலர்கள் என அழைக்கப் பட்டவர்கள் கிறிஸ்துவின் பண்ணையில் முன்னதாக வந்தனர் என்ற ஒரே கார ணத்தால் அதிக வெகுமதிகளைப் பெறப் போவதில்லை. தேவன் பணியாட்களின் மீதே ஆர்வமுள்ளவராய் இருக்கிறார். அவர்கள் எப்பொழுது வேலைக்கு வந்தார்கள் என்பது அவருக்கு முக்கியமல்ல. நீங்கள் வயதான காலத்தில் ஆண்டவரை இரட்சகராக ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறீர்களா தேவனுக்காக ஓடியாடி மற்றவர்களைப்போல ஊழியம் செய்ய முடியவில்லையே என்று கவலைப்படாதேயுங்கள். தேவன் உங்களுக்குரிய வெகுமதியை நியாயமாய் அளிப்பது நிச்சயம்.

மூன்றாவதாக, ஆண்டவராகிய இயேசு தாராளமாகவும் நியாயமாகவும் வெகுமதி அளிப்பார். இவ்வுவமை கூறும் செய்தி இதுதான். கூலியாட்கள் ஒவ்வொருவரும் எதிர்பாராத கூலியைப் பெற்றனர். ஒவ்வொருவரும் ஒருநாள் கூலியான ஒரு பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டனர். ஒருவரும் தாங்கள் குறைவாக கூலி பெற்றதாக முறுமுறுக்கவில்லை. முதலாவது அமர்த்தப்பட்ட வேலையாட்களுக்கு நியாயமான கூலி கொடுத்த எஜமான் மற்றவர்களுக்கும் தாராளமாய் கூலி கொடுத்தார். தங்களுக்கு ஒருவர் தாராளம் காட்டாததைக் கண்ட மற்றவர்கள் வருத்தப்பட்டு; அவரைக் குறை சொல்வது வழக்கம். ஆனால் இங்கு அப்படியல்ல. நியாயமாய் வெகுமதி கொடுத்த எஜமான் தாராளமாய் கொடுப்பதில் எவ்விதக் கட்டுப்பாடும் விதிக்கவில்லை.

தன்னுடைய கடையில் மிட்டாய்களை ஆர்வத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சிறுமியை நோக்கி, “உன் கைநிறைய மிட்டாய்களை எடுத்துக்கொள்” என்றார் கடையின் உரிமையாளர். அச்சிறுமி சிறிது நேரம் தயங்கிய பின்னர், “தயவு செய்து நீங்களே தாருங்கள். ஏனெனில் என்னுடைய கையை விட உங்களுடையது பெரியது” என்றாள்.

மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையோடு நம்முடைய வாழ்வை ஒப்பிட்டு நமக்கு வரும் வெகுமதியைக் கணக்கிட்டு எதிர் பார்ப்போமானால் நமக்கு திருப்தி இராது. தேவனுடைய கரம் நமக்கு வெகுமதியைத் தரும்படி பொறுமையுடன் காத்திருக்கவேண்டும். அவர் நீதியோடும் நியாயத்தோடும் பலனைத் தருகிறவர்.

நமது கையைவிட தேவனுடைய கரம் பெரியது! இன்று நாம் அவருக்காக வாழ்வோமானால் நாளை அவர் அதற்குரிய வெகுமதியைத் தருவார்!!

அதிகாலைப் பாடல்:

இரட்சகரை அறிந்தோரே அவரைத் துதியுங்கள்!
நாம் அவருக்குத் தரவேண்டியதை யாரே கூறுவார்
நம்மையும் நமக்குரிய யாவையும் மகிழ்வுடன்
அவருக்கே உரித்தாக்கிடுவோம்.

மொழியாக்கம்: Sis.அகஸ்டா மங்களதுரை

1 2 3 17
சத்தியவசனம்